Υπέτμηκας ο Μέρμηγκας ήταν το παρατσούκλι εκείνου του...χμ..για στάσου,,..τώρα που το σκέφτομαι κανείς μέσα στο αστυνομικό μέγαρο δεν ήξερε το πραγματικό του όνομα, κανείς όμως δεν μπήκε και ποτέ στον κόπο να το μάθει εδώ που τα λέμε. Από την πρώτη του μέρα σαν Υπεύθυνος Τμήματος Καθαριότητας, το χαιδευτικό Υπέ-τμη-κας, προέκυψε από μια ξεχειλωμένη συντομογραφία που ο ίδιος φρόντισε να ράψει πάνω στο καπελάκι του. Είχε δύο κόρες και ένα γιο, έναν ηρωικό φοιτητή της επαρχίας που δεν είχε ιδέα που παν τα τέσσερα όσον αφορά τη σχολή του, το επαγγελματικό του μέλλον, την πολιτική, τη μουσική, τη μαγειρική, το τάβλι, τα επιτραπέζια, τους υπολογιστές, τους φίλους, τις γυναίκες, ακόμα και το μέγεθος του πουλιού του. Με άλλα λόγια ήταν όχι απλά στο κόσμο του, όχι σαλταρισμένος, όχι καμμένος, όχι δεν ξέρω γω τι άλλο, ήταν εντελώς μα εντελώς μη άνθρωπος. Όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων, μετά δηλαδή από καμιά τριανταριά χρόνια που έτυχε να μαζέψουν τα κομμάτια του κάτι αλάνια Αβορίγινες στη μέση της αυστραλιανής ερήμου όπου ακόμα δεν έχει εξακριβωθεί τι ακριβώς έψαχνε κάτω από εκείνο τον βράχο με τα προιστορικά χαρακτικά που ακόμα προσπαθούν να αποκωδικοποιήσουν οι επιστήμονες, και ο οποίος βρισκόταν δίπλα στο μοναδικό δέντρο ολόκληρης της ερήμου όπου έτυχε να καρφωθεί εκείνο το παγιδευμένο με εκρηκτικά φορτηγό που οδηγούσε εκείνος ο τυφλός και κωφάλαλος Αφγανός καμικάζι που έτυχε να πέσει θύμα συμπαιγνίας από φραξιονιστές ομοιδεάτες του που τον έβαλαν σε εκείνο το πλοίο εκείνο το βράδυ λέγοντας του όταν κατέβει ο καταπέλτης να πατήσει γκάζι κρατώντας σταθερά το τιμόνι μέχρι να βρεί την αμερικάνικη πρεσβεία η οποία τελικά ήταν εκείνο το δέντρο με την καρφωμένη ταμπελίτσα που έλεγε για την περίπτωση εκείνη που ο Αλλάχ σου χαρίσει το φώς σου λίγο πριν πεθάνεις: μαλάκα δεν έπρεπε να κατεβάσεις την μπούργκα της αδελφής μου, ψόφα τώρα άδοξα ενώ οι Αμερικάνοι το γλεντάνε, και αποδείχτηκε τελικά με το απλό αυτό καθημερινό περιστατικό ότι το αίμα του ήταν πράσινο, και ότι στην πραγματικότητα ήταν εξωγήινος από τα γαλαξιακά στρατεύματα του αποστάτη Κρόνου και σχεδίαζε μετά που θα έπαιρνε το γαμημένο το πτυχίο να δώσει τον πλανήτη στους Σιωνιστές, αλλά μετά να αυτοκτονήσει με τετρα-οξυ-υδρο-χλωρικό παραφινέλαιο, μια σπάνια και εξόχως θανατηφόρα παραλλαγή του γνωστού σε όλους μας νεκρόλαδου, επειδή στο αναμεταξύ είχε αρχίσει να συμπαθεί το ανθρώπινο είδος γιατί στην πραγματικότητα ήταν σύμμαχο με τον Κρόνο αφού προσπαθούσε το καημένο να εξαφανίσει μόνο του τον εαυτό του, αλλά ο ίδιος είχε τύψεις που θα σκότωνε ένα αγαθό και σύμμαχο είδος του οποίου η όρεξη για αυτοθυσία ήταν δεδομένη. Ξέχασα να πω φυσικά ότι ήταν ένας πολύ βλάκας εξωγήινος, αλλά από την άλλη ας μη γενικεύουμε, γιατί αυτό ακούγεται και για τους προέδρους των United States, που εντάξει αυτό, ρατσιστές δεν είμαστε αλλά κάποιοι ήταν τουλάχιστον έξυπνοι.
O πατέρας αυτού του παιδιού λοιπόν ήταν ο αγαπητος σε όλους τους υπαλλήλους του αστυνομικού μεγάρου, κύριος Υπέτμηκας. Ψαρομάλλης, γύρω στα εξήντα και κάτι, με καράφλα παντού εκτός τους κροτάφους και το μεσαίο πίσω μέρος του κεφαλιού, έτσι που τα λιγοστά μαλλάκια του σχημάτιζαν κάτι σαν τον κότινο των αρχαίων ολυμπιονικών, ή κατι σαν δαχτυλίδι με μπριγιάν αν το κοιτούσες από άλλη άποψη, με δαχτυλίδι από πλατίνα τα ασημίζοντα μαλλιά του και για πολύτιμο λίθο την πεταχτή στρογγυλεμένη καράφλα του που λαμποκοπούσε όταν ίδρωνε ή όταν έριχνε νερό στα μούτρα του με το μπουκαλάκι του γκέητοράιηντ που είχε κονομήσει από κάτι γκόμενες με διαφημιστικά. Ήταν αδύνατος, ψηλός, ξερακιανός και τα χέρια του δυσανάλογα κοντά σε σχέση με το υπόλοιπο σώμα, και όταν τον έβλεπες να πηγαινοέρχεται δίνοντας οδηγίες στους καθαριστές και τις καθαρίστριες του μεγάρου χωρίς σταματημό ακόμα και όταν oι υπόλοιποι στο μέγαρο την έκαναν λούφα, έλεγες ότι είναι ολόιδιος μυρμήγκι που ξέφυγε από κάνα εργαστηριακό πείραμα αφού πρώτα πήρε δυο μέτρα μπόι κι έσπασε το κουτάκι οπου τον κρατούσε κλειδωμένο μια σατανική γιαπωνέζα Ελμάιρα γιατρίνα με επιχορήγηση εκατομμυρίων δολλαρίων για την έυρεση του γονιδίου που δίνει εννιά και όχι οχτώ πόδια -που είναι το φυσιολογικό- κάθε εκατό χρόνια, τη δωδεκάτη νυχτερινή, το βράδυ της αυγουστιάτικης πανσελήνου, στο ένα δισεκκατομυριοστό του πληθυσμού- δηλαδή σε τρία μυρμήγκια- ενός από τα τετρακόσια εβδομήντα δύο χιλιάδες είδη μυρμηγκιού που είναι καταγεγραμμένα στον πλανήτη. Αυτό όμως αποκλείεται γιατί μέχρι τώρα ούτε μία φορά δεν είχε έρθει στο αστυνομικό μέγαρο μία ντουζίνα οπλισμένων γιαπωνέζων με άσπρες ιατρικές ρόμπες φωνάζοντας μυχ-μη-γκίιιι- πού-εί-τά (μτφρ:μυρμήγκι που είσαι), και όλοι πίστευαν ότι ο Υπέτμηκας ο Μέρμηγκας ήταν σίγουρα κανονικός άνθρωπος.
Τσακισμένος από την ντροπή και τον εξευτελισμό της κοινωνικής κατακραυγής, όταν, μέσα στη μικρή γειτονιά, της μικρής κοινωνίας, της μικρής πόλης όπου έμενε, και η οποία βρισκόταν μέσα στη μικρή τσέπη, του μικρού κοριτσιού, με το μικρό κουτάκι με το χρωματιστό αυτοκόλλητο που έγραφε πόλυ πόκετ, αποκαλύφθηκε από τον Προφήτη Της Γειτονιάς ότι μετά από τριάντα χρόνια, όλοι θα μάθαιναν ότι ο γιος του ήταν εξωγήινος, έκανε τις βαλίτσες του, έβαλε και σε εκείνο τον οίκο ανοχής που είχε ανοίξει με πολύ κόπο για τις δυό του κόρες, την επιγραφή στην πόρτα, Κλειστόν Λόγω Κοινωνικής Κατακραυγής Επειδή Μετά Από Τριάντα Χρόνια Θα Αποκαλυφθεί Ότι Ο Μονάκριβος Γιος Μας Ήταν Εξτρατερέστριαλ, και ξεκίνησε για μια νέα αρχή στην πόλη.
Είχε πάει μεσημέρι και σε λίγο θα ξεκινούσαν να μαζεύονται όλοι οι δημοσιογράφοι στην προσωρινή αίθουσα τύπου για την συνέντευξη του Επιθεωρητή Καρλάση. Ο Υπέτμηκας είχε αρχίσει να ανησυχεί για το αν είχαν θυμηθεί να καθαρίσουν την αίθουσα με τα κατασχεμένα ναρκωτικά. Σας ενημερώνω, είχε πει στο εβδομαδιαίο μπρίφινγκ του προσωπικού καθαριότητας, ότι όσοι από σας φτάσατε μέχρι εδώ, είστε οι επίλεκτοι. Το μέλλον αυτού του μεγάρου και ολόκληρης της χώρας, για να μη πω ολόκληρης της Ευρώπης, κρέμεται από εσάς. Είσαστε δε μπεστ οβ δε μπεστ, και να ξέρετε ότι στο επάγγελμά μας που εγώ το αποκαλώ λειτούργημα γαμώ τη μπανακόλα μου, δεν συγχωρείται τίποτα. Ένα λάθος, μπορεί να αποβεί μοιραίο.Και, πιστέψτε με, έχω δει με τα μάτια μου τι μπορεί να κάνει ένα λάθος σε κάποιον καθαριστή.. χε, χε... _Πω, πω, εμπειρία, γουάου, είναι φοβερός, σκέφτηκαν οι φουσκωτοί με τα μικρά σκουπάκια μπλακ εντ ντέκερ περασμένα στη ζώνη, μια ιδέα που είχαν πάρει από τα κλομπς των ματατζήδων. Αυτό που ζητάω από σας, είναι αύριο που θα έρθουν οι δημοσιογράφοι για την ενημέρωση να έχετε λαμπίκο την αίθουσα με τα κατασχεμένα ναρκωτικά γιατί με τόση ντόπα που βρίσκουμε καθημερινά δεν χωράει να μπει άνθρωπος εκεί μέσα. Θέλω να κάνετε τα σακουλάκια ντάνες ντάνες, και όλα μετά κολλητά στο τοίχο για να μπορούμε να περνάμε. Τις πλάκες με το χόρτο χωρέστε τες όπου βρείτε τόπο, και, θέλει προσοχή εδώ παιδιά,(σοβάρεψε απότομα) θέλω να φτιάξετε με τα χαπάκια μερικά κολλάζ χελιδονιών με βαμβάκι σαν αυτά που κάναμε μικροί στο νηπιαγωγείο, μόνο που αντί για φακές εμείς θα βάλουμε όλα τα χρώματα που έχουμε, από έκστασις, μέχρι υπνοστεντόν για να δείξουμε τι καλά πραγματάκια μαθαίνουμε εμείς εδώ στην αστυνομία, ναι; Έτσι μπράβο, θα σκίσουμε αύριο, και α.., ναι, παραλίγο να το ξεχάσω, κάποιος από σας να σκουπίσει βρε παιδιά την κόκα που πασπαλίσαμε κάτω την άλλη φορά για να ζωγραφίσουμε τα χριστουγεννιάτικα, και όση έχει μείνει ακόμα πάνω στα τζάμια, ναι;
Aνήσυχος ο Υπέτμηκας, ρωτάει όποιον βρει μπροστά του αν είχε γίνει τελικά η δουλειά, όλοι όμως παίζουν τσιγκολελέττα και τυφλόμυγα στα τραπεζάκια της καντίνας και οι λίγοι που βρήκε να έχουν πάρει τα φάρμακά τους και να θυμούνται ότι ο Μέγας Ναπολέων, μπορεί να άργησε λίγο, αλλά πέθανε τελικά, του είπαν ότι δεν ήξεραν τίποτα και να πάει να ρωτήσει τον Λαζαράκη που μοίραζε εκείνος τις δουλειές της ημέρας σαν διευθυντής προσωπικού, και να τους αφήσει αυτούς στην ησυχία τους γιατί πολύ θάρρος είχε πάρει και ότι μπορεί να ήτανε ψιλογειάσου τύποι αλλά εκτός από απολυτήριο εξατάξιου είχανε και δόντι τον υπουργό.
Πάει από δω ο Υπέτμηκας, πάει από κει, βρίσκει τελικά τον Λαζαράκη να βιάζει ένα αγοράκι μέσα σε μία αποθήκη, τον κατσαδιάζει κανονικά που είχε αφήσει τη δουλειά στη μέση και οι δημοσιογράφοι θα έρχονταν από λεπτό σε λεπτό, και θα τά γραφαν μετά αυτά αν κάτι δεν πήγαινε καλά, μαλώνει μετά και το παιδάκι που δεν ήξερε τίποτα από πίπες και αναγκαζόταν να τα κάνει όλα μόνος του ο Λαζαράκης και καθυστερούσε έτσι στη δουλειά, ενώ αν είχε φροντίσει να τον έπαιρνε και λίγο το καλοκαιράκι στην κατασκήνωση όπως έκαναν τα άλλα παιδάκια στην ηλικία του τώρα δεν θα έκλαιγε συνεχώς, και φεύγει τελικά νευριασμένος να πάει να ελέγξει την αποθήκη μόνος του, περπατώντας νευρικά και φωνάζοντας σε όποιον έπεφτε πάνω του στους διαδρόμους ότι θα πέσουν κεφάλια εδώ μέσα.
