σημείωση στο Χρεοκοπισμό: ο βάνδαλος

Η συστηματοποιήσεις τις οποίες πάντα με αφέλεια επιχειρώ να διατυπώσω και για τις οποίες μπορεί να με κατηγορήσει κανείς ως κολλημένο ή και απαίδευτο μυαλό σύμφωνα με τα τρέχοντα αποδομιστικά στάνταρ των ολιστικών ρεβεντικασιόν και των αποκαθηλωμένων ιδεολογιών εν γένει, είναι κάτι που κάνω σαν άσκηση καθαρά προσωπική για να αποφύγω τον κατακερματισμό της σκέψης. Που ούτως ή άλλως είναι ολίγον αναπόφευκτος όταν αρνείσαι να ενταχτείς διαχρονικά σε κάποιο περιεκτικό δόγμα ή όταν υφίστασαι επίσης διαχρονικά καταιγισμό υπερπληροφόρησης. Την οποία σαν γνήσιο Διαφωτιστικό υποκείμενο να πούμε ματαιοδοξείς ότι θα την συνολίσεις και θα την ταξινομήσεις, αλλά βαυκαλίζεσαι και απατάσαι πλάνην οικτράν.

Έτσι λοιπόν, σκεφτόμενος πάνω στη βία, τις «προβοκάτσιες» των παρακρατικών και των αντιεξουσιαστών και όλο το συγκείμενο που ξετυλίγεται κάθε φορά που ανοίγει μια τέτοια συζήτηση, θέλω να το πιάσω από την πλευρά του υποκειμένου, εξαιρώντας τη συνωμοσιολογία, δηλαδή την αναγωγή της εκάστοτε πράξης βανδαλισμού σε χρησιμοθηρικές προκείμενες, και να το δω λίγο ψυχολογιοκεντρικά. Νομίζω λοιπόν ότι μιας και η επαναστατική πράξη αφιερώνεται από τη μία πλευρά, στην ολιστική αποθέωση της αξίας της υλικής αναπαραγωγής της κοινωνίας και των ατόμων της, των πρόσφατα ή διαχρονικά αποκλεισμένων από αυτήν, έτσι αναπόφευκτα και με τον ίδιο ανακλαστικό τρόπο (που χρησιμοποιεί για να οικοδομήσει το διάλογο της διεκδίκησης, υλικά από διάφορες πνευματικές και πρακτικές ηθικές αντιλήψεις όπως είναι οι ιδεολογίες και οι καθημερινές βιωματικές αλήθειες) με τον ίδιο τρόπο ο αυτονόητος αντίλογος (στον οποίο μπορεί να συμμετέχουν κάποιοι που διαφωνούν με το πρόταγμα αυτό ή και κάποιοι που συμφωνούν αλλά προσχωρούν στον αντίλογο ως πεδίο άσκησης εκδικητικών συναισθημάτων που αναδύονται από τις συνεχείς υπεκφυγές του συστήματος ως προς την άρση του παρατεινόμενου κοινωνικού αποκλεισμού τους) επιχειρεί μέσα από μία φευγαλέα και πρόχειρη πράξη καταστροφής αυτός ο αντίλογος (ή και μια πράξη συστηματικά οργανωμένη με διακλαδώσεις που μπορεί και να εμπίπτουν τελικά σε κάποιου είδους «προβοκάτσια»), να αρθρώσει αυτό το ρημάδι το αντί του.

Τι λέει όμως αυτός ο αντίλογος; Λέει, κατά τη γνώμη μου, ότι δεν μπορεί να έχεις βιτρίνες τη στιγμή που αν θέλεις μπορείς να έχεις άλλες πολλές, στημένες μέσα σε 24 ώρες, καλύτερες και πιο γυαλιστερές. Δεν μπορείς να έχεις εμπόρευμα που βγαίνει σε άπειρα τεμάχια από γραμμή παραγωγής τη στιγμή που αύριο υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να έχεις μερικά εκατομμύρια ακόμη από αυτά τα τεμάχια εμπορεύματος. Δεν μπορεί να έχεις υλική υποδομή (κτίρια, στάσεις, παγκάκια, πλατείες) δημόσια ή ιδιωτική, την οποία εύκολα έχουν υπερκεράσει οι ώριμες παραγωγικές δυνατότητες και αύριο αν θέλεις, έχεις τους πόρους και τα μέσα για να φτιάξεις την ίδια και ακόμη καλύτερη που θα την αντικαταστήσει. Η ευκολία των παραγωγικών δυνατοτήτων στην αντικατάσταση της φασόν παραγόμενης ιδιότητας του εμπορεύματος, που κάτω από μια υπάρχουσα αντικοινωνική σχέση ιδιοκτησίας έρχεται και κάνει την απλή ύλη μορφή περιουσίας, παίζει νομίζω κεντρικό ρόλο στο βανδαλισμό. Αν εξαιρέσουμε τη συνωμοσία δηλαδή, και όπως είπαμε, όλο το συγκείμενο μιας προβοκάτσιας.

Τι ενέχει αυτή η πράξη ως στοιχείο αλλοίωσης της πραγματικότητας που την κάνει πρόταγμα χρήσιμο να ακολουθηθεί, για αυτόν που την κάνει, δηλαδή τον βάνδαλο; Ενέχει μία τίμια ελαφρότητα, δηλαδή ένα εύκολο δέλεαρ (για τους πάσχοντες από achilleus syndrome ήτοι μία νεύρωση παραίτησης-φυγής που χτυπάει τους ταλαντούχους υποτίθεται ανθρώπους) ότι απαλάσσουν τον κόσμο από κάτι που τον καθηλώνει (τα εμπορεύματα και την ύλη σε πιο μέσα επίπεδο) χωρίς να έχει τύψεις για αντικοινωνική δράση (τύψεις που όλα τα περιεκτικά δόγματα φροντίζουν να ερεθίζουν μέσα από τις εκάστοτε έννοιες της παραβατικότητας που εισάγουν ως προς την ορθοδοξία του αρχικού ιδεατού σκοπού τους κ.ο.κ.) αφού είναι αυταπόδεικτο, τουλάχιστον σε μακροοικονομικό επίπεδο και μακροκοινωνικό (εξαιρούνται από τη σκέψη του βάνδαλου οι εξατομικευμένες τύψεις γιατί δρα σαν πολιτικό υποκείμενο με αντικείμενο τη μάζα και την ιστορία ενώ τον «συνάνθρωπο» σαν πρόσωπο ξεκινάει να τον βλέπει πάλι μονάχα αφού βγάλει την κουκούλα και γενικά το όποιο προσωπείο του τυφλού μαζικού υποκειμένου) ότι αυτό που καταστρέφει μπορεί να αντικατασταθεί από μία μεταφορά πόρων από εκεί όπου οι πόροι προορίζονται, όχι για τον ίδιο όπως είπαμε στην αρχή (δηλαδή τον διαχρονικά αποκλεισμένο) αλλά για τα εμπορεύματα και την επενδυτική-καπιταλιστική λειτουργία του κράτους, (του κράτους-πατερούλη αν θέλετε, στον κρατικό ή κρατικοδίαιτο καπιταλισμό, ή του κράτους-νυχτοφύλακα στον μετανεωτερικό καπιταλισμό όπου κι εκεί μεταφέρονται διαχρονικά και με συστηματικό τρόπο, πόροι προς το τραπεζικό σύστημα).

Αυτά σαν προκαταρκτικά. Τώρα πρέπει να πάω στο άλλο. Στον αν είναι αντίλογος αυτή η πράξη ή λόγος αυτόνομος. Γιατί είπα ότι είναι αντίλογος στην επαναστατική διιεκδίκηση από κάποιους που διαφωνούν με αυτήν ή από εκείνους που απογοητευμένοι από τη διαρκή αναβολή της εκπλήρωσής της, πάνε να πούμε με το μέρος των πρώτων. Οι πρώτοι λένε το εξής: Μπιφτέκι θες; Εγώ θα στο πάρω το μπιφτέκι σου. Διότι είναι λάθος να θέλεις μπιφτέκι. Οι δεύτεροι λένε: Αφού δεν μπορώ να έχω εγώ μπιφτέκι, δεν μπορεί να έχει κανένας μπιφτέκι. Και νομίζω ότι αυτοί οι δύο κάπου συναντιούνται στη μέση της διαδρομής.

