Δευτέρα 31 Δεκεμβρίου 2007

ευ: Ε(υχετήριο) Υ(πόμνημα)

(ήταν κ είναι για τον φίλο π- ας το διευρύνουμε όμως..)
Χρόνια πολλά!
Πιάσε τον ρυθμό της πόλης...
Μπες στα όνειρα του Μέγα-Συμπλέκτη...
Είναι μάταιο να αντιστέκεσαι αφού γεννήθηκες αστικότροπος!
Ανήκεις στο Σύμπλεγμα, στους Νεωτεριστές Καλλιτέχνες αλλά και στο Σκιώδες Αυνανιστικό Τάγμα...
Αυτή είναι η κληρονομιά που προβλέπεται να δώσεις στα παιδιά που θα κάνεις, στα μούλικα ελληνόπουλα, στους φορείς του μέλλοντος μας, στα πανάκριβα πριγκηπόπουλα που κατεβαίνουν ένα-ένα φορώντας πάμπερς από μετάξι και κρατάνε πολύχρωμα γλιφιτζούρια Αβάνας, με ύφος Ελίζαμπεθ Τέηλορ στο «Αντώνιος και Κλεοπάτρα.»
Κι αν σου κάτσει βλάχος πεθερός, θα τον ρουφήξει κι αυτόν ο Ελεγκτής...
-Μπορείς φυσικά να βάλεις φωτιά στη βραδιά σαλτάρωντας πάνω στα τραπέζια του Κράτους και της υπουργικής ρεντικότας- Μπορείς να παλέψεις την είσοδό σου στη φαραωνική συντεχνία των Προγραμματιστών- Μπορείς να κάνεις τριπλό άξελ τραγουδώντας Βασίλη Λέκκα πάνω από την τελευταία ανθρώπινη πατημασιά στο Έβερεστ-Σίγουρα μπορείς να κάνεις πολλά-πάντα όμως κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του Επόπτη, του Ελεγκτή, του Μέγα-Συμπλέκτη, και αλίμονο...του φοβερού Ψυχοστάτη...
Χρόνια πολλά, έκραξε λίγο πριν μας αφήσει χρόνους ο ψευδοπροφήτης, κατηργημένος από αλλαγή στις συνήθειες που επέφερε η ρωμαϊκή κατάκτηση, και πολύ αργότερα, όταν τα κόκκαλα του είχαν γίνει άμμος ανάμικτη με την σκόνη των αιώνων, από αλλαγή στη μηχανογράφηση, και κάποιον ιό του λογισμικού που εξαφάνισε τα ίχνη των τελευταίων του λόγων.
Από στόμα σε στόμα, επιβίωσε μόνο μία φράση του. «..Ζούμε στην ελληνιστική εποχή..» Κανένας δεν μπορούσε πλέον να καταλάβει τί ήθελε να πει.

Τετάρτη 19 Δεκεμβρίου 2007

"πάλι καλά" να λες "που δν τα παίρνω στα σοβαρά"...

Kαι ξαπλώσαμε έξω από το σταθμό,
άδειοι σαν αναποδογυρισμένες τσέπες
μ’ ένα ορφανό αλήτικο αεράκι να χαϊδεύει το πρόσωπο
και ταξιδιάρικα ερωτόλογα από τα λαϊκά του σουβλατζίδικου
να χαιρετούν ευγενικά πριν εφορμήσουν πάνοπλα
να πετσοκόψουν τους καψουρεμένους στο λευκό πύργο.

Το αλήτικο αεράκι ξαναγύρισε στη μάντρα του Βαρδάρη
Και μας πήρε ο ύπνος δίχως να κρυώνουμε.
Τυλιχτήκαμε στους υπνόσακους και βγάλαμε το βράδυ.

Κάπου κάπου, ένα φως, μία φωνή, μία παρέα με γέλια,
μας τίναζε απότομα, και πιάναμε γερά τα πράγματα
μη μας τη πέσουν στον ύπνο τα αλάνια

Ίσως και να ονειρευτήκαμε,

υποψιασμένους συνοριοφύλακες
που σκαλίζαν τις βαλίτσες μας για αναμνήσεις παράνομες,

ίσως και να είδαμε

τις αγάπες μας βαμμένες στα σκυλάδικα
με φούστες κοντές, σε τραπέζια στενά, και παρέες καινούριες,

ίσως και να μη ξυπνήσαμε ποτέ...