Φτάνοντας στην αποθήκη, βλέπει την κλειδαριά της πόρτας παραβιασμένη και καταλαβαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά. Αυτή είναι ή στιγμή μου, σκέφτηκε, πρέπει να δράσω όπως έχω εκπαιδευτεί στη Νασιρίγια και το όνομα μου να γραφτεί με χρυσά γράμματα στην ιστορία των Υπέυθυνων Τμημάτων Καθαριότητας όλου του Αστικού Συμπλέγματος. Το συνδικάτο θα μου δώσει και το μετάλλειο ανδρείας που θα εισηγηθώ να δημιουργηθεί για περιπτώσεις σαν τη δική μου αλλά μόνο για μία φορά και αφού το πάρω θα το καταργήσουμε, γιατί τι είμαστε να δίνουμε μετάλλεια, λειτούργημα κάνουμε, εγώ όμως θα το τσιμπήσω όπως και να ‘χει, χε,χε...Μπουκάρει μέσα, αθόρυβα και προσεκτικά με το δάχτυλο στη σκανδάλη του φορητού μπλακ εντ ντέκερ, πατώντας στις μύτες των αμέτρητων δαχτύλων του που είχαν τρυπήσει τα παπούτσια του και είχαν βγει έξω κατάμαυρα από τη βρώμα και είχαν μεγαλώσει και είχαν γίνει κοφτερά δίπλα στα υπόλοιπα δάχτυλά των υπόλοιπων ποδιών του που τώρα είχαν αρχίσει να βγαίνουν με ένα απαλό αηδιαστικό σύρσιμο μέσα από την σάρκα που σχιζόταν για να εμφανίσει τέσσερα ζευγάρια ποδιών μέσα από τα πλευρά του και από το κάτω μέρος της λεκάνης του. Κεραίες ξεφύτρωναν από την καράφλα του περνώντας πρώτα μέσα από το καπελάκι με το ραμμένο αυτοσχέδιο σηματάκι που έγραφε Υπε.Τμη.Κα, το οποίο μετά από λίγο σκάλωσε κάπου και άρχισε να ανεβαίνει μαζί με τις κεραίες που σε πλήρες ανάπτυγμα έφτασαν τα ενενήντα εκατοστά. Περπατάει με την καρδιά του έτοιμη να σπάσει από την αγωνία και κοιτάζει προστατευμένος πίσω από ένα ντέξιον ράφι με κιβώτια που ήταν ακριβώς μπροστά στην πόρτα, το πάτωμα στο κέντρο του δωματίου που ήταν κατάλευκο από την χυμένη κοκαίνη και βλέπει λεπτές λωρίδες πάχους δύο δαχτύλων στο χρώμα του μωσαικού που είχε κάτω να σχηματίζουν ακανόνιστα σχήματα πάνω στο στρώμα της σκόνης, ένδειξη ότι κάποιος είχε χρησιμοποιήσει ένα μακρύ αντικείμενο για να τα δημιουργήσει, προφανώς στην προσπάθεια του να παίξει αν ήταν ένας από τα παιδιά, ή να δοκιμάσει να μαζέψει κάμποση αν ήταν κάποιος εισβολέας.
Καθώς προσπαθούσε να βγάλει κάποια άκρη από την πραγματικά περίεργη αυτή κατάσταση, δεν διέφυγε της προσοχής του ένα σύνολο από ήχους γλειψίματος και γουργουρητών από στομάχι. Κάθε τόσο μετά από έναν ήχο γλειψίματος, άκουγε και μία κατάποση ή ένα μακρόσυρτο ήχο σνιφαρίσματος. Χωρίς να κουνηθεί από τη θέση του, κατευθύνει μία από τις δύο κεραίες του κεφαλιού του προς το μέρος που έρχονταν οι ήχοι για να αφουγκραστεί με ασφάλεια και από απόσταση. Η κεραία φτάνει μέχρι το γραφείο κοντά στην άκρη του τοίχου και διαπιστώνει ότι οι ήχοι δυνάμωναν στη γωνία ακριβώς πίσω από την καρέκλα του γραφείου. Έπρεπε να το δεί για να σιγουρευτεί. Συγκεντρώνεται λίγο, κάνει μία ακολουθία αναπνοών από το διάφραγμα που είχε μελετήσει σε ένα βιβλίο ινδικής γιόγκα, σαφέστατα καλύτερης από την κινέζικη, ειδικά αν ήσουν Μυρμηγκάνθρωπος, γιατί εκείνο το ανορεχτικό πριγκιπόπουλο της Σάκυα που κόντεψε να στεγνώσει ολόκληρο το Γάγγη στις μεγάλες δείψες του που δεν έχουν καταγραφεί από τα ιερά βιβλία, (γιατί πως να εξηγήσεις ότι ο Φωτισμένος κόντεψε να πεθάνει από ινδική χολέρα πριν ξεκινήσει να διδάσκει σαν επίγειος θεός), είχε προλάβει να γράψει μία σειρά βιβλίων μεγαλύτερη κι από τη μπριτάννικα, με μαθήματα αναπνοής για όλους τους Ζωοανθρώπους. Κάνει δεκαεφτά αναπνοές με εκατον εικοσι πέντε σπασίματα η κάθε μία και αφού έχει καταφέρει να συγκεντρώσει την απαραίτητη ποσότητα αίματος στο κεφάλι του, σφίγγεται καλά, κλείνει και τα μάτια, τσουπ του φεύγει μια μικρή κλανίτσα, αλλά τελικά καταφέρνει να ξεπετάξει ένα ολοζώντανο υγρό μάτι στο μέγεθος ντομάτας από την άκρη της τεντωμένης κεραίας του. Βλέπει λοιπόν μπροστά του ξαπλωμένη στο πάτωμα, μία αηδιαστική σ... μπάααμ, πάρτον κάτω, πάρε κάτω και τα ντέξιον, όλα λαμπόγυαλο, το μάτι δεν σταμάτησε να μεγαλώνει γιατί ο Υπέτμηκας δεν κατάφερε να σταματήσει την αιμάτωση στον κατάλληλο χρόνο και μεγάλωσε τόσο πολύ που τον έκανε να χάσει την ισορροπία του.
Πέφτει πάνω στο τεράστιο μάτι του, το οποίο φυσικά τον βλέπει να πέφτει πάνω στον εαυτό του, ένα τεράστιο ανθρωπόμορφο μυρμήγκι πάνω σε ένα άλλο τεράστιο ανθρωπόμορφο μυρμήγκι και ο εγκέφαλος του να ‘χει μπερδευτεί τόσο που να μην ξέρει ποιό από τα δύο μυρμήγκια είναι αυτό που πρέπει να σωθεί από την πτώση, οπότε το γιγάντιο μάτι βγάζει ένα εξίσου γιγάντιο πιστόλι μέσα από τον βολβό του και τινάζει τα μυαλά του στον αέρα για να διευκολύνει τον άλλο εαυτό του να καταλάβει ότι πρέπει να σωθεί, και ο Υπέτμηγκας προσγειώνεται πάνω σε ένα ανοιγμένο μάτι που έβγαζε συντριβάνια το αίμα και πιτσιλούσε τους τοίχους και την κοκα ί νη δημιουργώντας μία πορτοκαλί μαρέγγα που κόλλησε μετά πάνω στο σώμα του και τον έκανε να μοιάζει σαν τη ψύχα του αχινιού.
Μέσα από το σύννεφο του καπνού και τους αιμάτινους πίδακες που άγγιζαν το ταβάνι, προλαβαίνει να δει λίγο πριν λιποθυμήσει από το τρομακτικό ψυχολογικό σοκ, να πηδάει τα ριγμένα ντέξιον αφήνοντας ματωμένα τεράποδα ίχνη πάνω στην σκορπισμένη κοκαίνη, μία ανθρωπόμορφη σαύρα, με γυαλιστερά λέπια και μαλλιά με λιμάνια στο κούτελο, που έπαιζε νευρικά μία διχαλωτή και υγρή φωσφορίζουσα γλώσσα σαράντα εκατοστών παράγοντας ένα σιχαμερό συριστικό ήχο, κάτι σαν ζωικές αλλοιωμένες προτάσεις, το νόημα των οποίων θα μπορούσε να είναι σσσσς...έχω την φώτισσσση...σσς...σσς..
Δευτέρα 26 Νοεμβρίου 2007
Τρίτη 20 Νοεμβρίου 2007
a "shoot the dog" story: dr. Mpelimpasakis (2) :Featuring Fellow Doctors
Mάλιστα καταλαβαίνω...δεν χρειάζεται όχι, απλά θα επικαλεστούμε κακοήθη όγκο.. πόσα,..αχάαα.. καταλαβαίνω... δεν είναι άτοκα... θα χρειαστείς περισσότερα...της πήρες και μονόπετρο..μα καλά συνάδελφε, γιατί εκτείθεσαι και συ τόσο...αχάαα. καταλαβαίνω....παίρνει καλές πίπες,..καλώς δεκτόν..θα επικαλεστούμε κακοήθεια και στους δύο μαστούς...πιστεύω να καλύπτεσαι τώρα... είναι εξάλλου και η ρινοπλαστική της κόρης της...θα χρειαστεί ψηλό ηθικό για να ανταπεξέλθει στην αρρώστια της μαμάς...τί;,,..ναιιιι,, καλή είναι, θα σου τη στείλω, ναιιιι...τί;,,..ναι και από πίσω...τουλάχιστον με μένα δηλαδή, γιατί στο γραφείο είχαμε μια διαφωνία με τα παιδιά...χε,χε..ναι ακριβώς...μπαγάσα όλα τα πιάνεις!!
-στην άλλη γραμμή- [...]Φυσικά και πέθαναν δύο τρεις αλλά βγάζουμε 2,5 εκ δολλάρια τη μέρα ρε τζόν how many times will I have to…
-παραδίπλα- [...]σας διαβεβαιώνουμε το γραφείο εξέδωσε γραπτή ανακοίνωση τύπου, αυτά είναι αισχρά που ακούγονται, μα και βέβαια δεν υπήρξε ποτέ καταδικαστική απόφαση για τον συγκεκριμένο..
-ακόμη παραδίπλα- [...]φυσικά το λίπος απορροφάται σε μικρές ηλικίες, αλλά αν θες να την ξεκωλιάσεις για ένα εξάμηνο, πιστεύω θα μείνεις παραπάνω από ικανοποιημένος,,.ξέρεις ίσα ίσα για να σου βγει το καλό όνομα στις φίλες της...μετά το πέος σου θα επανέλθει στα φυσιολογικά του...
-[..]but of course, this is some serious shit we‘re talking about, what did you expect John, diabetes was incurable until those motherfuckers started dealing the cards, don’t worry John, I can assure you, by no means, should ever a panacea be invented we‘ll all turn to Marxism, no doubt about it…
-στην άλλη γραμμή- [...]Φυσικά και πέθαναν δύο τρεις αλλά βγάζουμε 2,5 εκ δολλάρια τη μέρα ρε τζόν how many times will I have to…
-παραδίπλα- [...]σας διαβεβαιώνουμε το γραφείο εξέδωσε γραπτή ανακοίνωση τύπου, αυτά είναι αισχρά που ακούγονται, μα και βέβαια δεν υπήρξε ποτέ καταδικαστική απόφαση για τον συγκεκριμένο..
-ακόμη παραδίπλα- [...]φυσικά το λίπος απορροφάται σε μικρές ηλικίες, αλλά αν θες να την ξεκωλιάσεις για ένα εξάμηνο, πιστεύω θα μείνεις παραπάνω από ικανοποιημένος,,.ξέρεις ίσα ίσα για να σου βγει το καλό όνομα στις φίλες της...μετά το πέος σου θα επανέλθει στα φυσιολογικά του...
-[..]but of course, this is some serious shit we‘re talking about, what did you expect John, diabetes was incurable until those motherfuckers started dealing the cards, don’t worry John, I can assure you, by no means, should ever a panacea be invented we‘ll all turn to Marxism, no doubt about it…
Τρίτη 13 Νοεμβρίου 2007
a "shoot the dog" story: dr Μπελιμπασάκης
Φτιαγμένος είσαι από πίσσα και πυρίτιο/ ανάμεικτων με μέταλλα καυτά/ πράσινη λάβα απ’ τον κόκκινο πλανήτη/ συγκέντρωσαν οι ακόλουθοι του πλάστη Ούλ-Βαρούζ/ στα υπόγεια χυτήρια της κολάσεως/
Σφυρηλατούν καρκίνο απ’ την καλύτερη πάστα... “Φοβού τους ιατρούς και εμβόλια φέροντες.”
_Σου έχω το καλύτερο φάρμακο…ακολούθησε με και θα ζήσεις…Για αντάλλαγμα ζητάω μόνο την ψυχούλα σου…μικρό το τίμημα που δίνεις για κάτι που ήδη έχει χαθεί…
_[..]Αγαπητέ μου μένω άναυδος…θα έκοβα το πουλί μου ότι έπρεπε να είστε ήδη νεκρός…
-έγειρε προς το μέρος του πιέζοντας τους αγκώνες πάνω στο γραφείο- “Μήπως είστε σαηεντολόγος”, τον ρώτησε ψιθυριστά.
_»Τι πράγμα; Μα και βέβαια όχι…», γλάρωσε τα μάτια του, και σκούπισε τα σάλια που έσταζαν απ’ το στόμα του…»Έχω βέβαια κάτι βιντεοκασσέτες του Σάι-Μπάμπα, δεν ξέρω αν σας κάνουν…δεν μπορούσα να τις βρω σε ντι-βι-ντι…»
_»Όχι, όχι…δεν με καταλάβατε…» άναψε ένα χοντρό μισοκαπνισμένο πούρο. »Εννοούσα αν έχετε υπόψην σας κάποια,..εμμ..εναλλακτική δίοδο…όχι ότι δεν θα ήταν απολύτως φυσικό..στην κατάστασή σας φυσικά..καταλαβαίνετε..»
_»Κοιτάξτε γιατρέ…» σήκωσε τη χούφτα του δείχνοντας με το δείκτη τεντωμένο, το ταβάνι, τα σύννεφα, τον ουρανό, τον ήλιο, τους πλανήτες, τον θεό, και τα απομεινάρια του MIR. «Εγώ..»
_»Φυσικά, πριν συνεχίσετε και στο σημείο αυτό, δεν θα μπορούσα να τονίσω περισσότερο ότι η επιστήμη, δείχνει κατανόηση απέναντι σε...ανεπίσημα ερευνητικά κανάλια, κοιτάχτε όμως, εί-με-θα κά-θε-τοι εις το ζήτημα της εμπορευματοποίησης, καταλαβαίνετε...τα πράγματα γίνονται εξόχως πολυπλοκότερα σε ζητήματα που σχετίζονται με σέκτες, παραθρησκευτικές οργανώσεις και τα τοιάυτα..εντούτοις, αν έχετε οποιαδήποτε..ένδειξη, ή.. έστω την πα-ρα-μι-κρή υπόνοια ότι μπορεί κάτι να υπάρχει..οφείλω να το σημειώσω..ένα τηλέφωνο θα ήταν ότι πρέπει…καταλαβαίνετε φυσικά γιατί το...»
-άρχισε να ψάχνει στο συρτάρι κάτω απ’ το γραφείο- «στην περίπτωσή σας δεν μιλάμε για κάποια νευροτοξίνη όπως.. αυτού του.. …εμμμ.. γαλάζιου..εμμ..σκορπιού».
_»Μα γιατρέ…αφήστε με..λίγο», -άρχισε να γέρνει το κεφάλι μέχρι που το σαγόνι του ακούμπησε τη μολυβοθήκη του γραφείου- »Εγώ…»
_»Εσείς τί , κύριε, εσείς θα κάνετε αυτό που σας λέω εγώ, κοτζάμ χάρβαρντ μέντικαλ, σοβαρολογούμε τώρα, τς,τς...,»
-Γραμματέας, κοντούλα, στραβοκάνα με χοντρές γάμπες και φούστα μέχρι το γόνατο, κοκκάλινα γυαλιά, τυρί κολλημένο στα πάνω δόντια, ταγεράκι από κατάστημα νεοτερισμών του εβδομήντα, και βαρύ άρωμα καιρίλας από γκριζαρισμένο διαμέρισμα των Αμπελοκήπων- στο πέτο καλογυαλισμένη αστραφτερή κονκάρδα του ΛΑΟΣ-
_»Γιατρέ έχω στην αναμονή τον κύριο Θελωψωλοστοκωλαράκι..»
