Προλογικό Σημείωμα ( όχι κ τόσο διευκρινιστικό για το τί έπεται)

Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε στην πρώτη του μορφή την περίοδο 03-04, τελευταίο (και καλά) έτος στη σχολή, και μαζί με μερικά ακόμη, ανήκει σε μία μακρά περιόδο ατελέσφορης επεξεργασίας εκφραστικών σχημάτων, και βλακωδών ιστοριών που είχαν να κάνουν με τις ζωές μας αλλά και μερικών άλλων (πχ του κ. Καπράλη που πάτησε ένα γέρο με την πόρσε του και τον στοίχειωνε το φάντασμά του)(!). (εσύ ρε ΝΓ έγραφες ένα ερωτικό ρωσικού τύπου με μία γυναίκα αράχνη, είχες φτάσει εκατόν είκοσι σελίδες και το παράτησες ή εγώ τα χω μπερδεμένα? Λούσου τα τώρα...)

Έχει υποστεί σημαντικές αλλαγές, κυρίως αναφορικά προς την ποσότητα άσεμνων λέξεων αλλά και γενικότερης εγκεφαλικής βωμολοχίας που τελικά αποφάσισα ότι έπρεπε να απαλοιφθεί. Πρέπει να τονίσω ότι το ποστάρω για καθαρά ιστοριογραφικούς λόγους, καθώς δν ενέχει την παραμικρή λογοτεχνική αξίωση αφού εξετράπη κατά την πορεία συγγραφής πολύ μακριά από τον σκοπό για τον οποίο προοριζόταν αρχικά.
Όταν χάνεται ο σκοπός, σημαίνει ότι μάλλον έχασες τον εαυτό σου και δν πήρες είδηση.
Σημαίνει ότι δν αξίζει να τιμάς αυτό που τελικά βγήκε ακόμη κι αν απόλαυσες τη διαδικασία. (είπα να κόψω τα statements, αλλά εκειιιιί, αμετανόητος)

Το αφιερώνω -στο βαθμό φυσικά που δύναται ένας τέτοιος ισχυρισμός να μην αποτελεί την ύβρη ενός ατάλαντου- στον φίλο και συνάδελφο από τα φοιτητικά χρόνια Ν.Γ. (ξέρεις, αυτά τα προπέρσινα φοιτητικά χρόνια, που είναι σαν να ήταν πριν από μισό αιώνα) με τον οποίο συνδεθήκαμε μοιραία από το πρώτο έτος κατά τη διάρκεια μακροσκελών συζητήσεων για τη λυτρωτική (σε εισαγωγικά) αξία του έργου του Καζαντζάκη και του Ελύτη. (και άλλων που όμως δν αναφέρω για να μη φανεί πόσο μουρόχαυλοι ήμασταν τότε)...

Η αλήθεια είναι ότι τα δύο τελευταία χρόνια γίναμε αρνάκια που τους έφυγε η μαγκιά στα μεταπτυχιακά αλλά όπως μου αρέσει να πιστεύω μετά την απομάκρυνση εκ της εξουσίας ουδεμία συναίνεσις αναγνωρίζεται.....
-εγώ σου λέω γάμησέ τους όλους εκτός κι αν στα σκάσουνε χοντρά...

Όταν ο συνάδελφος Ν.Γ. βούτηξε στη μαρξιστική κολυμπήθρα κανένας δν θα φανταζόταν ότι ο φορέας των λόγων, «ο καθείς οφείλει κατά το πρότυπο αυτού, (του Καζαντζάκη δηλ ) να άρει τον προσωπικό του σταυρό» ότι θα κατέληγε να συμμετέχει σε συνελεύσεις για τον Καστοριάδη στα Εξάρχεια με τη “Διαδρομή Ελευθερίας” τυλιγμένη στην κωλότσεπη, και από την άλλη πλευρά, ένας φύσει ένθεος άλλα θέσει άθρησκος σαν και του λόγου μου να μελετάω με σχολαστικιστική επιμέλεια την εργογραφία του Χ.Γιανναρά.

Στην υγειά μας ρε βλάχο! Εεεεε, θέλω να πω..συνάδελφε...
Στο ξαναλέω...ξέεεε-χα-σέ -την.....
Hasta la Victoria Romanorum in Terra Faraonis, θα μου πεις...
Να προσέχεις τις Εφτά Πληγές, θα σου πω εγώ....