Τετάρτη 12 Δεκεμβρίου 2007

a "shoot the dog" poem: "Rum Kilisesi"

Μιλούν τα δέντρα στις σκιές
κράζουν οι σκιές στα όρη
Λαλούν τα όρη στα νερά
κι η Νύχτα αγκομαχάει

Τη νύχτα που οι βλάμηδες
χαράξανε τις φλέβες τους
έβαψε αίμα ρωμέϊκο
του Πέραν τις πλατείες

« Σβήσαν τα λίκνα της Αγια-Σοφιάς
Μα η Εκκλησία των Ρωμιών βαστάει το φανάρι...»

Στοιχίσου!
Εμπρός Αιγαίου δελφίνι,
Πλάϊ με τα υπόλοιπα !
Βιάσου!
Σε σας έλαχε ο κλήρος
Να σώσετε στη ράχη σας την πληγωμένη γλαύκα !

Άξαφνα, τα νερά που είχαν θεριέψει κάτω από τον μανιασμένο αέρα που μετέφερε κλαυθμούς και οδυρμούς γυναικόπαιδων στην άλλη άκρη του Αιγαίου, γαλήνεψαν και γλύκαναν τον παφλασμό τους στις λουσμένες φως ακρογιαλιές, δίνοντας το μήνυμα ότι άκουσαν την προσταγή. Όλα τα στοιχεία και οι δυνάμεις τις φύσης ενώθηκαν για να εκτελέσουν το σχέδιο που είχε η Ειμαρμένη. Ο ελληνικός ήλιος θάμπωσε τα καλογυαλισμένα μονόκλ φράγκων γραφειοκρατών, και μιλούνια τα έντομα από τους αγρούς και τα καταπράσινα μ’αγριόχορτα λιβάδια πλημμύρισαν την κλίνη του Μέττερνιχ που έβλεπε το νυχτερινό του ύπνο να σκιάζεται από τον εφιάλτη της παλιγγενεσίας των λαών.

Αχ, πώς ριγώ σαν μελετώ το άσμα σου,
Αγαθέ μου δολοφονημένε που δεν πρόκαμες
Τα γραφτά σου για να ιδείς πώς συνεπήραν το λαό σου!

Μέσα στην καταχνιά της χώρας των αυστριακών
Μακριά από τη λιακάδα της ελληνικής σου ελπίδας
Του ηλίου που εσύ δεν άφηκες να σβήσει,

πιότερο απ’των προηγουμένων τη θυσία
χρεία ήταν η δική σου για να ανάψει
θυμιατό τη μπαρούτι στο καριοφίλι του ρωμιού !

Και ήρτενε ο Χιώτης, που πολλά καλά επρολόγισε και συνέγγραψε, μα τη γλώσσα σου έφκιαξε όπως ήθελε εκείνος, με στολίδια και φτιασώματα που δεν καταλάβαινε ο πολύς ο κόσμος, ο ίδιος εκείνος κόσμος που με όργανα έντυσε την αγνή λαλιά σου και υμνούσε πάνω στις ηλιοκαμμένες ράχες τους πόθους που δεν ήταν μόνο εδικοί σου μα ολλονώνε. Και μνημούρι ύστερα του έστησαν στη Χιό για να θυμούνται οι επαϊοντες την γλώσσα αυτού του ξένου, που όμως δεν μιλήθηκε σαν και την εδικιά σου. Τι κάθε λόγος του έμεινε στο μνημείο, στα σπλάχνα μες του μάρμαρου επαγιδεύθει εις τους αιώνες, μα στη δική σου τη φωνή, και στη ντοπιολαλιά σου, σείονται τα βουνά πατόκορφα κι οι ριζιμιές οι πέτρες τρέμουν, στους κάμπους τρέχει σαν νεράιδα αυτή η ντόμπρα η φωνή σου, αυτό το σώμα το άφθαρτο, η ελληνική σου η γλώσσα Ρήγα !