Φυσικά δεν έχω λάβει υπόψιν μου πολλά εκατομμύρια σελίδες που έχουν γραφτεί πάνω στα κίνητρα και τη νοηματοδότηση της προσωπικότητας του βάνδαλου. Απλά έτυχε να πάρω τις προάλλες από την έκθεση στην Κλαυθμώνος το πολύ εύληπτο και σε απλά κουτσουρομεταφρασμένα ελληνικά δοκίμιο του Έρικ Χόφφερ με τίτλο Ο Φανατικός, και ήθελα κι εγώ με τη σειρά μου να καταθέσω τη συμβολή μου στον επιστημονικό διάλογο του απέραντου ελληνικού καφενείου. 

Ωφέλιμον ούτω εμαυτόν τη Πολιτεία και ανθρώπων Κοινωνίαν παρέχων*

Εντάξει το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα ξαναπιω κόκα κόλα zero γιατί έχει λέει κυκλαμικό οξύ για γλυκαντική ύλη, η οποία είναι απαγορευμένη στην αμερική εδώ και σαράντα χρόνια κ εκτός του ότι είναι καρκινογόνα προκαλεί κ εκφυλισμό ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων, που λέτε??? στους όρχεις φυσικά –οπότε καλύτερα κώνειο στο εξής παρά κοκα κόλα zero.
Που με φέρνει στο δεύτερο που ήθελα να πω, δηλαδή την ορκομωσία μου στο μάστερ όπου ξαναείδα τους συναδέλφους μου κ μου ήρθε κάτι μεταξύ ιλίγγου κ αναγούλας -που φυσικά έχει να κάνει τελείως μα τελείως κι εξ ολοκλήρου με μένα γιατί αυτοί δν φταίνε σε τίποτα. Μάλιστα τρεις από αυτούς παντρεύτηκαν, και δύο απ αυτούς τους τρεις ήρθαν με το μωρό στο καροτσάκι γεγονός που με εντυπωσίασε περισσότερο απ’όλα μέσα στην όλη εξτραβαγκάν αμερικανιά με την μαύρη τήβεννο και το οικόσημο του πανεπιστημίου περασμένο στην πλάτη και τα μαύρα τετράγωνα καπελάκια με τις μωβ φούντες που μας κάνανε σαν παραγινωμένους χάρρυ πότερ στα λέητ τουέντης – κ σαν μέλη της Στοάς της Μεγάλης Ανατολής τις πρυτανικές αρχές -που καθόμουν κ σκεφτόμουνα ότι τώρα αυτοί οι συνάδελφοί μου θα περιμένουν αμέσως αμέσως μετά από την δικιά τους την ορκομωσία και την ορκωμοσία του νεογέννητου που θα φέρουν να την παρακολουθήσουν τα αγέννητα εγγόνια του μέσα από κατεψυγμένες γυάλες με σπερματοζωάρια στην προσπάθειά τους να μας πείσουν είτε ότι απλά είναι θύματα lifestyle προσέγγισης της ζωής, ή ότι απαιτούν τα ίδια και περισσότερα από τα δικά τους παιδιά ή ότι δεν είχαν τάχα μου τάχα μου που να τα αφήσουν και τα έσυραν μέσα στην πολυκοσμία και τα φλάς και τις μαύρες τηβέννους σ’ ένα χωριό όχι με έναν αλλά με σαράντα δρακουμέλ –σιγά μην έφερνα εγώ τον δικό μου μπέμπη σε ένα τέτοιο περιβάλλον.
Επίσης δεν φταίνε σε τίποτα που ήταν όλοι ικανοποιημένοι με την στιγμή εκείνη, λες και την περίμεναν από καιρό που ας μην είχα εγώ τον πατέρα μου που δν ειχε μπορέσει να ρθει στην πρώτη μου ορκωμοσία κ ανάθεμα αν θα πήγαινα σου λέω κι ας μην ήταν οι γιαγιάδες μου που τους το χα τάξει να πάρουνε χαρά κ αυτές οι κακομοίρες και μη τον είδατε τον τίμο αλλά ας όψεται κι η μάνα μου που είναι σαν την υπόθεση με τον μπαμπά και τις γιαγιάδες μόνο στο πιο βαρύ ακόμα, οπότε ντύθηκα τα ολοκαίνουργια σενιέ ρουχαλάκια μου που μου κόστισαν μία περιουσία φυσικά -ας όψεται η βιπίλα που μας δέρνει εδώ πάνω- κ πήγα να διεκδικήσω αυτά που μου ανήκουν, δηλαδή ένα τεράστιο πάπυρο με την ονοματάρα μου κάτω από το σήμα του πανεπιστημίου κ ένα αναμνηστικό εγχάρακτο στυλό δήθεν φίρμα που μπορεί κ να είναι όντως φίρμα αλλά εγώ να είμαι τόσο λαϊκάτζα που δν μπορώ να καταλάβω τη διαφορά.
Κατ αρχήν φωτογραφήθηκα με πάσης φύσεως συναδέλφους σε χαρακτηριστικά αφελή ενσταντανέ που θα δημοσιευτούν μετά από χρόνια εν μέσω οικονομικών σκανδάλων με οικονομικές καταχρήσεις κ μοιραίες γυναικες αράχνες. Όλα τα είχαμε στο τμήμα μου, όλα κ με το παραπάνω αλλά εγώ το δηλώνω με καμάρι έμεινα αμέτοχος σε πάσης φύσεως παρασκηνιακές διαδικασίες τόσο μεταξύ αυτών που τις υποκινούν όσο κ μεταξύ αυτών που τις καταδικάζουν. Όχι δηλαδή ότι τα είχα καλά με όλους ή ότι δν μ ενδιέφερε τι γινόταν απλά εγώ κοιτούσα τα συννεφάκια μου εκεί ψηλά στο γαλάζιο του ουρανού κ παράλληλα φρόντιζα να κρατάω καλά το κωλαράκι μου μη μπει μέσα καμιά αδέσποτη κ έχουμε πρόβλημα.
Το βασικότερο της υπόθεσης μέσα σ όλα ήταν που έμαθα ότι βγήκα δεύτερος ανάμεσα στους σαράντα του έτους μου και προβληματίστηκα ιδιαίτερα επειδή αυτό σημαίνει είτε ότι είμαι σπασίκλας περιοπής ή ότι το σύστημα είναι τέτοιο που αριστεύεις χωρίς προσπάθεια που σημαίνει ότι το σύστημα είναι μαλακία κ μελαγχόλησα. Η αλήθεια είναι ότι εγώ απλά είμαι ιδιαίτερα ταλαντούχος αλλά σε κάθε περίπτωση η μελαγχολία διογκώθηκε έτι περαιτέρω κ με σκέπασε ολόκληρο σαν τη σκιά του σούπερ κακού στα κόμικς που ο καλός βάζει τα χέρια μπροστά στο πρόσωπο κ υποχωρεί σε κάποιο στενό με γουρλωμένα μάτια κάθώς η σκιά του κακού πλησιάζει να τον καταπιεί- γιατί αυτό σημαίνει ότι χαραμίζομαι αφού εγώ ούτε στη δημόσια διοίκηση μπήκα ούτε στο υπουργείο εξωτερικών μπήκα ούτε σε ένα τόσο δα υπουργείο όπως το οικονομικών ή το υπεχωδέ δεν μπήκα ούτε επιστημονικός σύμβουλος τάδε έχω γίνει, ούτε στέλεχος τάδε στην υπηρεσία τάδε παύλα εταιρεία τάδε παύλα οργάνωση τάδε παύλα θεσμική κουράδα τάδε παύλα παύλα παύλα σκατά παύλα κουράδες τελεία.
Με όλα αυτά να χουν γίνει σούπα μέσα στο μυαλό μου κ τον μπαμπά του πρώτου στους σαράντα να σαβουρώνει και με τις δυο μασέλες σαν τον taz λες και τον είχανε νηστικό μέρες κατηφόρισα με δύο φιλαράκια σ ένα τσιπουράδικο όπου ήπιαμε μόνο δύο μισόκιλα κρασάκι γιατί αναγκαστικά έπρεπε να φύγω. Το υπηρεσιακό μου απ’το στρατόπεδο έληγε στις έξι το απόγευμα και με την απεργία του μετρό ίσα ίσα που θα προλάβαινα...
Γιατί εγώ κουφάλες μου μπορεί να μην έχω γίνει κάτι αλλά... έχω πάει ΣΤΡΑΤΟΟΟΟ, ΜΑΛΙΣΤΑ ΣΤΡΑΤΟ ΚΥΡΙΕ και να σου πω και κάτι μόνο μετά από χρόνια καταλαβαίνεις τα καλά του στρατού, μάλιστα μετά από χρονια, ναί μετά από πολλά χρόνια, αλλά είναι καλό, στρατό, ναι έχω πάει στρατό, στρατό παύλα στρατό παύλα στρατό παύλα κουράδες...