Κουίνσυ Τζόουνς: Ένας Ναρκαλιευτής με Εκλεκτικά Γούστα και Απόψεις περί Διεθνούς Πολιτικής

Χέυ, μάστερ τσιφ, θα πεταχτώ μέχρι τους λάκους
να ψωνίσω μερικά ποτά από τον Τζέφρυ,
ο Τζέφρυ είναι το καλύτερο παιδί της πιάτσας και μου λέει,
Κουίνσυ αγόρι μου, για πιώμα θα έρχεσαι στο φιλαράκι σου
που σερβίρει μόνο καθαρά ξύδια.
Και ξέρω ότι έχεις πρόβλημα με τους λάκους μάστερ τσιφ
για τις τρελιάρες και τα τεράστια κουνούπια που τις κωλογαμάνε
αλλά εγώ παιρνω πάντα προφυλάξεις μάστερ τσιφ, χε,χε...
και στο κάτω κάτω της γραφής, άντε το πολύ να πιάσω καμιά ελονοσία
αλλά αφού μας τρύπησε όλους ο δρ Μπελιμπασάκης
με τα σπιτικά ματζούνια του, και τα ρέστα αυτά που κάθεται και φτιάχνει
γιατί να φοβάμαι αρχηγέ...
Δεν είναι άλλωστε πρέπον να τη χωθώ στον θάλαμο νύχτα
και να κωλογαμήσω τους λοκατζήδες σου από τη χαρά μου
που θα ξαποστείλεις σύντομα πάλι μία ακόμη γενιά
στρατόκαβλων χαραμοφάηδων του δημοσίου πλούτου,
οπότε μιας κι από γλωσσόφιλα είμαστε όλοι χορτασμένοι
από τα γιαπωνέζικα τα ανθρωποειδή
δεν παίζει να στους κολλήσω ούτε μια τόση δα βλενόρροια
-που επιβάλλεται εδώ που τα λέμε μάστερ τσίφ-
γιατί τόσο μακριά από την περιφέρεια του Α.Σ.
έχεις την Ευκαρπία και την Ευδαίμονα Αλλοδαπή
κι όλες αυτές τις πούστικες τις χώρες των ασκήσεων
να σου κουνιούνται για τα σάπια σου τα όπλα
σαν τα παχύδερμα τους βρωμοκουβανούς της Φλόριντα
και εσύ να μην έχεις ούτε ένα τόσο δα αφροδίσιο να σπείρεις τουλάχιστον
μιας και να πάρεις αιχμαλώτους μάστερ τσιφ το κόβω ψιλοχλωμό
με δεδομένο τον υπάρχοντα στρατηγικό συσχετισμό
και κείνη τη γαμημένη υπεροπλία της Ευδαίμονος Αλλοδαπής
που μας λέγανε στο σεμινάριο.
Αλλά να σου πω και κάτι, μου το πε ο Τζέφρι
λίγο πριν ανέβει μεθυσμένος για πριβέ στο τραπέζι της πρέφας
εκείνων των κρεατέμπορων απ’τη Ξάνθη με τις μοσχαροκεφαλές.
Καλύτερα να την έχεις όρθια την ψωλή σου
και γάμα τελείως τα οπλικά συστήματα
τί ρώσικα, τι γαλλικά, τι αμερικάνικα
όλα λίγο πάνω λίγο κάτω κάνουν την ίδια δουλειά
ο σκοπός είναι να την έχεις σκληρή μέσα στην έρημο
και να σου είναι τέντα μέχρι να ψοφήσουν οι καμήλες σου
και που ξέρεις μάστερ τσιφ
μπορεί κάποτε να σε πουν και Ισκεντέρ..

Λάμψη (εναλλ.τίτλοι : "η έξοδος" "το χρυσαφένιο άγγιγμα" "a window of opportunity")

Στη γωνία χλωμή ξέρω πως είσαι καθισμένη του τοίχου
Μας χωρίζει μία πόρτα κεντημένη με λουκέτα χρυσά
Δεν μπορώ να σε δώ μα από πίσω μου φέγγει ο ήλιος
Στο παράθυρο στέκει η έξοδος το δωμάτιο όμως είναι ψηλά

Της ελπίδας οι τύψεις με λαλιά το δωμάτιο προικίζουν
Το παράθυρο λέει, “ονομάζομαι βήμα πριν το κενό”
Το βλέπω με φόβο στην ασέλγεια του ήλιου πνιγμένο
Και τον νόμο να αφήνει τον βουβό βιαστή ζωντανό

Οι φωνή σου από μέσα έχει αρχίσει να σβήνει
Με ντροπή όταν λες ότι πέταξες μακριά τα κλειδιά
Τις σκιές στο δωμάτιο βλέπω ολοένα σκορπίζουν
Σαν απόνερα ενός ήλιου που αρμενίζει βαριά

Χρυσαφένια τα κύτταρά μου απ’του Μήδα-Ήλιου το άγγιγμα
Λαμπυρίζουν στο σώμα μου που θυμίζει χρυσή κιβωτό
Σκορπισμένα στο χώμα φλουριά σκεπάζουν το αίμα μου
Κι η Πλεονεξία προσθέτει: “μέχρι το τέλος σε οδηγώ”...