_»Ααα…τον εξαίρετο συνεργάτη μου..τί κάνει αυτή η ψυχή..» -κοίταξε το πούρο του- καλός και άγιος αυτός ο άνθρωπος, αλλά τα πούρα του ψιλομάπα σύμφωνα με τις διαθέσιμες μέχρι τώρα ενδείξεις...-κοίταξε με ψυχρή ευγένια μπροστά του μαλακώνοντας τη φωνή του- λίγο πιο ψηλά αν μπορείτε αγαπητέ μου γιατί στάζουν τα σάλια σας πάνω στη μολυβοθήκη μου…ααα.., πολύ καλύτερα..ευχαριστώ…
_»Γιατρέ περιμένει…»
_»Α,ναι..σε πέντε λεπτά πες του, ετοιμάζω πες μια ενδιαφέρουσα περίπτωση,..κάποιοι από μας βλέπεις επιμένουμε να επιτελούμε σοβαρό έργο…σε αντί-θε-ση με άλλους που τα παίρνουν χοντρά πίσω από..τέλος πάντων..» -τίναξε ένα χοντρό κομμάτι στάχτης που είχε πέσει στο σακκάκι του- τέλος πάντων…
«Κύριε μου τα σάλια σας λέμε, σας παρακάλω επιτέλους…»
_«Γιατρέ να φέρω ένα πεσκίρι;»
_ «Όχι, όχι Αντιγόνη, δεν χρειάζεται, άλλωστε..,χμ..έχω μία διαφορετική ιδέα, αυτό είναι..ναι, το αποφάσισα θα κάνουμε καλλιέργεια!- πήγαινε στο τηλέφωνο να ενημερώσεις τον σεβαστό συνάδελφο, και μετά σε παρακαλώ ιδιαιτέρως πήγαινε στο εργαστήριο να χαμηλώσεις τη φωτιά στο διάλυμα που έχω αφήσει να βράζει...θα το χρειαστώ και πολύ σύντομα μάλιστα με τον κύριο όπως καταλαβαίνεις...-Αααα, και πού ‘σαι Αντιγόνη, πρόσεξε σε παρακαλώ όταν τελειώσεις, κλείδωσε πάλι, εντάξει;- άντε μπράβο, μην έχουμε πάλι τίποτα ντράβαλα, θα ξεχάσω εγώ με τον...εεεε, τέσπα, στο θέμα εμείς, κύριε...κύριε, μα σηκωθείτε επιτέλους, για τον θεό, δεν βλέπετε ότι είναι απ’ τον Βαράγκη;»
_«Μάλιστα γιατρέ», είχε ήδη πει η Αντιγόνη και είχε εξαφανιστεί. Στο γραφείο, στο μικρό χωλάκι του ιατρείου, έκλαψε αθόρυβα με ανάλατα δάκρυα, μηδενικά δάκρυα από ένα τίποτα. Ήταν ένα καθωσπρέπει κουφάρι έτοιμο για σάπισμα, θα πέθαινε και δεν θα παιρνε είδηση κανένας.
-«Και τώρα αγαπητέ μου, μα ξυπνήστε επιτέλους, έχετε κάνει χάλια όλο το γραφείο, δεν μου αφήνετε άλλα περιθώρια απ’το να δοκιμάσω πάνω σας ένα ολοκαίνουριο φάρμακο, δεν είναι της παρούσης φυσικά η ανάλυση της συνθέσεως, ά-λλω-στε...πώς θα μπορούσατ..εεμ..,να καταλάβετε,..χε,χε..παραταύτα..,ίσως ελαφρώς καυστικό, ίσως λίγο καρκινογόνο, δεν φαντάζομαι όμως δεδομένης της κατάστασής σας αυτό να σας προβληματίζει..ασήμαντες λεπτομέρειες,- πραγματικά, χαίρομαι που κουνάτε το κεφάλι σας, θα το πάρω σαν ναι αυτό-...και ίσως...και να προκαλεί..-ίσως όμως ε- και μερικές ανωμαλίες...-μερικές όμως φυσικά- του ανοσοποιητικού σε συνδυασμό με ελάχιστες –και θέλω να το τονίσω αυτό- ε-λά-χι-στες- μη αναστρέψιμες βλάβες του νευρικού συστήματος...εντούτοις πρέπει να σας υπογραμμίσω ότι είναι πατενταρισμένο κατόπιν σχετικής ανακοίνωσης στα εγκυρότερα επιστημονικά περιοδικά, και φυσικότατα, -πώς θα γινόταν άλλωστε- πλήρως εγκεκριμένο από τον εθνικό οργανισμό φαρμάκων του Αστικού Συμπλέγματος. –Αν μπορούσατε να ξαπλώσετε μόνο..χμμ..,δεν το νομίζω, δεν πειράζει καθηστός λοιπόν..εσείς φροντίστε μόνο μη μου πεθάνετε πριν σας εμβολιάσω, καταλάβατε; Τέλεια...κρίμα είναι τώρα που σας βρήκα να τα χαλάσουμε...τώρα που είμαστε τόσο κοντά...»
Σφυρηλατούν καρκίνο απ’ την καλύτερη πάστα... “Φοβού τους ιατρούς και εμβόλια φέροντες.”
_Σου έχω το καλύτερο φάρμακο…ακολούθησε με και θα ζήσεις…Για αντάλλαγμα ζητάω μόνο την ψυχούλα σου…μικρό το τίμημα που δίνεις για κάτι που ήδη έχει χαθεί…
_[..]Αγαπητέ μου μένω άναυδος…θα έκοβα το πουλί μου ότι έπρεπε να είστε ήδη νεκρός…
-έγειρε προς το μέρος του πιέζοντας τους αγκώνες πάνω στο γραφείο- “Μήπως είστε σαηεντολόγος”, τον ρώτησε ψιθυριστά.
_»Τι πράγμα; Μα και βέβαια όχι…», γλάρωσε τα μάτια του, και σκούπισε τα σάλια που έσταζαν απ’ το στόμα του…»Έχω βέβαια κάτι βιντεοκασσέτες του Σάι-Μπάμπα, δεν ξέρω αν σας κάνουν…δεν μπορούσα να τις βρω σε ντι-βι-ντι…»
_»Όχι, όχι…δεν με καταλάβατε…» άναψε ένα χοντρό μισοκαπνισμένο πούρο. »Εννοούσα αν έχετε υπόψην σας κάποια,..εμμ..εναλλακτική δίοδο…όχι ότι δεν θα ήταν απολύτως φυσικό..στην κατάστασή σας φυσικά..καταλαβαίνετε..»
_»Κοιτάξτε γιατρέ…» σήκωσε τη χούφτα του δείχνοντας με το δείκτη τεντωμένο, το ταβάνι, τα σύννεφα, τον ουρανό, τον ήλιο, τους πλανήτες, τον θεό, και τα απομεινάρια του MIR. «Εγώ..»
_»Φυσικά, πριν συνεχίσετε και στο σημείο αυτό, δεν θα μπορούσα να τονίσω περισσότερο ότι η επιστήμη, δείχνει κατανόηση απέναντι σε...ανεπίσημα ερευνητικά κανάλια, κοιτάχτε όμως, εί-με-θα κά-θε-τοι εις το ζήτημα της εμπορευματοποίησης, καταλαβαίνετε...τα πράγματα γίνονται εξόχως πολυπλοκότερα σε ζητήματα που σχετίζονται με σέκτες, παραθρησκευτικές οργανώσεις και τα τοιάυτα..εντούτοις, αν έχετε οποιαδήποτε..ένδειξη, ή.. έστω την πα-ρα-μι-κρή υπόνοια ότι μπορεί κάτι να υπάρχει..οφείλω να το σημειώσω..ένα τηλέφωνο θα ήταν ότι πρέπει…καταλαβαίνετε φυσικά γιατί το...»
-άρχισε να ψάχνει στο συρτάρι κάτω απ’ το γραφείο- «στην περίπτωσή σας δεν μιλάμε για κάποια νευροτοξίνη όπως.. αυτού του.. …εμμμ.. γαλάζιου..εμμ..σκορπιού».
_»Μα γιατρέ…αφήστε με..λίγο», -άρχισε να γέρνει το κεφάλι μέχρι που το σαγόνι του ακούμπησε τη μολυβοθήκη του γραφείου- »Εγώ…»
_»Εσείς τί , κύριε, εσείς θα κάνετε αυτό που σας λέω εγώ, κοτζάμ χάρβαρντ μέντικαλ, σοβαρολογούμε τώρα, τς,τς...,»
-Γραμματέας, κοντούλα, στραβοκάνα με χοντρές γάμπες και φούστα μέχρι το γόνατο, κοκκάλινα γυαλιά, τυρί κολλημένο στα πάνω δόντια, ταγεράκι από κατάστημα νεοτερισμών του εβδομήντα, και βαρύ άρωμα καιρίλας από γκριζαρισμένο διαμέρισμα των Αμπελοκήπων- στο πέτο καλογυαλισμένη αστραφτερή κονκάρδα του ΛΑΟΣ-
_»Γιατρέ έχω στην αναμονή τον κύριο Θελωψωλοστοκωλαράκι..»
_»Ααα…τον εξαίρετο συνεργάτη μου..τί κάνει αυτή η ψυχή..» -κοίταξε το πούρο του- καλός και άγιος αυτός ο άνθρωπος, αλλά τα πούρα του ψιλομάπα σύμφωνα με τις διαθέσιμες μέχρι τώρα ενδείξεις...-κοίταξε με ψυχρή ευγένια μπροστά του μαλακώνοντας τη φωνή του- λίγο πιο ψηλά αν μπορείτε αγαπητέ μου γιατί στάζουν τα σάλια σας πάνω στη μολυβοθήκη μου…ααα.., πολύ καλύτερα..ευχαριστώ…
_»Γιατρέ περιμένει…»
_»Α,ναι..σε πέντε λεπτά πες του, ετοιμάζω πες μια ενδιαφέρουσα περίπτωση,..κάποιοι από μας βλέπεις επιμένουμε να επιτελούμε σοβαρό έργο…σε αντί-θε-ση με άλλους που τα παίρνουν χοντρά πίσω από..τέλος πάντων..» -τίναξε ένα χοντρό κομμάτι στάχτης που είχε πέσει στο σακκάκι του- τέλος πάντων…
«Κύριε μου τα σάλια σας λέμε, σας παρακάλω επιτέλους…»
_«Γιατρέ να φέρω ένα πεσκίρι;»
_ «Όχι, όχι Αντιγόνη, δεν χρειάζεται, άλλωστε..,χμ..έχω μία διαφορετική ιδέα, αυτό είναι..ναι, το αποφάσισα θα κάνουμε καλλιέργεια!- πήγαινε στο τηλέφωνο να ενημερώσεις τον σεβαστό συνάδελφο, και μετά σε παρακαλώ ιδιαιτέρως πήγαινε στο εργαστήριο να χαμηλώσεις τη φωτιά στο διάλυμα που έχω αφήσει να βράζει...θα το χρειαστώ και πολύ σύντομα μάλιστα με τον κύριο όπως καταλαβαίνεις...-Αααα, και πού ‘σαι Αντιγόνη, πρόσεξε σε παρακαλώ όταν τελειώσεις, κλείδωσε πάλι, εντάξει;- άντε μπράβο, μην έχουμε πάλι τίποτα ντράβαλα, θα ξεχάσω εγώ με τον...εεεε, τέσπα, στο θέμα εμείς, κύριε...κύριε, μα σηκωθείτε επιτέλους, για τον θεό, δεν βλέπετε ότι είναι απ’ τον Βαράγκη;»
_«Μάλιστα γιατρέ», είχε ήδη πει η Αντιγόνη και είχε εξαφανιστεί. Στο γραφείο, στο μικρό χωλάκι του ιατρείου, έκλαψε αθόρυβα με ανάλατα δάκρυα, μηδενικά δάκρυα από ένα τίποτα. Ήταν ένα καθωσπρέπει κουφάρι έτοιμο για σάπισμα, θα πέθαινε και δεν θα παιρνε είδηση κανένας.
-«Και τώρα αγαπητέ μου, μα ξυπνήστε επιτέλους, έχετε κάνει χάλια όλο το γραφείο, δεν μου αφήνετε άλλα περιθώρια απ’το να δοκιμάσω πάνω σας ένα ολοκαίνουριο φάρμακο, δεν είναι της παρούσης φυσικά η ανάλυση της συνθέσεως, ά-λλω-στε...πώς θα μπορούσατ..εεμ..,να καταλάβετε,..χε,χε..παραταύτα..,ίσως ελαφρώς καυστικό, ίσως λίγο καρκινογόνο, δεν φαντάζομαι όμως δεδομένης της κατάστασής σας αυτό να σας προβληματίζει..ασήμαντες λεπτομέρειες,- πραγματικά, χαίρομαι που κουνάτε το κεφάλι σας, θα το πάρω σαν ναι αυτό-...και ίσως...και να προκαλεί..-ίσως όμως ε- και μερικές ανωμαλίες...-μερικές όμως φυσικά- του ανοσοποιητικού σε συνδυασμό με ελάχιστες –και θέλω να το τονίσω αυτό- ε-λά-χι-στες- μη αναστρέψιμες βλάβες του νευρικού συστήματος...εντούτοις πρέπει να σας υπογραμμίσω ότι είναι πατενταρισμένο κατόπιν σχετικής ανακοίνωσης στα εγκυρότερα επιστημονικά περιοδικά, και φυσικότατα, -πώς θα γινόταν άλλωστε- πλήρως εγκεκριμένο από τον εθνικό οργανισμό φαρμάκων του Αστικού Συμπλέγματος. –Αν μπορούσατε να ξαπλώσετε μόνο..χμμ..,δεν το νομίζω, δεν πειράζει καθηστός λοιπόν..εσείς φροντίστε μόνο μη μου πεθάνετε πριν σας εμβολιάσω, καταλάβατε; Τέλεια...κρίμα είναι τώρα που σας βρήκα να τα χαλάσουμε...τώρα που είμαστε τόσο κοντά...»
Δευτέρα 12 Νοεμβρίου 2007
a "shoot the dog" story: O Ντέρτσος και το Συνέδριο του Παρατηρητηρίου
Και στεκόταν σαν χάνος μέσα στο συνέδριο ο Ντέρτσος, σαν χάνος με σταφυλόκοκο, γιατί ήταν και άρρωστος ο κακομοίρης, παντού γύρω του όλοι οι χαρτογιακάδες του Παρατηρητηρίου, με λάπτοπς ανά χείρας και σημειωματάρια με δερμάτινα εξώφυλλα, πού και πού τον κοίταγε κανένας και τότε έκανε πως σκούπιζε την αίθουσα σφυρίζοντας τη μελωδία της γέφυρας του ποταμού Κβάη. Με ψάθινη σκούπα τώρα, να σκουπίζει πεντακόσια τετραγωνικά μοκέτας, δεν ήταν και τόσο πιστευτός αλλά κανείς δεν έδειχνε να προβληματίζεται, ήταν όλοι απορροφημένοι στην κόκα και στη διάλεξη. Σκάει ξαφνικά μία επιτροπή από αντάρτες ζωσμένους με ασυρμάτους και δορυφορικά και όπλα και τα σχετικά, καταλαμβάνει το πόντιουμ και ο αρχηγός αρπάζει το μικρόφωνο. Είμαστε οι Ένοπλες Επαναστατικές Δυνάμεις για την απο-τετραχορδοποίηση του μπουζουκιού, και την καταδίκη των εγκλημάτων του Μ.Χιώτη κατά τη δεκαετία του 1960 εναντίον της ελληνικής μουσικής παράδοσης,-ακρότητες, προσθέτω εγώ, αλλά ελλείψει αντι-παγκοσμιοποιητών βολευόμαστε-, δίπλα τους τώρα αντιφεμινίστριες μουσουλμάνες, έβδομες γυναίκες του άντρα τους, ξεφορτώνουν κιβώτια φέιγ-βολάν αντιδυτικού-προπαγανδιστικού περιεχομένου, μέσα από μαύρο βαν μαζί με μία δημοσιογράφο του cnn χειροπόδαρα δεμένη, η οποία και εκτελείται επιτόπου, με πολαπλά χτυπήματα από λίμες για τα νύχια και ανγκαστική κατάποση δηλητηριώδους μάσκαρας για τα μάτια. [...]...που εναντίον της γνήσιας δομής της μουσουλμανικής οικογένειας, σκευωρούν, προβοκάροντας τον φεμινισμό στην Μ.Ανατολή, και τη διάσπαση του ορθόδοξου φονταμενταλισμού, σε ακρώρεια του εποικοδομήματος, στη θρησκειοποιημένη θρησκεία και στην αντιδυτική πολιτική, συνιστώσες παρωχημένες που..[..]