*ακροτελεύτια φράση του όρκου των διπλωματούχων

:απάντηση σε ένα φόργουορντ που πέρασε κ απ το δικό μου δωμάτιο

Ανήκω στη γενιά εκείνη που είδε τα σουβλατζίδικα να ερημώνουν
και το μουστακαλή ψητοπώλη απέναντι απ’τα γκούντυς
να αναρωτιέται που πήγε ο Μπίλιας απ’το ρόδα τσάντα και κοπάνα.
Στη γενιά εκείνη που πρόλαβε τις μεγάλες φωτιές στα βαρέλια
που άναβαν οι καταληψίες του τεχνικού στην Αριστοφάνους και
τα θρανία της εικοσιμία με τις άδειες και τα κλειδιά των στρογγυλοφάναρων
να μπαίνουν ενέχυρο στο στούκι .
Στη γενιά που γνώρισε τα πρώτα αλβανάκια από τη ‘βόρειο ήπειρο’
που ήταν οι καλύτεροι μπαλαδόροι του δημοτικού και
βρήκαν αργότερα δουλειά στα βυτιοφόρα της ιντερνάσιοναλ σέρβις.
Στη γενιά που είδε σε μια νύχτα τους τεταρτοδεσμίτες
να αποκτούν νευρώσεις με τα μαθηματικά κατεύθυνσης
κ να ξύνουν με απορία το κεφάλι τους μέσα στο κομμωτήριο της θεωρητικής
Ανήκω στη γενιά που πρόλαβε τα επιτραπέζια, τα αφρολεξένια αεροπλανάκια,
τη βίο-χλαπάτσα, τις μπουγελόφατσες και το πρώτο γκέημ μπόυ.
Είμαι η γενιά που θυμάται με νοσταλγία το ήτα οχτώ,
τις τσόντες με τετραγωνάκια και το κινέζικο κουνγκ-φου.
Η γενιά που μεγάλωσε με φρουτοπία, καρουζέλ, γυμνάσιο ντεγκράσι,
και τα πρωινά του σαββάτου τρανσφόρμερς, τζι άι τζό, και
αστρομαχητές στο νιού τσάνελ.
Είμαι ο Ράμροτ...
Είμαι οι δυνάμεις σας ενωμένες...
Είμαι ο κάπταιν Πλάνετ..
Είμαι με εκείνους που πέτυχαν τυχαία μια μέρα στη τηλεόραση
ένα τυπάκο σε ένα τζακούζι με την πρώτη του γκόμενα και
αργότερα μάθαμε ότι τον λένε Μπράντον.
Είμαι απ’αυτούς που πρόλαβαν στο κάτω χαλάνδρι τα τελευταία άχτιστα οικόπεδα
και ένα βράδυ τα σκουπιδιάρικα με τον αυτόματο βραχίονα
λέγοντας, τι λες ρε πούστη μου τεχνολογία
Είμαι απ’αυτούς που έλεγαν το Ρουβά παλιαδερφή πριν
καταλάβουν ότι μετά από δέκα χρόνια θα τον έλεγαν
ο καλύτερος έλληνας περφόρμερ και είμαι απ’αυτούς που είδαν
το Γιώργο Μαρίνο να γίνεται αποδεκτός στο πράιμ τάιμ του Σαββάτου
και την Κορομηλά να εκθρονίζεται στα τέλη μιας δεκαετίας όπου
η χειρότερη τηλεοπτική ανάμνηση ήταν ακόμα μονάχα
τα παιδιά της νύχτας και το ερωτοδικείο.
Θυμάμαι την πρώτη μας έγχρωμη τηλεόραση, ένα
κανάλι με χιόνια και τον πατέρα μου να λέει
είναι το καινούριο, το μέγκα.
Είμαι η γενιά που δεν της λείπει ο αντρέας, η μελίνα ή η βουγιουκλάκη,
είμαι η αμέσως επόμενη απ’αυτήν που της έκοψαν τα αρχαία
και κράταγε ξύλα φωνάζοντας θάντερκατς.
Είμαι η γενιά που συμπλήρωσε μηχανογραφικό
στον απόηχο μιας εποχής
που όλοι έλεγαν κάτι με οικονομικά σκέφτομαι
βουτηγμένοι μέχρι με τα μπούνια στον αμαρτωλό υλισμό του γκρηκ ντρημ
που έσυρε αμέτρητες ψυχές σε ανούσια πτυχία που τελικά
εξασφάλισαν χαη ποστς σε εμπορικά καταστήματα οσφυοκαμψίας για επώνυμες
σωβρακοφανέλες,
η γενιά που λιγουρεύτηκε την κλειδαρότρυπα της κόρης και του γιου του διπλανού διαμερίσματος,
που κατέβηκε πιο λίγες φορές σε διαδήλωση απ’ότι για κλαμπινγκ στην παραλιακή,
η γενιά που βουτηγμένη στον έντεχνα αναπαραγόμενο ψευδοσυντηρητισμό των προαστίων άρχισε να κρίνει όψιμα τη βαριεστημένη δήθεν σεξουαλική απελευθέρωση των e-teens,
η γενιά που της έβαλαν το μικρόφωνο στον κώλο για να κάνει καριέρα με ένα εφιαλτικό σεξομανιακό πόκεμον για μάνατζερ,
η γενιά που χωνεύει το κολομβιανό κοκορέτσι κ ανοίγει δρόμο στους επόμενους
όπως ακριβώς η προηγούμενη χώνεψε τη φούντα κ την παρέδωσε άσπιλη σε μας,
η γενιά που φοβάται ότι δεν θα τη βγάλει καθαρή
και στήνει κώλο για εκατό ευρώ παραπάνω,
ξεκρεμάει λάβαρα, αγοράζει z4 και κλείνει διήμερα σε αράχωβα και σαντορίνη
για να μη τους πει η γκόμενα ανθρωπάκια.
Εσύ σε ποιά γενιά ανήκεις...

if that's wha cha want dis is wha chu get

Κλύσμα για το Βίσμα

Κάπου στην αρχή της προηγούμενης βδομάδας σ’ ένα από τα ραντεβού μας με τον κολλητό δώσαμε σημείο συνάντησης στο παλιό μας λύκειο. Με περίεργη φθινοπωρινή διάθεση παίρνω δυο αλβανικές από το περίπτερο, πάω εκεί κ τί βλέπω, εγκεφαλικό ο δικός σου, το χανε ρίξει μπουλντόζες, και είχανε πετάξει τσιμέντο σε ένα τεράστιο λάκκο που προοριζόταν για τα θεμέλια αυτού που υπέθεσα ότι θα γινόταν κτίριο γραφείων, -όπως σχεδόν τα πάντα που χτίζονται κατά μήκος της νεοφιλελεύθερης λεωφόρου που από μια ειρωνεία της τύχης φέρει το όνομα «Εθνικής Αντιστάσεως»- και γύρω γύρω είχανε μείνει μόνο τα παλιά του κόκκινα κάγκελα να θυμίζουν αυτό που κάποτε ήταν το σχολείο μας που γαμώ το μπουρδέλο δηλαδή αλλά έχουμε αναμνήσεις ρε φίλε ποιός είσαι που πας και το γκρεμίζεις.