PPP: People's Poetry Party (right wing bloc, left wing bloc, and writers' block)

Των απόρων οι αλήθειες, οι κατασχέσεις κι οι γκρίνιες
Σε μια τρώγλη λαμπερή σου στοιχειώνουν το νού
Στα πατούμενα πέταλα σου απλώνουν παντού
Το ματάκι μου βλέπεις που σου κλείνω απ’τις γρίλιες

Μες στο πλήθος το αλαλάζον εσύ μοιάζεις πατέρας
Στο ημίονό σου έχεις βουλευτή πινακίδες
Στα Ιεροσόλυμα θα σου πουν οι Γραφές πως δεν είδες
Των Ρωμαίων τα έργα για να φέρεις εις πέρας

Παραγγέλνω κρασί στων εθνών τα υπόγεια
Σε παζάρια ανόσια με πραμάτειες δεμένες
Του ντελάλη οι φωνές, ομορφιές νεοφερμένες
Σκλάβοι αράπηδες με χαλκάδες υπακούουν στα λόγια

Θα με είπης, ήμουν φαύλος, μωρός, Λογοκλόπος
Μα μετανοημένος τώρα αγκαλιάζω λεπρούς στη Συναγωγή
Δεν είναι η σκόνη που σε κάνει στα σανδάλια, περιπατητή
Μα οι λεπροί που γιάτρεψες, και τα παιδιά, κι ο Άγιος που είδες Τόπος

Χωρίς αυτά πως ζητάς να μη σε κυριεύσουν δαιμόνια
Κι αρχαίοι επάνω σου κατάρες να μη ρίξουν θεοί ;
Όταν ελεύθερο το χώρο για πλεκτάνες αφήνεις εσύ
Το ταγκαλάκι, ο βελζεβούλ, κι ο διάολος σφυροκοπούν τ’αμόνια

Μείνε τώρα δεμένος σε αγρίων παλούκια
Σαν το σφάγιο δεμένος σε αράπικα ξόρκια
μα παλεύεις... δεν πρέπει... σε κρατάει ένα σώμα
που το πούλησες για υπηρέτη σε λευκούς με τσιμπούκια

στη νύχτα οι σκέψεις και τίποτα παραπάνω

Γυρίζοντας από δρόμους υγρούς, δρόμους λαμπερούς, με φώτα κίτρινα
κρατάς σκυμμένο το κεφάλι λέγοντας πόσα ακόμη θα πρέπει να αντέξω
με τις γροθιές σφιγμένες στις τσέπες του μπουφάν να πρέπει να τρέξω
σε κάποιο σοκάκι μακριά απ’του κόσμου το βλέμμα

Να θυμηθώ να ρωτήσω τον εαυτό μου εδώ, σε τοπίο θολό, πριν χρόνια
Γιατί να πάρει αυτή την οδό, αυτή τη λεωφόρο που τώρα φωνάζει
Τα αλήτικα πόδια μου, το ξέμπαρκο σώμα μου στα φώτα της πως έχει ξεχάσει
στις τόσες σκιές έγινα ακόμη μία και τίποτα παραπάνω

φύλλα των δέντρων πάλλονται, σηκώνεις δειλά το κεφάλι, κλαδιά μανιασμένα
από αέρα που βρίζει ελέγχοντας ποιοί μπαίνουν και τη νύχτα του σπάνε
βλέπεις γι’ αυτόν εδώ τον κακομαθημένο βασιλιά όλοι οι καλοί δεν χωράνε
και παίρνεις το δρόμο που παίρνουν οι σκιές και τίποτα παραπάνω

να μετρηθείς θες με τον άνεμο,

γι’αυτό θα ψάξεις για δρόμους υγρούς σε κάποιο παράλληλο
λιγάκι πιο πάνω

μα σε σπρώχνει σ'αυτό το σοκάκι όπου σκοτώνει σκιές
πίσω από ένα φλεγόμενο θάμνο

είναι ένας εφιάλτης και ξυπνάς
και τίποτα παραπάνω

κάτω απ’το κεφάλι βάζεις το χέρι σου
και το μαξιλάρι από πάνω

"Ίχνος"(εναλλ. τίτλοι "κάν'το μου λιανά" "to cut a long story short" "άδειασέ μας τη γωνιά ετοιμοθάνατε")

Ίχνος .Στη λάσπη.
Πού; Στον ποταμό Υδάσπη.
Ξένος .

Ξίφος .Στολίδια χαλαζία.
Πού; Κάπου στην Αμπχαζία.
Μένος .

Μίσχος .Παλέτα ανθέων.
Πού; Των νεκρών Ιουδαίων.
Τέλος .

Eνα μικρό άτιτλο που μου θύμησε το "Μικρή Ασυμφωνία εις Α Μείζον"

Στα πέρατα της γης,
τέρατα της ζωής,
κραυγάζουν να τα δεις.

Σαν άθεος κιοτής,
ματώνεις και πενθείς,
που έφυγε ο Ορέστης ο Μακρής,
ήρωας πρωτοφανής,
με πείρα βίου παρακμής
κι αλκοολούχου οπτικής.

Μονάχος αιθεροβατείς,
κι εύχεσαι να υποστείς,
το τέλος ύστατης πυγμής.

Αυταπατάσαι αν θα πιείς,
τα τέρατα διπλά θα δεις,
τουλάχιστον, τότε θα πεις,
ο εχθρός ήτο ανηλεής.