-διακοπή από ανακοίνωση σε ξένη γλώσσα των Επαναστατικών Δυνάμεων για την αποτετραχορδοποίηση του μπουζουκιού- “nous sommes les Forces Armees Revolutionnaires de…”- στα καπάκια μπαίνουν πιο δυνατά οι Μουσουλμάνες αντιφεμινίστριες με ντουντούκα και στα Ιαπωνικά: και απ’ την ανατολή ως τη δύση, απ’ το Μαρακές τη Λιβερία και την Γκάνα, ως την Καμπούλ και την Πιόν-Γιάνγκ, το Τόκυο και τη Τζακάρτα, γυναίκες απελευθερωμένες. σιχαίνονται τον εαυτό τους στον καθρέπτη, φαγωμένο και σάπιο από τη δυτική νεωτερικότητα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που εμείς λέμε...- Ο Ντέρτσος είχε βγάλει σάντουιτς και έκανε χάζι την κατάσταση καθισμένος στα πίσω καθίσματα. Λες να βάλω κι εγώ κουκούλα, σκέφτηκε,...θα ζεσταίνει πολύ όμως...θα βγω και θα πώ...ζήτω η...[..].η... ζήτω το...το..., ναι, όχι ζήτω,...κάτω..,ναι, κάτω οι δοσίλογοι που χάλασαν το περφορατέρ του υπουργείου...
Μεταμφιεσμένοι πεντηκοστιανοί και ιεχωβάδες του ενωτικού ψηφοδελτίου των προτεσταντών των Επίσημων Αιρετικών του Συμπλέγματος, ακροβολισμένοι έξω από το Συνεδριακό του Παρατηρητηρίου. -Θα-μας -εξα-φα-νί-σουν, τραγουδάει ο τυφλός παλαιοημερολογίτης ακορντεονίστας πάνω σε σκαμπουδάκι στο πεζοδρόμιο, και μεις α-πλά δεν εί-χα-με χα-ρτί να το τυ-πώ-σου-με...λα-λα-λα...
_Αυτόν τί θα τον κάνουμε;
_Άστον, πάει για τις εβδομήντα παρθένες του Αλλάχ...
_Μα, δεν γίνεται στο δικό του...
_Διαθρησκειακά συνέδρια αδελφέ μου, διαθρησκειακά συνέδρια...αλήθεια, εσύ έβαλες ντορβά στ’αρχίδια σου;
_Όχι, εγώ ήμουνα στο επιλογής,...είχα πάρει Ζεν στο μαχαυάνα βουδισμό..,ακολουθώ το φωτεινό μονοπάτι του έβδομου πυλώνα...
_Δεν πειράζει, μη στεναχωριέσαι, ίσως να μην χρειαστεί να ενεργοποιήσουμε τα εκρηκτικά...κουμπώσου καλά πάντως...
_[...] –σιωπή- [σκέφτεται από μέσα του καθώς χαμηλώνει το κεφάλι για να κουμπωθεί προσεκτικά προσέχοντας μην πειράξει κανένα καλώδιο]
O Ντέρτσος, φυσιογνωμία αντι-βιβλική, αδύνατος, μελαχρινός, με μούσια σαν του Κυάνου Ρηβς, αραιά και με ρουφήχτρες, με αυτιά λερωμένα και σβέρκο φρεσκοκουρεμένο για καρπαζιά. Ήταν στο μισθολόγιο του Καρλάση, ατζέντα για την Τρίτη χιλιετία, χαφιεδιλίκι, προκλήσεις και σχεδιασμοί, οράματα για ένα νέο δοσιλογισμό, ή ακόμα μπορεί και κάπως έτσι, το νέο πρόσωπο του αστικού χαφιεδισμού, πώς να κάνετε κάποιον χαφιέ μετά την 11η Σεπτεμβρίου, ή γιατί όχι και Μία Ζωή Μέσα Στους Δρόμους, συνταξιοδοτημένοι χαφιέδες του Αστικού Συμπλέγματος, Κείμενα Εργασίας. ...«[..]..Θα μπορούσαμε άραγε να μιλήσουμε για ένα νέο μοντέλο κοινωνικοποίησης, δεδομένης της δαρβινικού τύπου αναπροσαρμογής του χαφιέδικου σφυρίγματος του κλέφτη σε ηχητικό σήμα ανθρώπινων φθόγγων, σχηματιζόντων παραινέσεις, όπως καλή επιτυχία, και εις ανώτερα, εμένα μπορείς να με εμπιστευτείς, δεν είναι στον τύπο μου κτλ, μη γραμμικών όπως καταλαβαίνεις,- μα αυτό αγαπητέ μου είναι αυταπόδεικτο από την διαδραστικότητα,- και συνεχίζω, μη γραμμικών και καταλυτικά δραστικών, εντούτοις μη ανιχνεύσιμων μεθόδων αναπροσαρμογής της μονάδας στο σύστημα ενσωμάτωσης που κατασκευάσθη...»
_"..Kαθαρά υπεραπλουστευτικά μιλώντας και φυσικά για τις ανάγκες της εκπομπής θα τολμούσα να έλεγα μετα πάσης βεβαιότητας ότι είναι σχεδόν μηδαμινή, και φυσικά με δεδομένο τις προσπάθειες τις κυβέρνησης ο έλεγχος αναπόφευκτα καθίσταται μέρος της πολιτικής και κοινωνικής παιδείας του τυραμπάκουλα ή αλλιώς τραμπάκουλα πατέρα του κυρίου προηγουμένως, χωρίς αυτό ουδόλως να σημαίνει ότι μπαίνουμε σε μία νέα φάση όπου ο εφησυχασμός απερέγκλιτα οδηγεί στην αποκτήνωση διαμέσου του εκφυλισμού του θεσμού καθότι, κοιτάξτε, αν το δούμε και καθαρά κονστρουκτιβιστικά, εεε,..θα σας πάω για λίγο πίσω...θυμάστε τον συχωρεμένο τον Πουλ.." _"όχι κύριε δεν ομιλείται περί αυτού, εσείς κάνετε διάλογο με το ασυνείδητό σας,.. _"εγώ απαρεγκλίτως και αναποφεύκτως οδηγούμην προς πνευματική ευδοκίμησην κατόπιν συντόμου τοποθετήσεως του Σεβασμιωτάτου, πολύ φοβούμαι όμως ότι από το πέρας του δευτέρου διαφημιστικού μπρέηκος κατευθύνομαι οντολογικά να επιδείξω αμέριστον συμ-παρά-στασιν εις την περιώνυμον φράση του Αριστοτέλους και ειδικότερα εις το βαθύτερο νόημα του ημίσεως αυτής, ήτοι ότι ο άνθρωπος είναι ζώον πολιτικόν, ο έστι μεθερμηνευόμενον, ο εκ του σύνεγγυς προλαλήσας έστι γαιδούρι, και τον τιμούμε φυσικά ως άλογο ζωικόν τρόπον τινά δούλο του Κυρίου, που ως γνωστόν εκαβαλικεύθη υπό του Κυρίου ημών κατά την είσοδο Του εις τα Ιεροσόλυμα...εντούτοις όμως.."
-διακοπή από ανακοίνωση σε ξένη γλώσσα των Επαναστατικών Δυνάμεων για την αποτετραχορδοποίηση του μπουζουκιού- “nous sommes les Forces Armees Revolutionnaires de…”- στα καπάκια μπαίνουν πιο δυνατά οι Μουσουλμάνες αντιφεμινίστριες με ντουντούκα και στα Ιαπωνικά: και απ’ την ανατολή ως τη δύση, απ’ το Μαρακές τη Λιβερία και την Γκάνα, ως την Καμπούλ και την Πιόν-Γιάνγκ, το Τόκυο και τη Τζακάρτα, γυναίκες απελευθερωμένες. σιχαίνονται τον εαυτό τους στον καθρέπτη, φαγωμένο και σάπιο από τη δυτική νεωτερικότητα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που εμείς λέμε...- Ο Ντέρτσος είχε βγάλει σάντουιτς και έκανε χάζι την κατάσταση καθισμένος στα πίσω καθίσματα. Λες να βάλω κι εγώ κουκούλα, σκέφτηκε,...θα ζεσταίνει πολύ όμως...θα βγω και θα πώ...ζήτω η...[..].η... ζήτω το...το..., ναι, όχι ζήτω,...κάτω..,ναι, κάτω οι δοσίλογοι που χάλασαν το περφορατέρ του υπουργείου...
Μεταμφιεσμένοι πεντηκοστιανοί και ιεχωβάδες του ενωτικού ψηφοδελτίου των προτεσταντών των Επίσημων Αιρετικών του Συμπλέγματος, ακροβολισμένοι έξω από το Συνεδριακό του Παρατηρητηρίου. -Θα-μας -εξα-φα-νί-σουν, τραγουδάει ο τυφλός παλαιοημερολογίτης ακορντεονίστας πάνω σε σκαμπουδάκι στο πεζοδρόμιο, και μεις α-πλά δεν εί-χα-με χα-ρτί να το τυ-πώ-σου-με...λα-λα-λα...
_Αυτόν τί θα τον κάνουμε;
_Άστον, πάει για τις εβδομήντα παρθένες του Αλλάχ...
_Μα, δεν γίνεται στο δικό του...
_Διαθρησκειακά συνέδρια αδελφέ μου, διαθρησκειακά συνέδρια...αλήθεια, εσύ έβαλες ντορβά στ’αρχίδια σου;
_Όχι, εγώ ήμουνα στο επιλογής,...είχα πάρει Ζεν στο μαχαυάνα βουδισμό..,ακολουθώ το φωτεινό μονοπάτι του έβδομου πυλώνα...
_Δεν πειράζει, μη στεναχωριέσαι, ίσως να μην χρειαστεί να ενεργοποιήσουμε τα εκρηκτικά...κουμπώσου καλά πάντως...
_[...] –σιωπή- [σκέφτεται από μέσα του καθώς χαμηλώνει το κεφάλι για να κουμπωθεί προσεκτικά προσέχοντας μην πειράξει κανένα καλώδιο]
O Ντέρτσος, φυσιογνωμία αντι-βιβλική, αδύνατος, μελαχρινός, με μούσια σαν του Κυάνου Ρηβς, αραιά και με ρουφήχτρες, με αυτιά λερωμένα και σβέρκο φρεσκοκουρεμένο για καρπαζιά. Ήταν στο μισθολόγιο του Καρλάση, ατζέντα για την Τρίτη χιλιετία, χαφιεδιλίκι, προκλήσεις και σχεδιασμοί, οράματα για ένα νέο δοσιλογισμό, ή ακόμα μπορεί και κάπως έτσι, το νέο πρόσωπο του αστικού χαφιεδισμού, πώς να κάνετε κάποιον χαφιέ μετά την 11η Σεπτεμβρίου, ή γιατί όχι και Μία Ζωή Μέσα Στους Δρόμους, συνταξιοδοτημένοι χαφιέδες του Αστικού Συμπλέγματος, Κείμενα Εργασίας. ...«[..]..Θα μπορούσαμε άραγε να μιλήσουμε για ένα νέο μοντέλο κοινωνικοποίησης, δεδομένης της δαρβινικού τύπου αναπροσαρμογής του χαφιέδικου σφυρίγματος του κλέφτη σε ηχητικό σήμα ανθρώπινων φθόγγων, σχηματιζόντων παραινέσεις, όπως καλή επιτυχία, και εις ανώτερα, εμένα μπορείς να με εμπιστευτείς, δεν είναι στον τύπο μου κτλ, μη γραμμικών όπως καταλαβαίνεις,- μα αυτό αγαπητέ μου είναι αυταπόδεικτο από την διαδραστικότητα,- και συνεχίζω, μη γραμμικών και καταλυτικά δραστικών, εντούτοις μη ανιχνεύσιμων μεθόδων αναπροσαρμογής της μονάδας στο σύστημα ενσωμάτωσης που κατασκευάσθη...»
_"..Kαθαρά υπεραπλουστευτικά μιλώντας και φυσικά για τις ανάγκες της εκπομπής θα τολμούσα να έλεγα μετα πάσης βεβαιότητας ότι είναι σχεδόν μηδαμινή, και φυσικά με δεδομένο τις προσπάθειες τις κυβέρνησης ο έλεγχος αναπόφευκτα καθίσταται μέρος της πολιτικής και κοινωνικής παιδείας του τυραμπάκουλα ή αλλιώς τραμπάκουλα πατέρα του κυρίου προηγουμένως, χωρίς αυτό ουδόλως να σημαίνει ότι μπαίνουμε σε μία νέα φάση όπου ο εφησυχασμός απερέγκλιτα οδηγεί στην αποκτήνωση διαμέσου του εκφυλισμού του θεσμού καθότι, κοιτάξτε, αν το δούμε και καθαρά κονστρουκτιβιστικά, εεε,..θα σας πάω για λίγο πίσω...θυμάστε τον συχωρεμένο τον Πουλ.." _"όχι κύριε δεν ομιλείται περί αυτού, εσείς κάνετε διάλογο με το ασυνείδητό σας,.. _"εγώ απαρεγκλίτως και αναποφεύκτως οδηγούμην προς πνευματική ευδοκίμησην κατόπιν συντόμου τοποθετήσεως του Σεβασμιωτάτου, πολύ φοβούμαι όμως ότι από το πέρας του δευτέρου διαφημιστικού μπρέηκος κατευθύνομαι οντολογικά να επιδείξω αμέριστον συμ-παρά-στασιν εις την περιώνυμον φράση του Αριστοτέλους και ειδικότερα εις το βαθύτερο νόημα του ημίσεως αυτής, ήτοι ότι ο άνθρωπος είναι ζώον πολιτικόν, ο έστι μεθερμηνευόμενον, ο εκ του σύνεγγυς προλαλήσας έστι γαιδούρι, και τον τιμούμε φυσικά ως άλογο ζωικόν τρόπον τινά δούλο του Κυρίου, που ως γνωστόν εκαβαλικεύθη υπό του Κυρίου ημών κατά την είσοδο Του εις τα Ιεροσόλυμα...εντούτοις όμως.."