Ποτέ δν φανταζόμουνα ότι αυτό που «φωτίζει μόνο όταν καίγεται» θα με έκανε να στεναχωρηθώ τόσο πολύ με την κατεδάφισή του, ειδικά εμένα που την σχολική χρονιά 1999-2000 αν βρισκόταν κανένα αλυσοπρίονο κατά λάθος στα χέρια μου μπορεί και να έγραφα εκείνη την περίφημη επιστολή στον υπουργό παιδείας μέσα από τη φυλακή ή το Δρομοκαϊτιο.
Τέσπα, μετά από καμιά δεκαριά ξεκόλλα ρε μαλέ του κολλητού προσπάθησα να μαζευτώ και είπαμε να πάμε να δούμε το καινούριο που χτίσανε καμιά διακοσαριά μέτρα πιο κάτω. Μπήκαμε από την πόρτα που ταν ανοιχτή και αράξαμε στις κερκίδες και κοροϊδευαμε τον φασίζοντα δοκησίσοφο διευθυντή μας που θα κοιτούσε τώρα το προαύλιο από το καινούριο υπερυψωμένο γραφείο του στον δεύτερο όροφο σαν διευθυντής φυλακών, είχε βάλει και ψηλά σύρματα γύρω γύρω και πάνω από τα κάγκελα, το χε μεσα του το μπατσιλίκι, και το τηλέφωνο του εισαγγελέα στις επείγουσες κλήσεις στο κινητό του ξυπνούσε το πρωί κ με το πατημα ενός κουμπιού μάζευε κάθε μπάσταρδο παρατρεχάμενο για να σπάσει την κατάληψη. Τότε. Τώρα δεν ξέρω μπορεί και να χει γίνει καλός άνθρωπος.
Εν πάσει περιπτώσει που βαθειά να τον χώσει η πουτάνα η ζωή και τα όνειρά του να σκοτώσει να μην τα βρούνε ζωντανά το πρωί εκεί που καθόμασταν α μας χαιρέτισε και η επιστάτρια σαν να μας ήξερε οπότε ανταποδώσαμε και μεις μπας και ήταν καμιά καθηγήτριά μας παλιά που δεν θυμόμασταν τέσπα δεν δώσαμε σημασία και μετά από κάνα εικοσάλεπτο σκάει όλο το ελ εη πη ντι, ένα περιπολικό, δυο μηχανές της άμεσης δράσης κ ένας ειδικός φρουρός από την απέναντι πρεσβεία –της Ιαπωνίας –φακ τζαπάν- θα εξηγήσω το γιατί παρακάτω και μπουκάρουν μέσα κι άρχισε ο σασιρμάς.
Αρχίζουν τα χουφτώματα κι έχωσαν τη μπατσαλίδικη μύτη του λαγωνικού στον drum μου μήπως με πιάνανε με φούντα με βάλαν να αδειάσω τις τσέπες μου αλλά δεν τους έκατσε γιατί πίνω μόνο καθαρά ξύδια και τσάι ροδάκινο- και γενικά παίξαμε το ρολάκι κανονικά μέχρι που στήθηκα και μόνος μου στον τοίχο και μου είπε οκ δν πειράζει φαντάσου δηλαδή άψογη συνεργασία, απλά μας χώσανε στο περιπολικό και μας πήγαν στο τμήμα για εξακρίβωση γιατί δεν είχε κανένας μας ταυτότητα κι εγώ είμαι φαντάρος και δεν ήταν και πολύ πειστικό το ήρθαμε να δούμε το σχολείο μας μετά από οχτώ χρόνια που όμως ήταν η μόνη αλήθεια βλάκα γουρουνοτσεμπά.

Τα όσα διαμείφθηκαν μέσα στο περιπολικό ήταν ένα χάρμα ουρμπανικής στιχομυθίας μία δραματουργική σούπα που στο δικό μου μυαλό τουλάχιστον επιβεβαίωσε ότι πλησιάζουμε στα έσχατα αυτού του κόσμου, τόσο μάλιστα που την επόμενη μέρα κατέβασα την Αποκάλυψη από το ράφι με τα χριστιανικά της μάνας μου και άρχισα να τη διαβάζω με τρεμάμενα χέρια κι αυτομαστιγωνόμενος σαν τον σύλα στον κώδικα ντα βίντσι.

Καταρχήν να πω ότι ήμουνα πάνω στις κερκίδες του μπάσκετ και με έβαλε ο μπάτσος να αδειάσω τις τσέπες μου, όταν ξανάβαλα κινητό λεφτά καπνό κλειδιά στη τσέπη μου, άφησα το χέρι μου μέσα στην τσέπη για να τα κρατάει και να κατέβω τα σκαλιά χωρίς να μου πέσουν. Με βλέπει ο ειδικός φρουρός και τι μου λέει ο praetor urbanus, αυτό λέει είναι αγένεια για μας. Δηλαδή για να χουμε καλό ερώτημα, για ποιούς εσάς? Τους αναβαθμισμένους σεκιουριτάδες που δεν είχαν ούτε καν το βίσμα να γίνουν μαντρόσκυλα στο σπίτι κάποιου τηλεοπτικού παραθυρατζή? Και σε τι συνίσταται η αγένεια μου, για να πάρω άμα είναι μαθήματα κοινωνικής συμπεριφοράς από έναν οπλοφόρο, πάντα μου το λεγε η μάνα μου, αγόρι μου να είσαι καλός κ ευγενικός, κ άμα δεν ξέρεις πως πήγαινε ρώτα έναν αστυνομικό. Στο στρατό αυτό θα ήταν φυσιολογικό, υπάγεσαι σε μία πυραμιδική ιεραρχία όπου κάλλιστα οφείλεις να θυσιαστείς κατόπιν διαταγής ανωτέρου αξιωματικού αλλιώς θα εκτελεστείς, οπότε πόσο μάλιστα να βγάλεις το χέρι από την τσέπη σου, εκεί πάει στο διάολο να το δεχτώ, η παράνοια είναι νομικά κατοχυρωμένη οπότε άντε γαμηθείτε και σ’ ένα χρόνο θα πάρω τη ζωή μου πίσω. Από πού κι ως πού όμως πρέπει εγώ να βγάλω το χερι από τη τσέπη επειδή μου το λέει ένας δημόσιος υπάλληλος με όπλο. Υποθέτω λοπόν ότι αυτός που έχει το όπλο φτιάχνει και τους κανόνες, και όχι αυτός που αποφασίζει σε ποιόν να διανέμει τα όπλα, αυτός απλά είναι ένας περιστασιακός βλάκας που διεκπεραιώνει μία λειτουργία που συμπτωματικά μόνο ενέχει στοιχεία εξουσιαστικότητας διότι μόνο και μόνο επειδή το λέει ένα κωλόχαρτο, στο σύνταγμα αναφέρομαι, δεν πάει να πει ότι εγώ είμαι κυρίαρχος λαός, αφού δεν έχω ούτε ένα τόσο δα σαρανταπεντάρι για να ασκώ τα δικαιώματά μου.
Τέσπα εν πάσει περιπτώσει δεν γαμιέται κομμάτια να γίνει ωχ αδερφέ δε μπα να κουρεύονται σιγά μωρέ που θα κάτσω να σκάσω τους μπάτσους τους φυτεύουμε γι αυτό δεν τους παιδεύουμε για ψύλλου μαλακίες μπες στο περιπολικό να τελειώνεις.
Γυρνάει ο κολλητός και ρωτάει, δηλαδή μας λετε ότι δεν μπορούμε να μπούμε στο σχολείο μας οπότε αρχίζει ο μπάτσος που καθόταν συνοδηγός ένα ευλογητός ο θεός που το χε αποστηθίσει για τα εξωσχολικά στοιχεία και τους πρόσφατους βανδαλισμούς σε σχολεία, και δηλαδή δεν μπορούμε να μπούμε στο σχολείο μας και δώστου ο μπάτσος ότι εμείς δεν είμαστε μαθητές και δεν έχουμε καμιά δουλειά εκεί και ξανά ο κολλητός δεν μπορούμε να μπούμε στο σχολείο μας και δεν ήρθα λέει στο σπίτι σου να σε πάρω για εξακρίβωση σε δημόσιο χώρο σας βρήκαμε κάνει ο μπάτσος πείτε μας ένα νόμο λέω εγω που να απαγορέυει την είσοδο στα σχολεία, δεν μπορεί, λέω, λογικά κάποιος νόμος πρέπει να υπάρχει, κι εκεί ξεκίνησε να γίνεται ενδιαφέρον το θέμα. Εεεε βασικά και κάτι τέτοια κοίτα να δεις μου λέει εμείς σε παίρνουμε για ότι θέλουμε αν φαίνεσαι ύποπτος δεν χρειάζεται να υπάρχει νόμος άμα σε έχουμε για ύποπτο σε προσάγουμε εντάξει λέω αλλά τις καταλήψεις συνήθως τις σπάτε μόνο με συνοδεία εισαγγελέα ενω με βάση το νόμο για το ακαδημαϊκό άσυλο στα τριτοβάθμια εκπαιδευτικά ιδρύματα μόνο με απόφαση του πρυτανικού συμβουλείου και υπό εξαιρετικές περιπτώσεις ενώ μόνο σχετικά πρόσφατα και ίσως - τονίζω το ίσως- εγείρεται δημόσιος διάλογος για την πιθανότητα –ίσως- να μπαίνετε μόνοι σας για τα αυτόφωρα αδικήματα οπότε αν, λέω αν, υπάρχει κάποιος που μπορεί και να έχει παρανομήσει αυτός σίγουρα δεν είμαι εγώ ή ο φίλος μου.
Το φαιδρό της υπόθεσης είναι ότι συνεχίζοντας το σύντομο λογύδριό μου είπα οπότε αν υποθέσουμε οτι εγώ δεν ήμουνα αυτός που είμαι, αλλά γόνος μεγαλοαστικής οικογένειας εμπνεόμενος από αντεξουσιαστική διάθεση και με πατέρα μεγαλοδικηγόρο, θα είχα τη δυνατότητα νά κάνω έναν από τους δυο σας ή και τους δύο αύριο το πρωί με ένα τηλεφώνημα να τρεχει και να μη φτάνει – και τί γύρισε και μου είπε ο ανεκδιήγητος, ο post modern greek μπάτσος , χαμογελάει σαρδόνια και σαν να είχε μόλις βγάλει την οδοντογλυφίδα μετά από ενα μεγάλο τσιμπούσι ή σαν να είχε μόλις πηδήξει μιάμιση φορές τη γκόμενά του γυρίζει και μου λέει αν εσύ έχεις βίσμα τον πατέρα σου τον δικηγόρο πού ξέρεις εσύ αν εγώ έχω βίζμα τον υπουργό?
Αν έχω βίζμα! Δεν πάς να σου κάνουν κανένα κλύσμα βλάκα!!!