Παρασκευή 7 Δεκεμβρίου 2007

"something like a poem"

ΑΛΓΟΣ ΕΡΩΤΙΚΟΝ


ΠΡΟΟΙΜΙΟ
Ο ΝΕΚΡΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ

Κάποιος βασιλιάς του χειμώνα, ταξίδεψε στον άνεμο.
Δίπλωσε τις πορφύρες και πέταξε τα σκήπτρα στο πλήθος που βρισκόταν συγκεντρωμένο έξω από το παλάτι.
Καβάλησε το άλογό του και διέσχισε απέραντες πεδιάδες.
Πέρασε από άγονες ερήμους, χωρίς να γυρίσει ποτέ να κοιτάξει προς την κατεύθυνση όπου κείτονταν άθαφτη η πνοή της ψυχής του.
Τις σταγόνες μόνο μετρούσε από το κρασί που τρυπούσαν την άμμο, όταν ξαποσταίνοντας έκανε σπονδή στους Θεούς.
Στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας ανέβηκε στο πλοίο που τον έβγαλε πέρα από το Γιβραλτάρ.
Σε ένα καλά φυλαγμένο σεντούκι του αμπαριού, κρατούσε μυστικά ένα μαραμένο κρίνο, χαρισμένο από την πριγκίπισσα που είχαν σκοτώσει οι Μακεδόνες.

Το χέρι τότε του ποιητή κατηύθυνεν η Μούσα, που σκάλισε μαρμάρινο επίγραμμα θανάτου:
ΚΑΠΟΙΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ ΕΓΙΝΕ ΤΑΞΙΔΙΩΤΗΣ
ΠΑΛΕΨΕ ME ΤΗΣ ΘΕΪΚΗΣ ΠΝΟΗΣ ΤΟ ΟΡΓΙΣΜΕΝΟ ΚΥΜΑ
ΚΑΙ ΜΕ ΛΕΙΒΑΔΙΑ ΚΡΙΝΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙA
ΤΟΥ ΠΟΣΕΙΔΩΝΑ ΑΝΤΑΜΩΣΕ ΜΙΑ ΗΠΕΙΡΟ ΧΑΜΕΝΗ

Δευτέρα 3 Δεκεμβρίου 2007

"Shoot the Dog" proudly presents: "Yπέτμηκας ο Μέρμηγγας και η Σπινταρισμένη Ανθρωπόμορφη Σαύρα (Part II)