Κυριακή 11 Νοεμβρίου 2007
Από το ημερολόγιο ενός νεοέλληνα
Στην Α
«....και καθώς με λούζανε τα νυχτερινά φώτα της πόλης ανεβαίνοντας το φαρδύ πεζοδρόμιο της Βασιλίσσης Σοφίας, θυμόμουν τα λόγια του Σαχτούρη...η φωνή του αντηχούσε στο μυαλό μου και τα λόγια του με κατέτρωγαν...τί θα απογίνω...πόσα άραγε πρέπει εγώ να θυσιάσω; Δεν ήμουν τίποτα άλλο από την παραφωνία σ’ένα απροβάριστο σεγόντο...κι όμως μία ακατανίκητη επιθυμία με φλόγιζε να βγω μπροστά πρίμος...ποιός, εγώ...εγώ ο μικρός...»
«Και τότε ήταν που διέταξα τις αισθήσεις μου να παραβιάσουν τη φυσική τους τάξη...ήθελα πραγματικά να τις ξαποστείλω, να τις κάνω να με παρατήσουν μόνο κι έρημο στην άκρη του πεζοδρομίου, να εξαφανίσω τα πόδια μου και να βγάλω φτερά, να ξεριζώσω τα μάτια μου απ’ τις κόγχες τους και να γίνω πνεύμα...να μείνω μόνος σε μια γωνιά κι ας πάγωνα, αρκεί να έπαυαν να με τυφλώνουν τα φώτα της λεωφόρου...κι ας μου ξερίζωναν τ’ αυτιά επιτέλους, να μην ξανάκουγα τα σιχαμερά σφυρίγματα των αυτοκινήτων, που δηλητηρίαζαν το μυαλό μου εκείνη την ώρα, όμοια με αμέτρητα φίδια που περνάνε από δίπλα σου τρεμοπαίζοντας τη διχαλωτή τους γλώσσα μ’εκείνο τον φοβερό συριστικό ήχο... »
«Ένιωθα την από καιρό χαμένη μου πίστη να με καρτερεί ανήσυχη στη γωνία του δρόμου...τα λόγια της λίγο πριν χωριστούμε ήταν ίδια με αυτά της αντάμωσης...εγώ θα είμαι εδώ για σένα...δειλά δειλά την ένιωσα να με πλησιάζει, να με σκεπάζει ολόκληρο σαν τεράστια φτερούγα που η θέρμη της ζωογόνησε κάθε κύτταρο του προσώπου μου...κοίταξα δίπλα μου και τα φίδια πλέον δεν υπήρχαν...οι διχαλωτές γλώσσες που έσταζαν σταγόνες πηχτού δηλητηρίου πάνω στη ρυτιδιασμένη άσφαλτο είχαν δώσει τη θέση τους σε ασπροφορεμένους αυλητές που σφυρίζαν θείες μελωδίες πάνω στο κορμάκι μιας αιώνιας φλογέρας...ο χαμένος αυλός του ποιμένα-Θεού που σίγησε θαμμένος βαθειά κάτω απ’τις πόλεις των ανθρώπων...η φλογέρα του Ορφέα, σαν ολόλευκη νύμφη του δάσους, πάλευε ολοζώντανη μπροστά μου να καθαρίσει το κακοποιημένο κορμάκι της από την πίσσα των αιώνων...»
«Και λουσμένος από τα ξανθά φώτα του δρόμου με τα χέρια γροθιά μέσα στις τσέπες μου άνοιγα τα βήματά μου όλο και πιο πολύ, συνεπαρμένος, ολόκληρος μία ψυχή αναβαπτισμένη, μία ψυχή που θέριευε σε κάθε δρασκελιά, για να καλύψω μια απόσταση που τα μάτια μου μόνο αμυδρά κατάφερναν να υπολογίσουν...και στο πλάι μου είχα τους προαιώνιους αυλητές, πραγματική συντροφιά στο μακρύ μου ταξίδι, να σφυρίζουν πάνω σε καλογυαλισμένα άρματα που επέστρεφαν νυσταγμένα από τη νυχτερινή τους διασκέδαση...»
«Και θυμόμουν ξανά τις παραινέσεις του ποιητή καθώς προχωρούσα με τα βήματά μου συντονισμένα πάνω στο σκοπό που έπαιζε ο αυλός της νυχτερινής λεωφόρου, και ήταν σαν να ήξερα όχι το που πήγαινα αλλά ότι δεν χρειαζόταν πια να φοβάμαι μη χαθώ... αδειάζοντας πια το μυαλό μου από τα φριχτά λόγια του Σαχτούρη, μία φωνή, η δική μου φωνή αντήχησε δυνατά μέσα στο κεφάλι μου...Στα φώτα του ύπνου του έθνους,...στα Φώτα του Ύπνου του Έθνους, περπατώ, πάνω στη μελώδια που σφυρίζει η πνευστή λεωφόρος, στο νανούρισμα αυτών που επιστρέφουν για ύπνο, κάτω απ’τα ξανθά φώτα του ύπνου του έθνους περπατώ...»
«....και καθώς με λούζανε τα νυχτερινά φώτα της πόλης ανεβαίνοντας το φαρδύ πεζοδρόμιο της Βασιλίσσης Σοφίας, θυμόμουν τα λόγια του Σαχτούρη...η φωνή του αντηχούσε στο μυαλό μου και τα λόγια του με κατέτρωγαν...τί θα απογίνω...πόσα άραγε πρέπει εγώ να θυσιάσω; Δεν ήμουν τίποτα άλλο από την παραφωνία σ’ένα απροβάριστο σεγόντο...κι όμως μία ακατανίκητη επιθυμία με φλόγιζε να βγω μπροστά πρίμος...ποιός, εγώ...εγώ ο μικρός...»
«Και τότε ήταν που διέταξα τις αισθήσεις μου να παραβιάσουν τη φυσική τους τάξη...ήθελα πραγματικά να τις ξαποστείλω, να τις κάνω να με παρατήσουν μόνο κι έρημο στην άκρη του πεζοδρομίου, να εξαφανίσω τα πόδια μου και να βγάλω φτερά, να ξεριζώσω τα μάτια μου απ’ τις κόγχες τους και να γίνω πνεύμα...να μείνω μόνος σε μια γωνιά κι ας πάγωνα, αρκεί να έπαυαν να με τυφλώνουν τα φώτα της λεωφόρου...κι ας μου ξερίζωναν τ’ αυτιά επιτέλους, να μην ξανάκουγα τα σιχαμερά σφυρίγματα των αυτοκινήτων, που δηλητηρίαζαν το μυαλό μου εκείνη την ώρα, όμοια με αμέτρητα φίδια που περνάνε από δίπλα σου τρεμοπαίζοντας τη διχαλωτή τους γλώσσα μ’εκείνο τον φοβερό συριστικό ήχο... »
«Ένιωθα την από καιρό χαμένη μου πίστη να με καρτερεί ανήσυχη στη γωνία του δρόμου...τα λόγια της λίγο πριν χωριστούμε ήταν ίδια με αυτά της αντάμωσης...εγώ θα είμαι εδώ για σένα...δειλά δειλά την ένιωσα να με πλησιάζει, να με σκεπάζει ολόκληρο σαν τεράστια φτερούγα που η θέρμη της ζωογόνησε κάθε κύτταρο του προσώπου μου...κοίταξα δίπλα μου και τα φίδια πλέον δεν υπήρχαν...οι διχαλωτές γλώσσες που έσταζαν σταγόνες πηχτού δηλητηρίου πάνω στη ρυτιδιασμένη άσφαλτο είχαν δώσει τη θέση τους σε ασπροφορεμένους αυλητές που σφυρίζαν θείες μελωδίες πάνω στο κορμάκι μιας αιώνιας φλογέρας...ο χαμένος αυλός του ποιμένα-Θεού που σίγησε θαμμένος βαθειά κάτω απ’τις πόλεις των ανθρώπων...η φλογέρα του Ορφέα, σαν ολόλευκη νύμφη του δάσους, πάλευε ολοζώντανη μπροστά μου να καθαρίσει το κακοποιημένο κορμάκι της από την πίσσα των αιώνων...»
«Και λουσμένος από τα ξανθά φώτα του δρόμου με τα χέρια γροθιά μέσα στις τσέπες μου άνοιγα τα βήματά μου όλο και πιο πολύ, συνεπαρμένος, ολόκληρος μία ψυχή αναβαπτισμένη, μία ψυχή που θέριευε σε κάθε δρασκελιά, για να καλύψω μια απόσταση που τα μάτια μου μόνο αμυδρά κατάφερναν να υπολογίσουν...και στο πλάι μου είχα τους προαιώνιους αυλητές, πραγματική συντροφιά στο μακρύ μου ταξίδι, να σφυρίζουν πάνω σε καλογυαλισμένα άρματα που επέστρεφαν νυσταγμένα από τη νυχτερινή τους διασκέδαση...»
«Και θυμόμουν ξανά τις παραινέσεις του ποιητή καθώς προχωρούσα με τα βήματά μου συντονισμένα πάνω στο σκοπό που έπαιζε ο αυλός της νυχτερινής λεωφόρου, και ήταν σαν να ήξερα όχι το που πήγαινα αλλά ότι δεν χρειαζόταν πια να φοβάμαι μη χαθώ... αδειάζοντας πια το μυαλό μου από τα φριχτά λόγια του Σαχτούρη, μία φωνή, η δική μου φωνή αντήχησε δυνατά μέσα στο κεφάλι μου...Στα φώτα του ύπνου του έθνους,...στα Φώτα του Ύπνου του Έθνους, περπατώ, πάνω στη μελώδια που σφυρίζει η πνευστή λεωφόρος, στο νανούρισμα αυτών που επιστρέφουν για ύπνο, κάτω απ’τα ξανθά φώτα του ύπνου του έθνους περπατώ...»
Παρασκευή 9 Νοεμβρίου 2007
a "shoot the dog" story: "Generous Figures"
1
Ο Ζακ είχε αποσυρθεί σε ένα από τα πολλά δωμάτια του μπουρδέλου. Στο δυτικό τομέα, οι οίκοι ανοχής ήταν μακρόστενες διώροφες πανσιόν με τις κοπέλες βγαλμένες στα παράθυρα γυμνές να χώνουν μικροαντικείμενα, μπετούγιες και πλαστικά μέσα στα άρρωστα μουνιά τους στέλνοντας φιλάκια στους άθλιους περαστικούς του Τομέα που συχνά αυνανίζονταν και πάνω στο πεζοδρόμιο με ολόρθες ψωλές που σημάδευαν τα παράθυρα. Στράγγιζαν τα χύσια τους όσο πιο κοντά μπορούσαν στα κορίτσια φωνάζοντας πάρτα βρώμα, και έφτυναν με νόημα κάτω, πολλές φορές και στη μούρη της κοπέλας αν μπορούσαν να τη φτάσουν και έφευγαν με το πουλί τους να στάζει ακόμα χύσι τρέχοντας να γλυτώσουν από κανένα μπράβο, που στο εντωμεταξύ είχε ξεπηδήσει μέσα από κάποιο μπουρδέλο για να σακατέψει όποιον έπιανε στα χέρια του. Όσοι είχαν λεφτά, ή καμιά καλή ποιότητα πρέζας, έμπαιναν μέσα για να πηδήξουν αλλά αυτοί ήταν λίγοι και κατά κανόνα προτιμούσαν παιδάκια, καθαρά από τη νόσο του Καλιγούλα και αγορασμένα από τον βορειοανατολικό τομέα προκειμένου να ξεσκιστούν όσο αντέχουν μέχρι να σβήσουν πάνω σε κάποιο κρεβάτι ή ακόμα και σε γυμνά τσιμέντα από αφόρητα πολλαπλά γαμήσια και συνεχείς αιμορραγίες. Καθημερινά, αποστεωμένα μικρά κορίτσια και αγόρια έβγαιναν σε τσουβάλια μέσα από τους οίκους ανοχής του Συμπλέγματος και θάβονταν σε ομαδικούς τάφους, μακριά, έξω από την περιφέρεια του Α. Σ.
-Xαμηλό κοκκινωπό φως-μυρωδιά από χυμένο γάλα πάνω σε καστόρι- μοκέτα πυρωμένη από σόμπα και τσίχλα κολλημένη ζεσταμένη λιωμένη και πετρωμένη – κουνούπια υπνωτισμένα στις τέσσερις γωνίες του ταβανιού σε αναμονή με δύο κόκκινα λαμπιόνια για μάτια - περιμένουν το ρεύμα να κυλήσει στις φλέβες τους το μήνυμα της πείνας- σωρός από χαμόκλαδα και φτερά κότας για στρώμα- μοτεράκι γεννήτριας- λάμπες κατακρεουργημένης πυρακτώσεως- αφροδισιακά βότανα μέσα σε καυτές χύτρες- ηλεκτρονικές πλακέτες σε φόντο έργου τέχνης στον τοίχο- πάπυροι ζωροαστρικού τυπικού για λαδόκολλα κάτω από ένα σκουληκιασμένο πιάτο-ηλεκτρική διάχυση μόλυνσης από μπλου λάητ φεγγίζει τα δόντια του Ζακ και του σκύλου στα πόδια του- μικροσκοπικοί αρουραίοι μασουλάνε σιρίτια της πολυθρόνας-στη μέση του δωματίου πορφυρογεννιέται η μελαγχολία του- παραιτημένος από τη ζωή πάνω στην κλεμμένη από βίλα πολυθρόνα του-
Τυλιγμένος στα πόδια του ο μονόφθαλμος σκύλος φοβερίζει τους αρουραίους. Πειρατική καλύπτρα σκεπάζει το τρυπημένο του πρόσωπο. Τα ποντίκια σκορπίζουν, ο σκύλος γλείφει τα αρχίδια του, ο Ζακ τα ούλα του. Ήταν σπινταρισμένος.»Μείναμε οι δυό μας παλιόφιλε» μουρμούρισε παίζοντας το περίστροφο στα ακροδάχτυλά του. «Εγώ κι εσύ..[…].εσύ..κι εγώωωω..», ξανάπε, «εσύ μ’εσένα...[...].και γώ με...μένα...»
Μπροστά του, στον απέναντι τοίχο, ένα τεράστιο άστρο του Δαυίδ σε σημαία από σουφλιώτικο μετάξι, σε μικρό κομοδίνο πάκος από ιστορικά περιοδικά και ένθετα μαγκαζίνα, τα περισσότερα με τη μουρή ενός αναψοκοκκινισμένου Μπεν Γκουριόν σκαρφαλωμένου στην κορυφή του Σινά να στήνει αυτί τεντώνοντας το λαιμό του προς τα σύννεφα, ενός Σαρόν γερασμένου μέσα στη μισοσκότεινη Κνεσέτ να κάνει την καλύτερη μίμηση του Μάρλον Μπράντο στο Νονό, και ενός Αραφάτ με ένα πιθηκάκι στους ώμους φωτογραφημένος στα στούντιο του αμερικάνικου Τζέπαρντυ να κρατάει ένα αεροπορικό εισιτήριο της Λουφτχάνσα και μια τεράστια δωροεπιταγή με πολύχρωμη μπορντούρα από ζωγραφισμένες σκηνές μάχης της Φατάχ κατά την άλωση της Τροίας, και συγκρούσεις πολεμιστών με τεράστιες ασπίδες και περικεφαλαίες με χαίτη από κόμπους αραβικής μαντήλας.