Praetor Not My Protector

Δηλαδή εγώ δεν το καταλαβαίνω ξανάκανε δήθεν αγανακτισμένα ο κολλητός, προσπαθώντας να πάρει μια απάντηση, δεν μπορούμε πλέον να μπαίνουμε στο σχολείο μας,
-ε ναι ρε φίλε, είπα κι εγώ σε δήθεν έντονο ύφος, δεν καταλαβαίνεις τι παίζει, όχι μόνο στο σχολείο, πουθενά δεν θα μπορούμε να μπούμε αν δεν το θέλει το κράτος και η αστυνομία οπότε ο μπάτσος θίχτηκε και έριξε ένα περίεργο βλέμμα και πέταξε κάτι που δεν θυμάμαι αλλά ήταν αυτό που περίμενα να πει, οπότε ήρεμος ήρεμος γύρισα και του είπα με όλη μου τη σοβαρότητα, τι να κάνουμε κύριε δεν φτάνει που μας πάτε στο τμήμα από κάποιου ρουφιάνου το τηλέφωνο θέλετε να λέμε κι αυτά που θέλετε να ακούτε, δεν γίνεται αυτό.

Όπως αποδείχτηκε τελικά, είχε πάρει τηλέφωνο την αστυνομία ο ειδικός φρουρός της ιαπωνικής πρεσβείας η οποία βρίσκεται απέναντι από το καινούριο κτίριο του 4ου λυκείου χαλανδρίου, όπως ακριβώς βρισκόνταν «κάποτε» η γερμανική πρεσβεία απέναντι από το παλιό κτίριο του σχολείου μας, πρεσβεία εναντίον της οποίας είχε βάλλει ένας ασυλλόγιστος τότε νεαρός ονόματι σάββας ξηρός με αυτοσχέδιο εκτοξευτήρα από τον οποίο πυροδότησε ρουκέτα που εντέλει προσγειώθηκε στην ακρογωνία της κεραμοσκεπής της πρεσβείας προκαλώντας ελάχιστες υλικές ζημιές και μεγάλο σαματά...
Δεν μου το βγάζεις από το μυαλό όμως ότι ήταν εκείνη η χαμογελαστή επιστάτρια αυτή που μας έδωσε. Λίγο πριν μπω στο περιπολικό, της είχα πετάξει ένα να ‘στε καλά ευχαριστούμε πολύ βάζοντας το χέρι μου στο σημείο της καρδιάς κι αυτή κοιτούσε παγωμένα, δεν είχε προσπαθήσει να απολογηθεί κι ούτε έδειχνε έκπληκτη. Την κάρφωνα βαθιά στα μάτια για να νιώσω μια αντίδρασή της και νομίζω ότι αυτό που πήρα τελικά ήταν κάτι σαν «ευτυχώς που τελείωσε νωρίς για να είμαι σπίτι στην ώρα μου».

(η συνέχεια στο blog του κολλητού agiroumi.blogspot.com) (όταν δεν βρίσκεται κάπου μπλεγμένος μαζί μου μπορείτε να τον βρείτε και στο zooSK, στο Ηi5 και στο Facebook γιατί είναι πολύ electro-ιντεργκαλάκτικ internetoγκόμενος αλλά θα πρέπει να τον βρείτε με το κανονικό του όνομα και δν είμαι σίγουρος αν μπορώ να το πω)

brains totally damaged : part II

Σε μία φιφική γκαργκανούρα, αλαπόρτα στιγμιαία και φειδωλά δακρύβρεχτη χαιρεστούρα -κατά το αγιαστούρα ή το μαστούρα- συνήκοη σύμπτωση θα μου πειιιιις, βρέθηκα κ εγώ στα βορειοανατολικά. Σεληνιάστηκα στον κύκλο του ασημένιου τάληρου, βίδωσα καλά τα memories στον τοίχο κ άραξα πέτσα να σουρώσω με λικέρ μαστίχα. Μου πήρε τριάντα έξι ώρες, εφτά μπουκάλια λικέρ και δεκαπέντε πεκετάκια elma από το περίπτερο που τα λιωνα μέσα σε τσίβας ρεγκάλ και φωτιστικό οινόπνευμα με sprite όταν αποφάσισα κατά τα λεγόμενα του ντόπιου pop ειδώλου να "σκάω μόνο σε πισίνα αχλωρίωτη" για να μη παίξει κ κολλήσω μόλυνση, ενώ καπνίζω μόνο davidoff που είναι grade a κάρβουνο, αλλά τα χω μόνο για τη μόστρα σε βλαχομπαρόκ επίπεδο. Σκάω τα βράδια, ο π ο υ δ η π ο τ ε δεν μ'έχουν καλέσει έτσι για να τους χαλάω τη φάση και να καταφέρνω να κοιμάμαι ήρεμος, αν και τα καζάνια φωτιάς που με βράζουν ιθαγενείς μάο-μάο φωνάζοντας "θα πληρώσει ο αποικιοκράτης" δεν λένε να φύγουν και δώστου σε κουβάδες τα lexotanil μαζί με πετρόψαρα, μου τα κάνουν κακαβιά στην ταβέρνα του παλιού πεθερού μου και καταπίνω κάνοντας τον κινέζο αλλά φτύνω τα lexo για να αποδράσω στο τέλος της ταινίας και να βρω το χαμένο μπλουζ του Robert Johnson μαζί με τον Daniel-San που τώρα μαθαίνει και σκυλάδικα μπας και κονομήσουμε κάνα φράγκο στα πανηγύρια. Σε κάθε περίπτωση πάντως, χρησιποποιώ παραμορφωτή φωνής για απειλητικά τηλεφωνήματα στο πανεπιστήμιο, βάζω βόμβες για να προλάβω το deadline για τη διπλωματική, ενώ στο βιντεάκι στο u-tube φοράω παλαιστινιακή μαντίλα κρατώντας καλάζνικοφ στα μυαλά της καθήγητριας. Δεν ισχύει αυτό που διαδίδεται, ότι δηλαδή υπηρετώ στον τουρκικό στρατό, αν και θα το προτιμούσα γιατί το φαγητό είναι καλύτερο και έχεις κ την ευκαιρία να σκοτώσεις και κανένα κούρδο να κάνεις περήφανη τη μάνα σου. Ειλικρινά δεν ξέρω τι αντηλιακό να πάρω φέτος, τα χαρακτηριστικά τους έχουν γίνει πιο πολύπλοκα και από τα φυλλάδια του e-shop και με βλέπω ψητό κοτόπουλο αλλά ο αράπακλας δεν έχασε ποτέ σε συνθήκες ελεύθερης διακύμανσης των ισοτιμιών οπότε δεν με πολυκόφτει. Κατά γενική ομολογία, ο καιρός είναι καλός και έχει καλή περατζάδα έξω από το στρατόπεδο αλλά με ζεσταίνει το παντελόνι και αποφάσισα να βάζω παγάκια μέσα στο σλιπ για να μη πάθω καμιά ζημιά. Σε κάθε περίπτωση ο εχθρός παρακολουθεί, οι φίλοι λένε να μην το κάνω και βγουν στις ειδήσεις του izmir-tv ότι έλληνας γκιαούρης ρίχνει την θερμοκρασία των [...] του ως μέρος μυστικού σχεδίου για απόβαση με έρπινγκ, μήνα Δεκέμβριο στις τουρκικά παράλια [...]