-Και ο Λαζαράκης, ο λιγούρης για παιδικά κωλαράκια μπάρμπας που δεν λέει να κατακάτσει, και ν’αφήσει τις ανωμαλίες,- αααχ...γιατρέ μου, και να ξέρατε τι περνάω μέσα μου, είμαι ένα ράκος, ένα ράκος σας λέω μα το θεό...όλο λέω στον εαυτό μου ότι αυτό θα είναι το τελευταίο και μετά ξανάμανα αρχίζω πάλι τα ίδια...είναι πράγματι μια αρρώστεια που θα με κυνηγάει μέχρι να πεθάνω...και όταν αυτό γίνει νά ‘στε σίγουρος γιατρέ μου ότι θα πάω στην κόλαση...αλλά είναι τόσο καβλωτικά αυτά τα τρυφερούδικα...Και κουβαλώντας αυτές τις σκέψεις σαν πολύ θολές μακρινές αναμνήσεις, τόσο θολές που αμφέβαλλε αν τα είχε πει ποτέ όλα αυτά, το πουλί του είχε αρχίσει ήδη να σηκώνεται την ώρα που έσερνε τον μικρότερο αδερφό του μικρού Γιωργάκη για να τον πασπατέψει κι αυτόν στην πρώτη αποθήκη που θα έβρισκε άδεια...Άντε πουλάκι μου, κάνε πιο γρήγορα...άστο αυτό, θα σου πάρω εγώ άλλο..._Μα μου το χει δώσει η μαμά..._Ποιός νοιάζεται για τη μαμά τώρα πουλάκι μου...εεε..θέλω να πω, είμαι σίγουρος ότι δεν θα την πειράξει τη μαμά, θα σου πάρω εγώ καινούριο που δεν θα καταλάβει τη διαφορά....έλα τώρα, προχώρα να σε χαρώ...μα είναι βρώμικο σου λέω,..δεν ακούς...
Φτάνοντας στο τέλος του διαδρόμου ανοίγει μια πόρτα που βρίσκει ξεκλείδωτη και μπουκάρει μέσα με το μωρό στα χέρια, βλέπει όμως τον Υπέτμηκα αναίσθητο μέσα στα αίματα και κολώνει. Ρε γαμώ το διάολο του, τι σκατά γυρεύει αυτός εδώ.. ούτε το βίτσιο του δεν μπορεί να κάνει κανένας πια...μα πειράζω κανέναν θεέ μου, σκέφτηκε χαιδεύοντας το κεφαλάκι του παιδιού με τα σάλια να του στάζουν απ’το στόμα, αφού δεν πειράζω, τι αμαρτίες πληρώνω..; Ακούμπησε το αγοράκι πάνω στα ντέξιον που ήταν ριγμένα στο πάτωμα και πλησίασε το μακρύ σώμα του Υπέτμηκα που έμοιαζε με κοτσάνι από πατζάρι. Ήταν όλοκληρος βουτηγμένος στα αίματα και στην κοκα ί νη που απλωνόταν σε όλο το πάτωμα του δωματίου.
_Τί έγινε ρε παλιόγερε, τσακώθηκες με τη στέρηση; Δεν πιστεύω να έχεις γίνει πρεζάκιας και να μας το κρύβεις τόσο καιρό...Έχεις να φας κάτι καμπάνες, χε,χε..
_Τί λες ρε ανωμαλιάρη, εγώ είμαι καθαριστής ταλιμπάν ελληνοορθόδοξος, δεν κάνω τέτοιες μαλακίες...άκουσε με καλά..πριν λίγο είδα μέσα εδώ, κάτι που δεν μπορείς να φανταστείς, ήταν σαν σαύρα, να, μα–το- θέο, και σνίφαρε με την οκά τη σκόνη και...
-Τί έκανε λέει...είσαι ντιπ παιγμένος Υπέτμηκα ;
_Όχι ρε Λαζαράκη, μα-το-θεό, και μάλιστα έμοιαζε με άνθρωπο, με κανονικό άνθρωπο σου λέω...
_Και τα αίματα, από πού σκατά βγήκανε, πάλεψες και με τη σαύρα..; Χε,χε,χε...