Ένας βωμός με μισολιωμένα κεριά γύρω από μια φωτογραφία του πατέρα του με λιμενεργάτες στη Θεσσαλονίκη, και ένα απλωμένο περιδέραιο της Μεγάλης Αικατερίνης της Ρωσίας, μαζί με τη διαθήκη του Μέγα Μάγιστρου, Ισαάκ Λεβί.
Ο Βέλλας Παπαχάρδας είχε φτάσει στα ίχνη του. «Εγώ κύυυριεε, έχω αποκωδικοποιήσει τη συνωμοσία του Στίιιιγμα, τη συνωμοσία του Θηρίιιιου...»-Η διαθήκη του Ισαάκ Λεβί κατέληγε : "θα προσαρμοστείς με κάθε κόστος...Η ανατροπή του συστήματος του 1814, εξαφάνισε τα τελευταία καταφύγια μελέτης των ταγμάτων...οι στοές μας εκφυλίστηκαν σε φιλανθρωπικούς οργανισμούς για καθυστερημένα με πτυχίο νομικής...,[...] και βέβαια στο μέλλον οι μάγιστροι θα κλειδώνονται στα πέντχάους του Μανχάταν και του Λυκαβητού, στις αίθουσες εταιρικών συμβουλίων με σαμσονάητ βαλίτσες να συζητούν για το άγιο Δισκοπότηρο..."- «και εγώ κατέληξα εδώ...»- σκέφτηκε ο Ζακ-.
Βούτηξε το χέρι του σ’ ένα κουβά λάδι. Χάιδεψε απαλά τα τοιχώματα κυκλικά και σηκώνοντας τη χούφτα του μισογεμάτη πασαλείφτηκε στο πρόσωπο. Μετά στον λαιμό, στην πλάτη...Αρωματικά βότανα βρασμένα στη γκαζιέρα γέμιζαν το δωμάτιο παραλυτικούς υδρατμούς. Χαμηλή μουσική από αιρετικές τελετουργίες ινδιάνων του ισημερινού διασκευασμένες από τους Νεωτεριστές Καλλιτέχνες του Συμπλέγματος πλημμύριζε το δωμάτιο με ελονοσία και βακτηριακές λοιμώξεις μαυρισμένων ιθαγενών με καγιάκ στον υπόνομο του πλανήτη.
JUDAS OF THE URBAN COMPLEX, η τοτεμική θρησκεία των υπονόμων, με τον μονόφθαλμο σκύλο πάνω σε ιστιοσανίδα να σκίζει τα λύμματα του Α.Σ. κάνοντας καλιφορνέζικα τσαλίμια ανάμεσα σε αποσυντεθειμένα κουφάρια των νεκρών της νόσου του Καλιγούλα.
Ο Ζακ είχε αποσυρθεί σε ένα από τα πολλά δωμάτια του μπουρδέλου. Στο δυτικό τομέα, οι οίκοι ανοχής ήταν μακρόστενες διώροφες πανσιόν με τις κοπέλες βγαλμένες στα παράθυρα γυμνές να χώνουν μικροαντικείμενα, μπετούγιες και πλαστικά μέσα στα άρρωστα μουνιά τους στέλνοντας φιλάκια στους άθλιους περαστικούς του Τομέα που συχνά αυνανίζονταν και πάνω στο πεζοδρόμιο με ολόρθες ψωλές που σημάδευαν τα παράθυρα. Στράγγιζαν τα χύσια τους όσο πιο κοντά μπορούσαν στα κορίτσια φωνάζοντας πάρτα βρώμα, και έφτυναν με νόημα κάτω, πολλές φορές και στη μούρη της κοπέλας αν μπορούσαν να τη φτάσουν και έφευγαν με το πουλί τους να στάζει ακόμα χύσι τρέχοντας να γλυτώσουν από κανένα μπράβο, που στο εντωμεταξύ είχε ξεπηδήσει μέσα από κάποιο μπουρδέλο για να σακατέψει όποιον έπιανε στα χέρια του. Όσοι είχαν λεφτά, ή καμιά καλή ποιότητα πρέζας, έμπαιναν μέσα για να πηδήξουν αλλά αυτοί ήταν λίγοι και κατά κανόνα προτιμούσαν παιδάκια, καθαρά από τη νόσο του Καλιγούλα και αγορασμένα από τον βορειοανατολικό τομέα προκειμένου να ξεσκιστούν όσο αντέχουν μέχρι να σβήσουν πάνω σε κάποιο κρεβάτι ή ακόμα και σε γυμνά τσιμέντα από αφόρητα πολλαπλά γαμήσια και συνεχείς αιμορραγίες. Καθημερινά, αποστεωμένα μικρά κορίτσια και αγόρια έβγαιναν σε τσουβάλια μέσα από τους οίκους ανοχής του Συμπλέγματος και θάβονταν σε ομαδικούς τάφους, μακριά, έξω από την περιφέρεια του Α. Σ.
-Xαμηλό κοκκινωπό φως-μυρωδιά από χυμένο γάλα πάνω σε καστόρι- μοκέτα πυρωμένη από σόμπα και τσίχλα κολλημένη ζεσταμένη λιωμένη και πετρωμένη – κουνούπια υπνωτισμένα στις τέσσερις γωνίες του ταβανιού σε αναμονή με δύο κόκκινα λαμπιόνια για μάτια - περιμένουν το ρεύμα να κυλήσει στις φλέβες τους το μήνυμα της πείνας- σωρός από χαμόκλαδα και φτερά κότας για στρώμα- μοτεράκι γεννήτριας- λάμπες κατακρεουργημένης πυρακτώσεως- αφροδισιακά βότανα μέσα σε καυτές χύτρες- ηλεκτρονικές πλακέτες σε φόντο έργου τέχνης στον τοίχο- πάπυροι ζωροαστρικού τυπικού για λαδόκολλα κάτω από ένα σκουληκιασμένο πιάτο-ηλεκτρική διάχυση μόλυνσης από μπλου λάητ φεγγίζει τα δόντια του Ζακ και του σκύλου στα πόδια του- μικροσκοπικοί αρουραίοι μασουλάνε σιρίτια της πολυθρόνας-στη μέση του δωματίου πορφυρογεννιέται η μελαγχολία του- παραιτημένος από τη ζωή πάνω στην κλεμμένη από βίλα πολυθρόνα του-
Τυλιγμένος στα πόδια του ο μονόφθαλμος σκύλος φοβερίζει τους αρουραίους. Πειρατική καλύπτρα σκεπάζει το τρυπημένο του πρόσωπο. Τα ποντίκια σκορπίζουν, ο σκύλος γλείφει τα αρχίδια του, ο Ζακ τα ούλα του. Ήταν σπινταρισμένος.»Μείναμε οι δυό μας παλιόφιλε» μουρμούρισε παίζοντας το περίστροφο στα ακροδάχτυλά του. «Εγώ κι εσύ..[…].εσύ..κι εγώωωω..», ξανάπε, «εσύ μ’εσένα...[...].και γώ με...μένα...»
Μπροστά του, στον απέναντι τοίχο, ένα τεράστιο άστρο του Δαυίδ σε σημαία από σουφλιώτικο μετάξι, σε μικρό κομοδίνο πάκος από ιστορικά περιοδικά και ένθετα μαγκαζίνα, τα περισσότερα με τη μουρή ενός αναψοκοκκινισμένου Μπεν Γκουριόν σκαρφαλωμένου στην κορυφή του Σινά να στήνει αυτί τεντώνοντας το λαιμό του προς τα σύννεφα, ενός Σαρόν γερασμένου μέσα στη μισοσκότεινη Κνεσέτ να κάνει την καλύτερη μίμηση του Μάρλον Μπράντο στο Νονό, και ενός Αραφάτ με ένα πιθηκάκι στους ώμους φωτογραφημένος στα στούντιο του αμερικάνικου Τζέπαρντυ να κρατάει ένα αεροπορικό εισιτήριο της Λουφτχάνσα και μια τεράστια δωροεπιταγή με πολύχρωμη μπορντούρα από ζωγραφισμένες σκηνές μάχης της Φατάχ κατά την άλωση της Τροίας, και συγκρούσεις πολεμιστών με τεράστιες ασπίδες και περικεφαλαίες με χαίτη από κόμπους αραβικής μαντήλας.
Ένας βωμός με μισολιωμένα κεριά γύρω από μια φωτογραφία του πατέρα του με λιμενεργάτες στη Θεσσαλονίκη, και ένα απλωμένο περιδέραιο της Μεγάλης Αικατερίνης της Ρωσίας, μαζί με τη διαθήκη του Μέγα Μάγιστρου, Ισαάκ Λεβί.
Ο Βέλλας Παπαχάρδας είχε φτάσει στα ίχνη του. «Εγώ κύυυριεε, έχω αποκωδικοποιήσει τη συνωμοσία του Στίιιιγμα, τη συνωμοσία του Θηρίιιιου...»-Η διαθήκη του Ισαάκ Λεβί κατέληγε : "θα προσαρμοστείς με κάθε κόστος...Η ανατροπή του συστήματος του 1814, εξαφάνισε τα τελευταία καταφύγια μελέτης των ταγμάτων...οι στοές μας εκφυλίστηκαν σε φιλανθρωπικούς οργανισμούς για καθυστερημένα με πτυχίο νομικής...,[...] και βέβαια στο μέλλον οι μάγιστροι θα κλειδώνονται στα πέντχάους του Μανχάταν και του Λυκαβητού, στις αίθουσες εταιρικών συμβουλίων με σαμσονάητ βαλίτσες να συζητούν για το άγιο Δισκοπότηρο..."- «και εγώ κατέληξα εδώ...»- σκέφτηκε ο Ζακ-.
Βούτηξε το χέρι του σ’ ένα κουβά λάδι. Χάιδεψε απαλά τα τοιχώματα κυκλικά και σηκώνοντας τη χούφτα του μισογεμάτη πασαλείφτηκε στο πρόσωπο. Μετά στον λαιμό, στην πλάτη...Αρωματικά βότανα βρασμένα στη γκαζιέρα γέμιζαν το δωμάτιο παραλυτικούς υδρατμούς. Χαμηλή μουσική από αιρετικές τελετουργίες ινδιάνων του ισημερινού διασκευασμένες από τους Νεωτεριστές Καλλιτέχνες του Συμπλέγματος πλημμύριζε το δωμάτιο με ελονοσία και βακτηριακές λοιμώξεις μαυρισμένων ιθαγενών με καγιάκ στον υπόνομο του πλανήτη.
JUDAS OF THE URBAN COMPLEX, η τοτεμική θρησκεία των υπονόμων, με τον μονόφθαλμο σκύλο πάνω σε ιστιοσανίδα να σκίζει τα λύμματα του Α.Σ. κάνοντας καλιφορνέζικα τσαλίμια ανάμεσα σε αποσυντεθειμένα κουφάρια των νεκρών της νόσου του Καλιγούλα.
2
Παρακάτω, στο τέρμα του δρόμου, οι μπράβοι του Καπρί-Τζουτζέ διάβαζαν το de rerum natura του Λουκρήτιου πίνοντας αρωματισμένα τσιγάρα από την Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών με τη συνοδεία αχνιστού τζίνσενγκ που θόλωνε ένα μικρό μονόκλ στηριγμένο σε μία διαμαντένια αλυσίδα από μικροσκοπικά ζάρια που άστραφτε στο προφίλ. Τελετουργίες σε σκοτεινά διαμερίσματα σιαμαίων πολυκατοικιών ανέδιναν οσμές από ανίερο θυμίαμα ανακατεμένο με μυρωδιά βρασμένου κρέατος. –τζούνγκαλάκατα, τζούνγκαλάκατα, κάρπε θιέρις, τέρε τζουλάνγκιλε παραφυσιόνις- Στο πεζοδρόμιο, γυάλινες πλάκες, κάτω από τις οποίες βρίσκονταν ταριχευμένα ερπετά του νησιωτικού συμπλέγματος του Α.Σ. Το μικρό τους δαχτυλάκι πεταγόταν επιδεικτικά σε κάθε τελετουργική ρουφηξιά του αρωματικού τους αφεψήματος, ενώ κάθε τόσο έσφιγγαν νευρικά την κοιλότητα του ματιού τους για να μην πέσει το μονόκλ στο πορσελάνινο φλιτζανάκι με τους κινέζικους δράκους, λεπτομέρεια που έδινε στη σκηνή μία αποικιακή αύρα μες στη μέση του αστικού συμπλέγματος το οποίο εντούτοις βρωμούσε από τις παραπεταμένες απεργίες των εργαζομένων στην Συντήρηση Αστικού Περιβάλλοντος. Στα πόδια των μπράβων του Καπρί-Τζουτζέ αρουραίοι με μωβ κηλίδες ξέσκιζαν το σάπιο κουφάρι μιας πατημένης γάτας. Οι γυάλινες προθήκες του πεζοδρομίου με τα ταριχευμένα αμφίβια έμοιαζαν να συνεχίζουν στο άπειρο. Ο δρόμος ενώ τελείωνε σε μισό χιλιόμετρο, τα ταριχευμένα σε θλιβερά ενσταντανέ τέρατα αιωρούνταν σε ευθεία γραμμή πάνω από τον δρόμο μέχρι τον ορίζοντα και μακριά μέχρι το ηλιοβασίλεμα. Η πόλη διπλωνόταν σε θλιβερές πτυχώσεις, ανοιγόταν μέρα με τη μέρα. Έσπαγε το κυτταρικό της συνεχές αφήνοντας αστικές ραγάδες. Ο ουρανός από πάνω τους έμοιαζε με σκουληκισμένο τσιγαρόχαρτο που σκεπάζει μία μπαγιάτικη πληγή. Οι μπράβοι κάθονταν ακριβώς πάνω σε μία τέτοια πληγή, σε ένα νέο σκίσιμο της πόλης. Υποψία οσμής θειαφιού, μυρωδιά ασβεστίου, καρβουνίλα, μυρωδιά από ανακατεμένο φρέσκο κοκκινόχωμα.
_Ρε μαλάκα, καταλαβαίνεις τί γράφει εδώ πέρα, είπε ο ένας, σκουπίζοντας το στόμα του με το μανίκι του σακακιού του, έχω ζαλιστεί με το ολο κλίμα...
_Κοίτα...αν και όχι ειδήμων, θα ήταν ασφαλές πιστεύω αν έλεγα ότι καταφέρνει ένα καίριο χτύπημα στην εξουσία του καιρού του, δεδομένου βέβαια ότι....
_Είναι άλλωστε και το ζήτημα των θεών στη μέση συνάδελφε...δεδομένου βεβαίως ότι...
_Και συνεπαγομένου βεβαίως του...ας μην ξεχνάμε και τί διακυβεύεται...
Ο Λιουμπίσα τους διέκοψε. Το κωλαράκι του ήταν μουσκεμμένο στο αίμα και τους πλησίασε περπατώντας σαν να ήταν συγκαμμένος
_Τί θές ρε ; Δεν βλέπεις ότι μιλάμε; Ποιός σε γάμησε και είναι ο κώλος σου έτσι;
_Στον ανοίξανε για τα καλά, ε Λιουμπίσα ; είπε ο άλλος, τραβώντας αδιάφορα μία ακόμη γουλιά απ’το φλιτζάνι.