notes: fifikh/ asxoliasto
garganoura/ kapsa
alaporta/ sthn porta

ΑΠΟΚΛΕΙΟΜΑΙ ΚΑΙ ΤΡΕΛΑΙΝΟΜΑΙ (brains totally damaged)

Λοιπόν εμείς οι φαντάροι όταν κάποιος σε κρατάει στη τσίτα και σε χώνει συνέχεια αυτό το ονομάζουμε τέντωμα. Αυτόν που κάνει αυτό το πράγμα, τον αποκαλούμε, όπως άλλωστε κ όλοι εσείς εκεί έξω, μουνόπανο. Αυτό που έχω κάνει εγώ όμως για να συνδυάσω αυτά τα δύο και να περιγράψω εκείνον που συνομωτεί για να το πάθεις εσύ όλο αυτό στη θέση κάποιου άλλου, είναι να εφεύρω τον όρο ΤΕΝΤΟΠΑΝΟ, ή ΤΕΝΤΟΛΕΛΕΣ.

O τεντολελές που είναι κ το λιγότερο προφανές από πού βγαίνει σαν λέξη (εντούτοις όμως δεν παύει να αποτελεί το απαύγασμα σοφίας αυτών που σκέφτομαι στο στρατό- τα υπόλοιπα είναι σπαρακτικά δίστιχα που φτύνω σα να μου χει κάτσει βρώμικη χλέπα στο λαιμό την ώρα που κάνω σκοπιά : η ψυχή μου πάει στον άδη παραγάδι στο πηγάδι-σαρδέλες φλόκος λες να είμαι στόκος- δώς μου το φιλί σου μα να σκουπιστείς θυμήσου - άμα βγάλω το χακί είμαι ντούρος στο καβλί- συνέταιρος κ υπέρτερος στον έρωτα ελεύθερος- θα τη κάνω μαντραπήδα για να ξελασκάρει η βίδα- πλησίασε τα κάγκελα να σου σκιστούν τα βάρδουλα- κ άλλα τέτοια παρεμφερή) είναι μια λέξη που ανάγεται στα υστεροβυζαντινά χρόνια όταν ο Κωσταντίνος ο Μονομάχος αποφάσισε να κάνει δωράκι τα έξοδα του μεγαλύτερου μοναστηριού στο Νησί της Μαστίχας, κ βάζοντας βαθειά το χέρι στην τσέπη έχτισε τη Νέα Μονή Χίου.

Τότε λοιπόν πρώτος και καλύτερος ήρθε να καλογερέψει στο ιστορικό αυτό μοναστήρι ο μοναχός Λευτεράκης ο Λίλιουμ ένας γλυκύτατος τεμπελάκος της εποχής που έμελλε έκτοτε να σημαδέψει την πορεία του μοναστηριού συγκεντρώνοντας όλο το χαραμοφάηκο ρεμπετασκέρ του βορειοανατολικού αιγαίου και παραλίων μικρασίας. Ο Λευτεράκης ο Λίλιουμ, ήταν ένα καλογέρι ονόματι Ελευθέριος ΚαβλοκοντοζυγώνειΦυλαχτείτε που έτυχε να έχει αδυναμία στα λουλουδάκια εκείνα που ονομάζονται λίλιουμ, τα ξέρετε. Του άρεσε να τη ξαπλάρει σε μια αιώρα σ'ένα περιβόλι και να τα μυρίζει αναπολώντας το Αϊβαλί την πατρίδα του όπου τότε μόλις είχε έρθει το λίλιουμ από κάτι σμυρνιούς ανθοκόμους κ έκανε θραύση μεγάλη στη πιάτσα. Από το πολύ λίλιουμ που μύριζε, του βγήκε το "Λευτεράκης ο Λίλιουμ" κ ο λευτεράκης ο λίλιουμ που χαριν συντομίας λευτεράκης ο λίλιουμ και λευτεράκης ο λίλιουμ, τονε βγάλανε λελέ να τελιώνει η υπόθεση να μη κουράζονται κ αυτοί. Όταν ήρθε μια μέρα ο ίδιος η αυτού μεγαλειότης ο Κωνσταντίνος ο Μονομάχος να επιβλέψει την πρόοδο των εργασιών της επένδυσής του -κόντεψε να μπει μέσα ο άνθρωπος αλλά μέχρι και τις μέρες μας είναι τίγκα στους επισκέπτες γιατί είναι πανέμορφο μοναστήρι κ έχει μέσα και καμιά διακοσαριά-τριακοσαριά κρανία των σφαγιασθέντων της Σφαγής της Χίου τότε που βάφτηκαν κόκκινα τα θαλασσινά νερά όπως λέει ο θρύλος- βλέπει τον Λευτεράκι τον Λίλιουμ να πίνει τον ναργιλέ του κ να μετράει το κομποσχοίνι του κ έκπληκτος τον ρωτάει γιατί δεν είναι στα χωράφια, στο ψωμί, στο φαγητό ή σε κάποια εργασία τέλος πάντων μαζί με τους άλλους καλόγερους - και ο Λευτεράκης ο Λίλιουμ ατάραχος γυρνάει τον κοιτάει και του αποκρίνεται "να δωνά πέρα έστησα την τέντα μα καλέ τηνε βλέπει ο ήλιος και θα τηνε στήσω έδεφτού" και τότε του κότσαρε ο αυτοκράτορας το τσούκλι Λευτεράκης ο Τεντολελές.

Φυσικά αυτά όλα μπορεί όντως να συνέβησαν ή μπορεί και να μη συνέβησαν και να τα ονειρεύτηκα εγώ στη σκοπιά. Αυτό που όμως έχει τελικά σημασία είναι ότι οι περισσότεροι πιστεύουν ότι η λέξη τεντολελές που έχει μεσα της το συνθετικό λελές βγαίνει από το περίφημο "λελέ" όρος που χρησιμοποιείται κατά κόρον στους ακαδημαϊκούς κύκλους στο στράτευμα για να περιγράψει το τέλος της στρατιωτικής θητείας στη ζωή του φαντάρου όταν αυτός δεν μετράει παρά λίγες μέρες μονάχα για να απολυθεί. Εικάζεται δε ότι η λέξη αυτή ήρθε από τη φράση "απολελέ και τρελελέ" που αποτελεί παραφθορά του γνωστού σε όλους μας "απολύομαι και τρελαίνομαι"..
Επίσης αν και όχι αριθμητικά πολλές υπάρχουν βάσιμες γλωσσολογικές ενδείξεις ότι παίζει να προέρχεται από το "λαίουρας" που είναι παραφθορά του "παλαίουρας" που με τη σειρά του είναι παραφθορά του "παλιός"..

Τεντολελές λοιπόν είναι ο πούστης εκείνος που θέλει να λουφάρει γιατί πιστεύει ότι του αξίζει επειδή είναι παλιός αλλά κάποιοι δεν τον αφήνουν γιατί πιθανότατα είναι τόσο μεγάλος παρταλοπάρταλος που θέλουν να τον κάνουν να πήζει μέχρι τελευταίας στιγμής μπας και στρώσει, οπότε αυτός κινεί τεντολελέδικες διαδικασίες για να τεντώσουν εσένα στη θέση του και να κάνεις ανάσταση και κυριακή του πάσχα μέσα στο στρατόπεδο ενώ αυτός το πιθανότερο είναι ότι θα τρώει πατατάκια βλέποντας τηλεόραση, άντε και στη καλύτερη να γίνει δαβλί στα ξύδια με κάνα κολλητό του και μετά να νομίζει ότι παίζει και να μην την έφαγε τη χυλόπιτα ενώ στην πραγματικότητα είχε ζαλιστεί από το πολύ ξύδι και τις τρεις μαλακίες που τράβηξε και έμεινε με την εντύπωση ότι η σερβιτόρα στο "byblos" τον παρακάλαγε να την γαμήσει ενώ εκείνη του έλεγε μαλάκα έτσι και ξεράσεις πάνω μου θα φύγεις με κλωτσιές από το μαγαζί.