_Αλήθεια σου λέω άνθρωπέ μου, μα-το-θεό, και σταυροκοπήθηκε πεντέξι φορές πάλι, αλλά τι να περιμένει κανείς από τον συφιλιασμένο τον εγκέφαλό σου...Όσο για τα αίματα, πού να στα λέω τώρα, είναι μεγάλη ιστορία, τρέχα να ειδοποιήσεις τον Καρλάση...!, και τα μάτια του γούρλωσαν νιώθοντας ότι έχει και γαμώ τους ρόλους σ’αυτό το περιστατικό.
_Και το παιδί...τί θα γίνει με το παιδί...δεν μπορώ να το αφήσω μόνο του...
_Τρέχα γρήγορα σου λέω, μυρίζομαι προαγωγή εδώ πέρα, δεν ψήνεσαι ;
Tον μαλάκα,
σκέφτηκε ο Λαζαράκης, αυτός είναι μόνο η φιλιππινέζα, θα την πάρω όλη μόνος μου..._Εντάξει, είπε, πάω..μείνε εσύ με τον μικρό...
**************************************************************************
-Ξέρεις Σαλιαρίδη παιδί μου, εδώ μέσα..ε..στο μέγαρο εννοώ, μία ανθρωπόμορφη σαύρα διακινεί κόκα. Το ήξερες αυτό; -και αφού άναψε ένα φτηνιάρικο πούρο, έξυσε βαθειά τη μύτη του βγάζοντας ένα κακάδι ολόκληρο μπούγιο.
_Μεγάλο κακάδι αυτό κύριε επιθεωρητά, είπε ο Σαλιαρίδης, αρπάζοντας την κουβέντα σαν ευκαιρία για να θίξει το ζήτημα της επικείμενης προαγωγής του.
-Σαλιαρίδη μη με γλείφεις παλιομαλάκα, ακούς; Καργιόλη...νομίζεις ότι δεν βλέπω τι πας να κάνεις...για τσίμπα μου ένα νερό απ’το μηχάνημα...νον μίνεραλ, έ...γαμώ τις βουλγάρικες τις εισαγωγές μας..,κι άκου να δεις καλά... Αν σε ξαναπιάσω να παίζεις με την κόρη μου..αφού έχουμε μια χαρά νερά τους πούστηδες...και τις φίλες της στην αυλή του σχολείου, αν σε ξαναδώ να της γλείφεις τα μαλλιά και να βάζεις τα δάχτυλά σου στ..., -δημόσιες σχέσεις του υπουργού και τ’αρχίδια μου τα δυό...τς,τς,ανώμαλε, θα σε καθαρίσω κτήνος...ακούς;
_Κύριε επιθεωρητά...νομίζω ότι το παρακάνετε λίγο..ξεχνάτε ότι ήμουν αυτόπτης μάρτυρας όταν ξεπαστρέφατε τη γυναίκα σας...τώρα το μόνο που μου έχει απομείνει να κάνω, είναι τί ο καημένος, να παρέχω ανακούφιση σε μικρά κοριτσάκια σαν την κόρη σας, μην το κάνουμε θέμα τώρα...γι’αυτό σας λέω, αφήστε με να τη παίρνω εγώ από το σχολείο τα μεσημέρια, θα είναι το καλύτερο που θα μπορούσατε να κάν...
_Γειά σου Λαζαράκη, πέρνα μέσα, τί στέκεσαι στην πόρτα σαν χάνος...
-Συγνώμη που διακόπτω...
_Δεν πειράζει κύριε Λαζαράκη, εδώ με τον κύριο Καρλάση είχαμε μία κουβεντούλα...
_Ο Καρλάσης τον αγριοκοίταξε, τί μιλάς εσύ ρε στραβάδι, στα σοβαρά ζητήματα θα κάνεις μόκο, άντε μη σε φτύσω στη μούρη και βγει μετά πάλι το συνδικάτο και αρχίσει...παράβαση καθηκοντος..μπλα, μπλα, μπλα, και έτσι ο Καρλάσης κι αλλιώς ο Καρλάσης κι ο Καρλάσης ο βλάχος κι ο Καρλάσης ο αμόρφωτος κι ο Καρλάσης ο χαφιές, χαφιές ποιανού ρε αλήτες αφού δική μου δουλειά είναι να βγάζω χαφιέδες, άει στο διάολο με το κωλοσυνδικάτο σας γαμημένες παλιαδερφές...μ’ακούει κιόλας αυτός ο πούστης με τα κρυμμένα μικρόφωνα, έχε χάρη που τα παίρνω χοντρά αλλιώς ποιός άλλος βρε μαλακισμένα –κι έφτυσε με νόημα στο πλάι του- θα ανεχόταν να γίνεται ρεντίκολο κάθε βράδυ στα κανάλια για τις πουστιές σας...Ας όψονται τα γαμημένα τα γκαφρά,...και να ‘χει και τον γαμημένο τον Καλυβόπουλο να του το παίζει αντεξουσιαστής...όπως και να χει όμως, αυτό δεν με κάνει λιγότερο πατριώτη...