Το παιδάκι τους κοίταξε σαστισμένο. Δεν καταλάβαινε γρί. Εγκώ πήρε παγωτό, είπε μόνο και έγλειψε τo μουστάκι της ξεραμένης σοκολάτας πάνω απ’τα χείλια του.
_Κατάλαβες συνάδελφε, πέταξε με νόημα ο ένας.
_Σαπίλα σου λέω ρε, είπε κι ο άλλος, άντε Λιουμπίσα το μπούλο γιατί έχουμε ανάλυση εδώ για τον Λουκρήτιο...
Και της είπα, αν έχουν χαθεί και τα μισθολόγια, τότε δεν θα σας αναγνωρίσουμε κανένα, ούτε και τα ανακεφαλαιωμένα, και μου είπε όχι δεν γίνεται, τα ανακεφαλαιωμένα είναι ανακεφαλαιωμένα, δεν τα χετε πια εσείς έχουν φύγει για τα κεντρικά από χρόνια...δεν γίνεται να μου μιλάτε για τα ανακεφαλαιωμένα, και της είπα, κοιτάξτε...σίγουρα πάντως να έχετε υπόψην σας ότι δεν αναγνωρίζουμε αυτά των υπερωριών, ή αυτά που είναι κολλημένα στον επόμενο μήνα ξεπερνώντας το όριο...αυτά ειδικά με τίποτα...και τί μου λέει, ότι ένας εξυπνάκιας από το άλλο γραφείο της είπε ότι αν κάνει προσφυγή θα τα πάρει, πάντα τα παίρνουν με την προσφυγή κι αυτή καλά θα κάνει να κάνει το ίδιο...δηλαδή εδώ υπάρχει εμφανώς μία...εεμ..ασυμμετρία..αν καταλαβαίνεις πού το πάω...εεμ σε κλείνω τώρα γιατί πλάκωσε δουλειά...επικοινώνησε εσύ, εεμ...γκουχ, γουχ από το...κανάλι ασφαλείας...ναι, των..εσωτερικών,εεεμ...εκπομπών...
_»Μία πρέζα, ένα παγωτό, ντύο πρέζες, ντύο παγωτά»..φώναξε ο Λιουμπίσα, κουνώντας τους τα δάχτυλα της μικρής του παλάμης καθώς απομακρυνόταν.
«Μάζεψε τις καρέκλες και πάμε πάνω να το πούμε στο αφεντικό».
Ανέβηκαν τις σκάλες μέσα από σωρούς ψηφοφόρων στιβαγμένων σε σκουριασμένα ράντζα που ανέμιζαν με σκελετωμένα χέρια πιστοποιητικά συγγένειας με τον Καπρί-Τζουτζέ. Κουτσοδόντες τσιγγάνες έσκιζαν με τα χέρια τους φαφούτηδες δημητσανιώτες γέρους που κατείχαν τίτλους ιδιοκτησίας γαιών με σφραγίδες της τοπικής δημογεροντίας. Μωρά βαφτισμένα από τον προπάππου του Καπρί-Τζουτζέ πετούσαν μελάνι μέσα από τα πλοκάμια που είχαν για χέρια και έξυναν με τα λέπια τους τον σοβά του τοίχου σκίζοντας χαμογελαστές αφίσες του κόμματος. Μέσα σε μία βούρκα από εμετούς και πλάι σε δοκιμαστικούς σωλήνες όπου ανέπτυσσαν με σατανικό μυαλό τα νέα δηλητήρια της χιλιετίας με βάση τα σωματικά τους υγρά, τα νόθα τέρατα του πολιτικού γαμίκουλα Χοακείμ-Τζουτζέ μπουσουλούσαν μασουλώντας τα κάγκελα της σκάλας με τα πριονωτά τους δόντια και τρομοκρατούσαν όποιον τολμούσε να περάσει από μπροστά τους αν δεν δεχόταν να τον χαιδέψουν, πολλές φορές και να θηλάσουν αν ήταν γυναίκα, ικανοποιώντας τις διεστραμμένες αλλά συνάμα τόσο ανθρώπινα πραγματικές ανάγκες τους, αυτά τα εφιαλτικά μωρά-ερπετά ηλικίας διακοσίων ετών.
Αρχηγός τους ήταν ο Ιούλιος Κονιορτώ, το μισό σώμα του οποίου ήταν στραπατσαρισμένο από την εποχή που είχε συλληφθεί και τοποθετηθεί κάτω από την ειδικά επεξεργασμένη μπουλντόζα που χρησιμοποιούσαν στο βόρειο και ανατολικό τμήμα του Συμπλέγματος για να αποστραγγίζουν τα μωρά ερπετά από τα δηλητηριώδη υγρά τους τα οποία και αποτελούσαν μία από τις φοβερότερες μάστιγες του Συμπλέγματος μετά φυσικά από την φρικτή νόσο του Καλιγούλα, μετάλλαξη του παλαιότερου ιού του Nostrum Asexter ο οποίος μετά από παρατεταμένη επαφή με το ανθρώπινο είδος δημιούργησε ένα στέλεχος τόσο ικανό να αναπαράγεται σε ποικίλα περιβάλλοντα όσο και θανατηφόρο. Η ταχύτητα δράσης του ιού ήταν ωστόσο αντιστρόφως ανάλογη προς την ταχύτητα αναπαραγωγής του, με αποτέλεσμα πολλοί μολυσμένοι της επιδημίας να νοσούν μετά από μεγάλα χρονικά διαστήματα ικανά να προκαλέσουν τον εφησυχασμό και την γεωμετρική διασπορά του σε κοινωνικά στρώματα που η επικοινωνιακή τους διαδραστικότητα περιοριζόταν σε μία μικρή περιοχή του φάσματος της καθημερινότητας, και οριοθετημένη από το ατσάλινο δίχτυ του πουριτανισμού τους επέτρεπε να αλληλεπιδρούν άφοβα με τους ομοίους τους ισχυριζόμενοι ότι η ασθένεια αφορούσε τους έκλυτα διαβιούντες αμαρτωλούς. Όταν η νόσος άρχισε να μεταδίδεται μέσω της ατμόσφαιρας και εξελίχτηκε σε πανδημία, αυτές οι τάξεις ήρθαν αντιμέτωπες με την ίδια κοινωνική συγκρουσιακότητα που συνεπήρε τους Μινωίτες μετά από την έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης.
Ο Ιούλιος Κονιορτώ, ζωντανός μύθος της εποχής των συμμοριών των μωρών ερπετών που τρομοκρατούσαν το Σύμπλεγμα, διεκδικούσε σήμερα σαν αρχισυνδικάλα όλων των τερατογεννέσεων του Α.Σ ένα καλύτερο μέλλον για αυτόν και τους ομοίους του.
..Την πιάνς ρε μαλάκ την άνθρωπο, είνη πολιύ μπροστά ση λέω, κη γαμώ τσιλήντερς είνη, θα μας κάν να τρώμη όλοι με χρυσά μανικετόκουμπα –ναι αλλά μη πουλάς τα κουτάλια για μανικετόκουμπα, δεν πιάνεται έτσι ο πλούτος- ρε είση τρελός, όχι να κάθμαι σαν τους ληφτάδες να τρώγω πλατίνα, τα σκοτών κη τα κάνω πλούτο, όχι ηξτραβαγκάντσιες κη μαλακίες, ηγώ είμην, είμη κη θα είμη σοσιαλστής...
Παρακάτω, στο τέρμα του δρόμου, οι μπράβοι του Καπρί-Τζουτζέ διάβαζαν το de rerum natura του Λουκρήτιου πίνοντας αρωματισμένα τσιγάρα από την Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών με τη συνοδεία αχνιστού τζίνσενγκ που θόλωνε ένα μικρό μονόκλ στηριγμένο σε μία διαμαντένια αλυσίδα από μικροσκοπικά ζάρια που άστραφτε στο προφίλ. Τελετουργίες σε σκοτεινά διαμερίσματα σιαμαίων πολυκατοικιών ανέδιναν οσμές από ανίερο θυμίαμα ανακατεμένο με μυρωδιά βρασμένου κρέατος. –τζούνγκαλάκατα, τζούνγκαλάκατα, κάρπε θιέρις, τέρε τζουλάνγκιλε παραφυσιόνις- Στο πεζοδρόμιο, γυάλινες πλάκες, κάτω από τις οποίες βρίσκονταν ταριχευμένα ερπετά του νησιωτικού συμπλέγματος του Α.Σ. Το μικρό τους δαχτυλάκι πεταγόταν επιδεικτικά σε κάθε τελετουργική ρουφηξιά του αρωματικού τους αφεψήματος, ενώ κάθε τόσο έσφιγγαν νευρικά την κοιλότητα του ματιού τους για να μην πέσει το μονόκλ στο πορσελάνινο φλιτζανάκι με τους κινέζικους δράκους, λεπτομέρεια που έδινε στη σκηνή μία αποικιακή αύρα μες στη μέση του αστικού συμπλέγματος το οποίο εντούτοις βρωμούσε από τις παραπεταμένες απεργίες των εργαζομένων στην Συντήρηση Αστικού Περιβάλλοντος. Στα πόδια των μπράβων του Καπρί-Τζουτζέ αρουραίοι με μωβ κηλίδες ξέσκιζαν το σάπιο κουφάρι μιας πατημένης γάτας. Οι γυάλινες προθήκες του πεζοδρομίου με τα ταριχευμένα αμφίβια έμοιαζαν να συνεχίζουν στο άπειρο. Ο δρόμος ενώ τελείωνε σε μισό χιλιόμετρο, τα ταριχευμένα σε θλιβερά ενσταντανέ τέρατα αιωρούνταν σε ευθεία γραμμή πάνω από τον δρόμο μέχρι τον ορίζοντα και μακριά μέχρι το ηλιοβασίλεμα. Η πόλη διπλωνόταν σε θλιβερές πτυχώσεις, ανοιγόταν μέρα με τη μέρα. Έσπαγε το κυτταρικό της συνεχές αφήνοντας αστικές ραγάδες. Ο ουρανός από πάνω τους έμοιαζε με σκουληκισμένο τσιγαρόχαρτο που σκεπάζει μία μπαγιάτικη πληγή. Οι μπράβοι κάθονταν ακριβώς πάνω σε μία τέτοια πληγή, σε ένα νέο σκίσιμο της πόλης. Υποψία οσμής θειαφιού, μυρωδιά ασβεστίου, καρβουνίλα, μυρωδιά από ανακατεμένο φρέσκο κοκκινόχωμα.
_Ρε μαλάκα, καταλαβαίνεις τί γράφει εδώ πέρα, είπε ο ένας, σκουπίζοντας το στόμα του με το μανίκι του σακακιού του, έχω ζαλιστεί με το ολο κλίμα...
_Κοίτα...αν και όχι ειδήμων, θα ήταν ασφαλές πιστεύω αν έλεγα ότι καταφέρνει ένα καίριο χτύπημα στην εξουσία του καιρού του, δεδομένου βέβαια ότι....
_Είναι άλλωστε και το ζήτημα των θεών στη μέση συνάδελφε...δεδομένου βεβαίως ότι...
_Και συνεπαγομένου βεβαίως του...ας μην ξεχνάμε και τί διακυβεύεται...
Ο Λιουμπίσα τους διέκοψε. Το κωλαράκι του ήταν μουσκεμμένο στο αίμα και τους πλησίασε περπατώντας σαν να ήταν συγκαμμένος
_Τί θές ρε ; Δεν βλέπεις ότι μιλάμε; Ποιός σε γάμησε και είναι ο κώλος σου έτσι;
_Στον ανοίξανε για τα καλά, ε Λιουμπίσα ; είπε ο άλλος, τραβώντας αδιάφορα μία ακόμη γουλιά απ’το φλιτζάνι.
Το παιδάκι τους κοίταξε σαστισμένο. Δεν καταλάβαινε γρί. Εγκώ πήρε παγωτό, είπε μόνο και έγλειψε τo μουστάκι της ξεραμένης σοκολάτας πάνω απ’τα χείλια του.
_Κατάλαβες συνάδελφε, πέταξε με νόημα ο ένας.
_Σαπίλα σου λέω ρε, είπε κι ο άλλος, άντε Λιουμπίσα το μπούλο γιατί έχουμε ανάλυση εδώ για τον Λουκρήτιο...
Και της είπα, αν έχουν χαθεί και τα μισθολόγια, τότε δεν θα σας αναγνωρίσουμε κανένα, ούτε και τα ανακεφαλαιωμένα, και μου είπε όχι δεν γίνεται, τα ανακεφαλαιωμένα είναι ανακεφαλαιωμένα, δεν τα χετε πια εσείς έχουν φύγει για τα κεντρικά από χρόνια...δεν γίνεται να μου μιλάτε για τα ανακεφαλαιωμένα, και της είπα, κοιτάξτε...σίγουρα πάντως να έχετε υπόψην σας ότι δεν αναγνωρίζουμε αυτά των υπερωριών, ή αυτά που είναι κολλημένα στον επόμενο μήνα ξεπερνώντας το όριο...αυτά ειδικά με τίποτα...και τί μου λέει, ότι ένας εξυπνάκιας από το άλλο γραφείο της είπε ότι αν κάνει προσφυγή θα τα πάρει, πάντα τα παίρνουν με την προσφυγή κι αυτή καλά θα κάνει να κάνει το ίδιο...δηλαδή εδώ υπάρχει εμφανώς μία...εεμ..ασυμμετρία..αν καταλαβαίνεις πού το πάω...εεμ σε κλείνω τώρα γιατί πλάκωσε δουλειά...επικοινώνησε εσύ, εεμ...γκουχ, γουχ από το...κανάλι ασφαλείας...ναι, των..εσωτερικών,εεεμ...εκπομπών...
_»Μία πρέζα, ένα παγωτό, ντύο πρέζες, ντύο παγωτά»..φώναξε ο Λιουμπίσα, κουνώντας τους τα δάχτυλα της μικρής του παλάμης καθώς απομακρυνόταν.
«Μάζεψε τις καρέκλες και πάμε πάνω να το πούμε στο αφεντικό».
Ανέβηκαν τις σκάλες μέσα από σωρούς ψηφοφόρων στιβαγμένων σε σκουριασμένα ράντζα που ανέμιζαν με σκελετωμένα χέρια πιστοποιητικά συγγένειας με τον Καπρί-Τζουτζέ. Κουτσοδόντες τσιγγάνες έσκιζαν με τα χέρια τους φαφούτηδες δημητσανιώτες γέρους που κατείχαν τίτλους ιδιοκτησίας γαιών με σφραγίδες της τοπικής δημογεροντίας. Μωρά βαφτισμένα από τον προπάππου του Καπρί-Τζουτζέ πετούσαν μελάνι μέσα από τα πλοκάμια που είχαν για χέρια και έξυναν με τα λέπια τους τον σοβά του τοίχου σκίζοντας χαμογελαστές αφίσες του κόμματος. Μέσα σε μία βούρκα από εμετούς και πλάι σε δοκιμαστικούς σωλήνες όπου ανέπτυσσαν με σατανικό μυαλό τα νέα δηλητήρια της χιλιετίας με βάση τα σωματικά τους υγρά, τα νόθα τέρατα του πολιτικού γαμίκουλα Χοακείμ-Τζουτζέ μπουσουλούσαν μασουλώντας τα κάγκελα της σκάλας με τα πριονωτά τους δόντια και τρομοκρατούσαν όποιον τολμούσε να περάσει από μπροστά τους αν δεν δεχόταν να τον χαιδέψουν, πολλές φορές και να θηλάσουν αν ήταν γυναίκα, ικανοποιώντας τις διεστραμμένες αλλά συνάμα τόσο ανθρώπινα πραγματικές ανάγκες τους, αυτά τα εφιαλτικά μωρά-ερπετά ηλικίας διακοσίων ετών.