Καλή Ανάσταση σε όλους.

Ιερά Τα Πάτρια Τιμήσω

Μη ρωτάς τί μπορεί να κάνει η πατρίδα για σένα, αλλά τί μπορείς να κάνεις εσύ για την πατρίδα... j.f. kennedy μπάρακ ο’μπάμα γιωργάκης παπανδρέου καθιστός βούβαλος κ τα μυαλά στα κάγκελα φιλαράκι μου.
Πρώτη μέρα επιστροφής από 401 γ.σ.ν.α. κ δεν ήμουν υπηρεσία. Σου το φυλάνε ξεγυρισμένο μου πετάει ο ψηλός. Την επομένη με βάλανε γερμανικό στην κτεθ 6-8 2-4 10-12. Το πρωί στην πύλη είχα καθυστερήσει ένα τέταρτο να μπω, ο λοχίας δεν μου τα λες καλά ράδη πήγαινε να πεις ότι έφαγες κίτρινη από μένα ξερωγώ κ την επόμενη θα φας κόκκινη κ ξέρεις τί πάει να πει κόκκινη ξερωγώ κ κάτι τέτοιες παπαριές. Ιερά τα πάτρια τιμήσω κ στη μάπα σου θα χύσω, δύο κάππα δύο κάππα, πάρ’τα φλόκια μου μαλάκα, δεν είπα τίποτα όμως, τουμπεκί ψιλοκομμένο ο ράδης.
Τί να κάνεις πώς να τη παλέψεις, απ’το πρωί να πάει 6 το απόγευμα να πιάσεις πήγαιν’έλα από πλαϊνή πύλη μέχρι κάτω απ’το εστιατόριο, είχε ο Διδάκτωρ τα κλειδιά του Γραφείου μας λέει πάμε ν’αράξουμε εκεί. Βουτάμε φραπέδες κριτσίνια κ συμπράγαλα από καψιμί, τη χωνώμαστε στο Ταχυδρομείο κλειδώνουμε κ την πόρτα, πιάσαμε την πικέτα κ αρχίσαμε τα παράπονα. Mα ν’αλλάξουνε τα νούμερα του θαλαμοφύλακα, να κάνει το τρίτο τρεις ώρες λιγότερο, μα να με βάζουνε ένοπλη υπηρεσία εμένα που μαι γιωτάς με γιώτα καλλιγραφικό κ έχω τις εφτά πληγές του Φαραώ πάνω μου, που με πονάει η μέση μου, που με πονάν τ’αρχίδια μου, που βγάζουμε εφτά ώρες δουλειά κάθε πρωί στο ταχυδρομείο οχτώ με τρεις κ κάνουμε κ υπηρεσίες, που ήρθαμε βίσματα πολύμπριζα να τα χώσουμε στο κώλο τους και θα μας πατήσουνε κάτω τα μουνόπανα οι πάλιουρες – κ να χεις κάθε μέρα τον πάπα φίλιπς να μην εκτεθούμε κ να μην εκτεθούμε, δν είναι τίποτα μόνο να μην εκτεθούμε με τα συστημένα, κ επιπλέον το σεξ απομυζά τις βιταμίνες κ τις πρωτείνες του ανθρώπινου σώματος οπότε αν θες να γίνεις μουτζαχεντίν τουρκοφάγος πρέπει να κόψεις το πολύ γαμήσι.
Βγάζει ο Διδάκτωρ τη λαπτοπιά να γράψει μια αναφορά παραπόνων, βγάζω κ γω μια κόλλα να ξεκινήσω το χρονογράφημα.
Χθες πιάσαμε κοριούς. Ασσύμετρη απειλή με αόρατο εχθρό κ το βράδυ είσαι sitting duck για τα άτιμα τα ξεκωλιασμένα που κάνουν φωλιές στα στρώματα κ άντε τράβα να πετρελαιώσεις για να κοιμηθείς ήσυχος. Το επόμενο πρωί είχε γίνει ο Λόχος Στρατηγείου σαν καταυλισμός τσιγγάνων. Στρώματα αναποδογυρισμένα, κλινοσκεπάσματα πεταμένα, κρεβάτια πασαλειμένα πετρέλαιο, τσαντήρ μαχαλά κ γαμοσταυρίδια. Το πρώτο θύμα είχε πέσει τη νύχτα, μετά τις 10 που τέλειωσε σκοπός μπαίνει στο Λόχο με τα χέρια γεμάτα καντήλες από τα τσιμπήματα. Μέσα σε τρεις ώρες φιλαράκι γίναν έτσι, ποιος είναι όργανο -να μ’ανεβάσει στο στεπ -ξυπνήστε τον-
Θυμήθηκα τον Μπίλυ τον παλιό, καθόμασταν στο καψιμί κ βρίσκαμε κοινούς γνωστούς από χαλάνδρι, κ τον βλέπω να βγάζει μια αλοιφή κ να πασαλείβει τα ζβέρκα του. Μετά κατάλαβα ότι οι κοριοί μας έκαναν βίζιτες από καιρό. Αργότερα όταν τον ξανατσίμπησαν πρέπει να ‘σαι γλυκοαίματος φιλαράκι κ έβγαλε βρώμα ο πρώτος ότι είσαι η καλύτερη πουτάνα στο κουρμπέτι του ‘χα πει καθώς πέρναγε απ’τη σκοπιά. Καλό παιδί ο μπίλυς, μάγκας, πολιτογραφημένος στα βουπού από φοιτητής. (εμένα που δεν κοιμάμαι με δικό μου σεντόνι κ ούτε έχω φέρει σλίπινγκ μπαγκ δεν με τσίμπησαν ακόμη. Σαν το σκυλί στ’αμπέλι θα πας μου χε πεί ο Sixty. Μ’αυτόν μοιάζουμε στη κοψιά, έχουμε ίδιο ύψος αυτός είναι πιο κοντός κ είμαστε κ οι δύο διοπτροφόροι, μας περνάνε για συγγενείς. Την βρήκες τη τουρκάλα σου τελικά –τον ρώτησα μόλις γύρισα με το φύλλο πορείας από 401, είχε γνωρίσει μία φοιτήτρια στο τελωνείο -άσε ρε που να μπλέξω, ούτως ή άλλως θα ξαναφύγει..- όταν μας ρωτάνε αν έχουμε συγγένεια εγώ λέω αυτό προσβάλλει τον sixty -ευγενικός όπως πάντα- αλλά το παλληκάρι δεν πιάνει μία μπροστά στον ράδη, η αλήθεια να γράφεται διότι scripta manent φιλαράκι κ σόρυ κιόλας. Παρεπιπτόντως αν τύχει ποτέ κ το διαβάσεις κάποιοι λένε ότι μαγειρεύεις τις υπηρεσίες μαζί με το Λελεγά, αλλά εγώ σας πάω με χίλια κ τους δύο –σας γλείφω για να ξηγηθείτε).
Που λες ελλάδα-τουρκία μηδεν-μηδέν κ παίρνω εντολή από τον ΝαΜηνΕκτεθούμε παύλα “το σεξ απομυζά τις βιταμίνες κ τις πρωτεϊνες του οργανισμού” να πάρω την αλληλογραφία του ταξίαρχου, οπότε εμείς δεν κάνουμε πολύ σεξ για να μην κάνουμε λάθος με κάνα συστημένο γράμμα κ εκτεθούμε στο ταξίαρχο γιατί η δουλειά δεν είναι δύσκολη απλά να μην εκτεθούμε ειδικά εσεις που έχετε κ πτυχία αλλά ένα λάθος να κάνεις απο κούραση κ θα εκτεθούμε όχι τίποτα άλλο το λέω για να μην εκτεθούμε –οπότε εκτός από τις βιταμίνες κ τις πρωτείνες, επειδή ειδικά το σεξ με τουρκάλες μπορεί να απομυζήσει κ την εθνική σου συνείδηση έτσι κ σε πιάσει ο ταξίαρχος να πηδάς τουρκάλα έχεις στην καλύτερη σαράντα μέρες φυλακή στη χειρότερη στρατοδικείο για λιποταξία ή τουφεκισμό για εσχάτη προδοσία –ανάλογα σε ποιά στάση σας ποιάσουν να το κάνετε.