Ξέσπασαν και οι δύο σε χειροκροτήματα δακρυσμένοι από τον γνήσια συναισθηματικό λόγο του επιθεωρητή, και ο Λαζαράκης ξέσπασε σε λυγμούς...Αυτός είναι ο αρχηγός μας, μπράβο, μπράβο...
_Τί ήθος..συμπλήρωσε ο Σαλιαρίδης, ανοίγοντας τα χέρια με καμάρι προς τον Καρλάση όμοιος με μοντέλο τηλεμάρκετινγκ διαφημίσεων.
-Ο Καρλάσης ικανοποιημένος από αυτή την ανέλπιστη αντρική στιγμή όπου η στιβαρή φιλία επισκίασε τη στείρα γραφειοκρατική τους καθημερινότητα, άναψε πάλι το πούρο του, που όση ώρα έβγαζε το λογύδριο είχε σβήσει, και είπε με ύφος σκεπτόμενου καθηγητή θεωρητικής φυσικής. _Μίλα λοιπόν Λαζαράκη, τί ήρθες να μας πεις...ελπίζω να είναι κάτι σημαντικό, όχι τίποτα βρίλ πάλι, με μούσια, ρέημπαν γυαλιά και παιλαιστινιακή μαντίλα, οπλισμένα με σοβιετικά φέηζερ που ήρθαν να σου κλέψουν το λαπ-τοπ για να αδειάσουν το χαρτοφυλάκιο σου από τις μετοχές της ΛΕΣΒΟΦΑΡΜ, εταιρεία που ο ίδιος δημιούργησες για την παραγωγή τυποποιημένου γάλακτος λεσβίας λεχώνας που ανταγωνίζεται ευθέως σε μέρισμα ανά μετοχή τη τζέη πι μόργκαν και τις μεγαλύτερες βιομηχανίες όπλων των ΗΠΑ, αυτό πάει πέρασε πιά Λαζαράκη και είναι κάτι με το οποίο όλοι θα πρέπει να ζήσουμε από δω και στο εξής...Εγώ άλλωστε έχασα με έναν πολύ πιο εξωφρενικό τρόπο το πακέτο μετοχών μου στην ΛΕΣΒΟΜΠΑΝΚ, άσε..τέλος πάντων,..ας μην ξύνουμε πληγές τώρα...είναι και τα γαμημένα τ’ αραβικά δυσκολη γλώσσα η πουτάνα...
Ο Σαλιαρίδης πετάχτηκε πάλι σφήνα, ε..ναι...ειδικά τώρα με την κρίση στη δευτερογενή αγορά ενυπόθηκων στεγαστικών δανείων υψηλού ρίσκου, θα ξεκωλιαστούμε όλοι...
Τί είπες ρε μαλακισμένο πάλι εσύ,
ξέσπασε ο Καρλάσης, τσακίσου και φύγε έξω απ’το γραφείο μου...Τολμάς και πάς κόντρα στη κουφάλα το Λεωτσάκο;;; κι έτσι και σε ξανακούσω να λες δευτερογενής και μαλακίες, subprime loans to λένε καράβλαχε...Και έχουμε δει τα χειρότερα ήδη, μόνο καλύτερες μέρες μπορούμε να περιμένουμε από δω και μπρός...το λέει και η κουφάλα ο Λεωτσ...
_Μα κύριε επιθεωρητά, ubs, Meryll Lynch, CityGroup και άλλες, εγγράφουν ζημίες εκατομμυρίων από την έκθεσή τους σε χρηματοοικονομικά προιόντα που σχετίζονταν με τις αποδόσεις των...
_Σαλιαρίδη σκάσε είπα,
πλησίασε λίγο,
είπε χαμηλόφωνα, κάνοντας του κι ένα διακριτικό μαφιόζικο νεύμα να έρθει προς το μέρος του. _Αυτό με την κόρη μου...εεεε..πες ότι έγινε ήδη, κι από μένα ό, θες...απλά βγάλε το σκασμό για τα subprimes, διακυβεύονται πολύ περισσότερα απ’ότι....ειδικά στο αστυνομικό μέγαρο είναι...εεεε..θα σου εξηγήσω...Η μικρή σχολάει κατά τις μιάμιση απ’το μάθημα, έχεις το ελεύθερο Σαλιαρίδη, απλά να είσαι ευγενικός μαζί της....
_Πάντως να μου το θυμηθείτε κύριε επιθεωρητά,
φώναξε ο Σαλιαρίδης βγαίνοντας από την πόρτα η κρίση στην αγορά θα μας καθήσει τους Άραβες στο σβέρκο, δεν βλέπεις το Βγενόπουλο, τον έχουν σε στενό μαρκάρισμα...Σε λίγο θα κατεβαίνουμε στον Πειραιά για ουζάκι, θα έχουνε ραμαζάνι οι πούστηδες, και θα είναι όλα κλειστά...Και στη θεσσαλονίκη τα ίδια θα γίνουν, μη νομίζεις.... >>-(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)-