Αρχηγός τους ήταν ο Ιούλιος Κονιορτώ, το μισό σώμα του οποίου ήταν στραπατσαρισμένο από την εποχή που είχε συλληφθεί και τοποθετηθεί κάτω από την ειδικά επεξεργασμένη μπουλντόζα που χρησιμοποιούσαν στο βόρειο και ανατολικό τμήμα του Συμπλέγματος για να αποστραγγίζουν τα μωρά ερπετά από τα δηλητηριώδη υγρά τους τα οποία και αποτελούσαν μία από τις φοβερότερες μάστιγες του Συμπλέγματος μετά φυσικά από την φρικτή νόσο του Καλιγούλα, μετάλλαξη του παλαιότερου ιού του Nostrum Asexter ο οποίος μετά από παρατεταμένη επαφή με το ανθρώπινο είδος δημιούργησε ένα στέλεχος τόσο ικανό να αναπαράγεται σε ποικίλα περιβάλλοντα όσο και θανατηφόρο. Η ταχύτητα δράσης του ιού ήταν ωστόσο αντιστρόφως ανάλογη προς την ταχύτητα αναπαραγωγής του, με αποτέλεσμα πολλοί μολυσμένοι της επιδημίας να νοσούν μετά από μεγάλα χρονικά διαστήματα ικανά να προκαλέσουν τον εφησυχασμό και την γεωμετρική διασπορά του σε κοινωνικά στρώματα που η επικοινωνιακή τους διαδραστικότητα περιοριζόταν σε μία μικρή περιοχή του φάσματος της καθημερινότητας, και οριοθετημένη από το ατσάλινο δίχτυ του πουριτανισμού τους επέτρεπε να αλληλεπιδρούν άφοβα με τους ομοίους τους ισχυριζόμενοι ότι η ασθένεια αφορούσε τους έκλυτα διαβιούντες αμαρτωλούς. Όταν η νόσος άρχισε να μεταδίδεται μέσω της ατμόσφαιρας και εξελίχτηκε σε πανδημία, αυτές οι τάξεις ήρθαν αντιμέτωπες με την ίδια κοινωνική συγκρουσιακότητα που συνεπήρε τους Μινωίτες μετά από την έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης.
Ο Ιούλιος Κονιορτώ, ζωντανός μύθος της εποχής των συμμοριών των μωρών ερπετών που τρομοκρατούσαν το Σύμπλεγμα, διεκδικούσε σήμερα σαν αρχισυνδικάλα όλων των τερατογεννέσεων του Α.Σ ένα καλύτερο μέλλον για αυτόν και τους ομοίους του.
..Την πιάνς ρε μαλάκ την άνθρωπο, είνη πολιύ μπροστά ση λέω, κη γαμώ τσιλήντερς είνη, θα μας κάν να τρώμη όλοι με χρυσά μανικετόκουμπα –ναι αλλά μη πουλάς τα κουτάλια για μανικετόκουμπα, δεν πιάνεται έτσι ο πλούτος- ρε είση τρελός, όχι να κάθμαι σαν τους ληφτάδες να τρώγω πλατίνα, τα σκοτών κη τα κάνω πλούτο, όχι ηξτραβαγκάντσιες κη μαλακίες, ηγώ είμην, είμη κη θα είμη σοσιαλστής...
-ρουκέτες χέλια διασχίζουν τους υπονόμους κάτω από τα γόνατα των πιστών –υγρή μυρωδιά σήψης- συνθήματα στους αρχαίους υπονόμους- χριστιανικές κατακόμβες- μακάρια πρόσωπα– ζωντανών νεκρών– φωνές μέσα από δαιδαλώδεις στοές- ενώνονται με τους ύμνους της λιτανείας- στην επιφάνεια- η ζωή κυλώντας πεθαίνει- χωρίς να υποψιάζεται...
3
«Και καθώς εμείς βαυκαλιζόμασταν σχετικά με την εθνική ομοιογένεια κυρία πρόεδρε, εκτείνοντας μία αγκαλιά για τους εν χριστώ αδελφούς και αδελφές, σε κάποιο υπόγειο γραφειάκι κάπου στο σύμπλεγμα με γρανίτα λεμόνι και φραπέ την ώρα του μεσημεριανού κι ένα χέρι αγκυλωμένο γύρω από το τηλεκοντρόλ, τη φωτογραφία της κορούλας μας πλάι σε ένα ημερολόγιο της γιούνισεφ και χυμένους ηλιόσπορους πάνω σε υπηρεσιακά έγγραφα, διάφορες νεουβριδικές σέκτες, σερφάρουν στην εποχή της πληροφορίας μέσα από τσατ ρούμς με ενδυματολογικό κώδικα για φρεσκοξυρισμένους ελιτιστές με μερτσέντα που το μάτι σου δεν τους πιάνει, και λες αρχίδια χριστιανός ορθόδοξος αλλά δεν σου περνάει ότι αυτός κάνει λιτανείες ντυμένος ολόσωμη φόρμα μηχανικού στον υπόνομο 162 κουβαλώντας τούρκικα σπαρματσέτα και συριακά καρβουνολιβανοθυμιατά., κάτω ακριβώς από την περιοχή του νεκροταφείου της αγάπης στο αποχετευτικό σημείο ζεύξης του βορειοανατολικού τομέα με τον δυτικό, μέσα σε πλήθη βρωμερών πιστών, μυρωμένων με λιμανίσια σκατίλα και χλωριούχα απορυπαντικά, όλων των τάξεων και όλων των ηλικιών, γονατισμένων μέσα στα νερά των υπονόμων σε ακτίνα χιλιομέτρων γύρω από τον ξύλινο σταυρό του JUDAS OF THE URBAN COMPLEX, του σύμφωνα με τις φήμες φτερωτού χταποδόμορφου θεού από φωτόνια -(που είναι ένας και έχει για προφήτη του τον Ζακ, και αυτός για υπασπιστή τον μονόφθαλμο σκύλο του) –καθαρά δογματικά ζητήματα απλά είχα χρέος να το αναφέρω-..»
–κίτρινο Ινδίας, σκουριασμένη λαμαρίνα με αίμα, αραχνούφαντο από το Παντζάμπ ανεμίζει, μακρινά γέλια παιδιών, ένα πεσμένο ποδήλατο στο χώμα, ρόδα που ακόμα γυρίζει-
«Και καθώς εμείς βαυκαλιζόμασταν σχετικά με την εθνική ομοιογένεια κυρία πρόεδρε, εκτείνοντας μία αγκαλιά για τους εν χριστώ αδελφούς και αδελφές, σε κάποιο υπόγειο γραφειάκι κάπου στο σύμπλεγμα με γρανίτα λεμόνι και φραπέ την ώρα του μεσημεριανού κι ένα χέρι αγκυλωμένο γύρω από το τηλεκοντρόλ, τη φωτογραφία της κορούλας μας πλάι σε ένα ημερολόγιο της γιούνισεφ και χυμένους ηλιόσπορους πάνω σε υπηρεσιακά έγγραφα, διάφορες νεουβριδικές σέκτες, σερφάρουν στην εποχή της πληροφορίας μέσα από τσατ ρούμς με ενδυματολογικό κώδικα για φρεσκοξυρισμένους ελιτιστές με μερτσέντα που το μάτι σου δεν τους πιάνει, και λες αρχίδια χριστιανός ορθόδοξος αλλά δεν σου περνάει ότι αυτός κάνει λιτανείες ντυμένος ολόσωμη φόρμα μηχανικού στον υπόνομο 162 κουβαλώντας τούρκικα σπαρματσέτα και συριακά καρβουνολιβανοθυμιατά., κάτω ακριβώς από την περιοχή του νεκροταφείου της αγάπης στο αποχετευτικό σημείο ζεύξης του βορειοανατολικού τομέα με τον δυτικό, μέσα σε πλήθη βρωμερών πιστών, μυρωμένων με λιμανίσια σκατίλα και χλωριούχα απορυπαντικά, όλων των τάξεων και όλων των ηλικιών, γονατισμένων μέσα στα νερά των υπονόμων σε ακτίνα χιλιομέτρων γύρω από τον ξύλινο σταυρό του JUDAS OF THE URBAN COMPLEX, του σύμφωνα με τις φήμες φτερωτού χταποδόμορφου θεού από φωτόνια -(που είναι ένας και έχει για προφήτη του τον Ζακ, και αυτός για υπασπιστή τον μονόφθαλμο σκύλο του) –καθαρά δογματικά ζητήματα απλά είχα χρέος να το αναφέρω-..»
–κίτρινο Ινδίας, σκουριασμένη λαμαρίνα με αίμα, αραχνούφαντο από το Παντζάμπ ανεμίζει, μακρινά γέλια παιδιών, ένα πεσμένο ποδήλατο στο χώμα, ρόδα που ακόμα γυρίζει-
Πέμπτη 8 Νοεμβρίου 2007
a "shoot the dog" story :Untitled
"Την εποχή φυσικά που μία ομάδα υπηρεσιακών παραγόντων του Υπουργείου επεξεργαζόταν απόρρητα μυστικά σχέδια για την αποκατάσταση της σουνέτ των Μουσουλμάνων με μαζικές ορμονικές θεραπείες στα υπόγεια της ΕΥΠ, η Τέχνη είχε υποπέσει σε δεύτερο πλάνο. Για πολλούς, οι ανάγκες..της..εμμ...εε.. πατρ-ί-δος, προέτασσαν άλλες στοχοθεσίες, εντούτοις εξετάζεται διεμβολή των μυστικών υπηρεσιών στο decision making της εποχής εξ' όσων είμαι σε θέση να γνωρίζω"..
"Με παρέμβαση του Εισαγγελέα και κατόπιν εισηγήσεως του διευθυντή της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας, εκτός από αμνοσπλαχνοσκόπους, οφεοκοπρανοσκόπους και ονειροπαγιδευτές του τάγματος Σαολίν, ενεργοποιήθηκε το πρόγραμμα προστασίας φασματικών φερετροποιών, απογόνων Αιγύπτιων ταριχευτών της βασιλικής οικογένειας του Οίκου του Ρα, καθώς και ανθρωπόμορφων ερμαφρόδιτων Ουασάχ από την Υποσαχάρια Αφρική. Κλήθηκε να καταθέσει ακόμη και ο ίδιος η Αυτού εξοχότης ο Κόμης Λεκτέν. Εγώ μπήκα στο Πρόγραμμα Προστασίας με το που πέταξα το όνομα του Κουίνσι Τζόουνς στο τραπέζι"...
"Καταλάβατε κυρία πρόεδρε";..
_"Καημένε μου..(ναζιάρικα), και πώς άντεξες...αχ βρε,..πλησίασε την έδρα να το φιλήσω λιγάκι.."
Παρέμβαση της Πολιτικής Αγωγής: "Ναι κυρία πρόεδρε, αλλά όλα αυτά δεν εξηγούν πώς βρέθηκε γεμάτο κοκκαίνη το ταλκ του μωρού...και επιπλέον, χμμ..ναι,..και κυρίως αυτό, δεν αναιρούν το γεγονός ότι σύμφωνα με τις καταθέσεις των..εεεμ...μαρτύρων, ο κύριος[...] περιγράφεται πολλάκις μαστουρωμένος κατά τη διάρκεια του[..] να πιπιλάει στουπιά βουτηγμένα σε αψέντι και να αυνανίζεται καθισμένος οκλαδόν μπροστά σε ένα αγαλματάκι του Βούδα"...
_"Ένσταση κυρία πρόεδρε, θέλω να υπενθυμίσω στο σεβαστό δικαστήριο ότι τα αποτελέσματα της τοξικολογικής καταγράφουν Βαλπροικό Νάτριο στον Μάρτυρα, εντοπίζεται στο φαρμακευτικό παρασκεύασμα Depecote, πρόκειται δηλαδή πέραν πάσης αμφιβολίας περί εξαιρετικά σοβαρούς ωστόσο καθ' όλα αθώου περιπτώσεως επιληπτικού ασθενούς κυρία πρόεδρε..." -ψίθυροι στο ακροατήριο-
"Με παρέμβαση του Εισαγγελέα και κατόπιν εισηγήσεως του διευθυντή της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας, εκτός από αμνοσπλαχνοσκόπους, οφεοκοπρανοσκόπους και ονειροπαγιδευτές του τάγματος Σαολίν, ενεργοποιήθηκε το πρόγραμμα προστασίας φασματικών φερετροποιών, απογόνων Αιγύπτιων ταριχευτών της βασιλικής οικογένειας του Οίκου του Ρα, καθώς και ανθρωπόμορφων ερμαφρόδιτων Ουασάχ από την Υποσαχάρια Αφρική. Κλήθηκε να καταθέσει ακόμη και ο ίδιος η Αυτού εξοχότης ο Κόμης Λεκτέν. Εγώ μπήκα στο Πρόγραμμα Προστασίας με το που πέταξα το όνομα του Κουίνσι Τζόουνς στο τραπέζι"...
"Καταλάβατε κυρία πρόεδρε";..
_"Καημένε μου..(ναζιάρικα), και πώς άντεξες...αχ βρε,..πλησίασε την έδρα να το φιλήσω λιγάκι.."
Παρέμβαση της Πολιτικής Αγωγής: "Ναι κυρία πρόεδρε, αλλά όλα αυτά δεν εξηγούν πώς βρέθηκε γεμάτο κοκκαίνη το ταλκ του μωρού...και επιπλέον, χμμ..ναι,..και κυρίως αυτό, δεν αναιρούν το γεγονός ότι σύμφωνα με τις καταθέσεις των..εεεμ...μαρτύρων, ο κύριος[...] περιγράφεται πολλάκις μαστουρωμένος κατά τη διάρκεια του[..] να πιπιλάει στουπιά βουτηγμένα σε αψέντι και να αυνανίζεται καθισμένος οκλαδόν μπροστά σε ένα αγαλματάκι του Βούδα"...
_"Ένσταση κυρία πρόεδρε, θέλω να υπενθυμίσω στο σεβαστό δικαστήριο ότι τα αποτελέσματα της τοξικολογικής καταγράφουν Βαλπροικό Νάτριο στον Μάρτυρα, εντοπίζεται στο φαρμακευτικό παρασκεύασμα Depecote, πρόκειται δηλαδή πέραν πάσης αμφιβολίας περί εξαιρετικά σοβαρούς ωστόσο καθ' όλα αθώου περιπτώσεως επιληπτικού ασθενούς κυρία πρόεδρε..." -ψίθυροι στο ακροατήριο-
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