Κ έτσι κ δεν χρησιμοποιείς προφυλακτικό κ σε πιάσει ο ταξίαρχος, πάει κάηκες φίλε, στο μενού μπαίνει κ σαμποτάζ κ φθορά στρατιωτικού υλικού κ όλα τα σχετικά, αφού ο ελληναράς έχει πουλί για να γαμάει μόνο τους τούρκους κ όχι τις τουρκάλες κ πρέπει να το διατηρούμε σε καλή κατάσταση ωστέ να μπορούμε να εκσπερματώνουμε με ηδονή πάνω από τις χρυσές αλήθειες των βιβλίων του δημοσθένη Βλακόπουλου που είναι κ τα μόνα παρεπιπτόντως που πρέπει να μας επιτρέπουν να διαβάζουμε στον ελληνικό στρατό είδικά εδώ στη χίο που οι τουρκάλες είναι μόνο μερικά χιλιόμετρα από τις ακτές ενώ οι χιώτισσες κάπου χαμένες στο διάστημα με υφάκι κάτι μεταξύ σουλτάνου αμπντούλ χαμίτ του δεύτερου κ πριγκίπησας σοράγια κ πρέπει να πηδήξουμε αναγκαστικά τις δεύτερες όσο δύσκολο κ αν φαίνεται αυτό γιατί θα μείνουμε μόνο εννιά εκατομμύρια μέχρι το 2020 εκ των οποίων οι ελληναράδες-ψωλαράδες θα είναι κάπου στο μισό δηλ 4,5 εκατομμύρια, βγάλε κ τους γκέη μένουμε κάπου στο 1 εκατομμύριο αρσενικά, βγάλε εμένα που θα μαι παντρεμένος μέχρι τότε πάμε στις 999.999 ψωλές, βγάλε γέρους, ανήλικους, ανάπηρους, κ μαλακοκάβληδες, φτάνουμε κάπου στους εξήντα χιλιάδες εκ των οποίων οι 59.700 θα είναι άοπλοι ικανότητας Ι4, οπότε φτάνουμε πάλι στους τριακόσιους του λεωνίδα που με μαθηματική βεβαιότητα τι μας λέει αυτό, ότι πάλι θα νικήσουμε τους τούρκους όπως κάναμε κ με τα μουνιά τους πέρσες. Γι’αυτό μετά φταίω εγώ που κάθομαι κ αναρωτιέμαι γιατί υπηρετώ αφού το ΓΕΣ χρειάζεται μόνο τριακόσιους νοματαίους στην πραγματικότητα κ οι υπόλοιποι πρέπει να πάρουμε απαλλαγή. Το γιατί όμως δεν συμβαίνει αυτό κ ποιά συνωμοσία εξυφαίνεται εναντίον μας θα το μάθετε μόνο μέσα απ’τα βιβλία του Δημοσθένη Βλακόπουλου, σας συνιστώ δε ανεπιφύλακτα το «Οι Τριακόσιοι Καλόγεροι Πολεμιστές του Αγίου Ορους Κ Το Μυστηριώδες Έθιμό Τους Να Κοινωνούν Μέλανα Ζωμό Αντί Άρτου Κ Οίνου Γεγονός Που Αποδεικνύει Την Κρυφή Σχέση Της Αρχαίας Ελλάδας Με Την Ορθοδοξία Όπως Διαμορφωθηκε Στο Ελληνικό Βυζαντιο κ Όχι Κάπου Αλλού Όπως Άλλωστε Συμβαίνει Κ Με Τον Μπακλαβά». (φυσικά εννοείται ότι αν σε πιάσει ο ταξίαρχος να το διαβάζεις εν ώρα υπηρεσίας τη πούτσισες. Επίσης αν μυριστεί ο ταξίαρχος ότι συζητάς εν ώρα υπηρεσίας για κάτι που διάβασες τις ελεύθερες ώρες που δεν έχεις υπηρεσία τότε πάλι καίγεσαι γιατί ο ταξίαρχος ξέρει πολύ καλά ότι ειδικά τα βιβλία του βλακόπουλου δεν περιγράφονται εκτός κ αν πάρεις το βιβλίο κ το πετάξεις έξω κ αρχίζεις να διαβάζεις λέξη προς λέξη την υπερ-νεο-μετα-νεωτερική επιστημονική ορολογία που χρησιμοποιεί) (ΥΓ: είναι μάταιο να νομίζεις ότι θα διαβάσεις βλακόπουλο κ δεν θα σε αντιληφθεί ο ταξίαρχος γιατί ο ταξίαρχος είναι το πνεύμα που κυνηγάει τον τζόνυ ντεπ στην ένατη πύλη κ βρίσκεται μέσα κ γύρω από κάθε βιβλίο προαιώνιας κ ακτίστου αληθείας που αφορά την ανθρωπότητα)
Κάνω να φύγω για να πάρω την αλληλογραφία του ταξίαρχου, χτυπάει τηλέφωνο το σηκώνει ο ΝαΜηνΕκτεθούμε -ράδη για σένα -για μένα? -για σένα -ναι? -κατέβα στο λουσού να μας φέρεις το φιπί και το φιδιμί να το θεωρήσουμε για να πάρεις μια επιστροφή που λένε σου χρωστάνε στη μισθοτροφοδοσία.
Πάω κάτω με το φύλλο πορείας μου κ βρίσκω τον Καίσαρα τον ανθυπολοχαγό, κάτι πάνω από τριάντα κάτι κάτω από σαράντα, σπασαρχίδης με περικεφαλαία, ήθελε τη μανούβρα του, να βρεις τα κουμπιά του. Είσαι ο και λέγεσαι, όνομα πατρός, διεύθυνση κατοικίας, γραμματικές γνώσεις, ξένες γλώσσες, -αγγλικά γαλλικά τούρκικα –ξέρεις καλά τούρκικα-, κόλλησε εκεί αυτός -ε, συννενοούμαι –φρουρές προτίμησης –νομός αττικής –μόνο? –μόνο- (εδώ το χα να πω τί ρωτας ρε νομίζεις δεν τα χω κανονισμένα αλλά τέσπα)
-εντάξει είσαι από μένα, να πας αύριο τις εξετάσεις σου στο στεπ, πρέπει να πάνε εκεί ότι χαρτιά σου δώσανε από αθήνα, πετάγεται κ η λοχίνα που με ζήτησε στο τηλέφωνο να πας κ στη μισθοτροφοδοσία σε ψάχνουν εκεί..
Είχα ήδη πάνω μου κάτι φωτοτυπίες που μ’έστειλε να βγάλω ο ΝαΜηνΕκτεθούμε, το κόβω φορτωμένος με χαρτιά φακέλους υποφακέλους πρωτότυπα κ φωτοτυπίες, να σκαρφαλώσω στα τουρκοβούνια να πάρω 10.80€ που δεν με τάϊζε ο στρατός για οχτώ μέρες κ μου τα χρωστάγανε. Πληρώνομαι κ ντουγρού καψιμί γιατί ήμουνα νηστικός επειδή βαριόμουνα να κατέβω στο λουσού να ψάξω το σάκο μου για ψιλά κ σαβουρώνω ζαμπονό κ μπαγκέτα κ όπως γύριζα ταχυδρομείο μετά από μισή ώρα λούφα –να μη πιω κ ένα νεράκι να πιω να μη κάνω κ ένα δυο τσιγάρα κ μετά άλλα δυο να πάει κάτω ο καπνός από τα πρώτα κ μετά άλλα δυο να πάει κάτω ο καπνός από τα δεύτερα- κ βλέπω που λες να γυροφέρνει μια καναδέζα του στρατού ένα μούτρο μαυριδερό, με πρησμένο μάγουλο, καμπουριαστός με τα χέρια στις τσέπες κ ύφος γαμώ τη ζωή μου γαμώ. -ήταν ο Χαμένος -δεν μιλάω, τον πλησιάζω σκυφτός με κατεβασμένο τζόκεϋ, μπήγω μια φωνή τί κάνεις εδώ ρε ψάρι,–ρε μαλαααάκα εσύ είσαι, δεν σε γνώρισα –κ ο λευτεράκης δεν με γνώρισε, κ ο κωστής έσκασε στο ταχυδρομείο με μπόγο του ναυτικού ούτε αυτός με γνώρισε λέγε ρε μαλάκα τί κάνεις –ήρθα να βγάλω τη μαλακία που χει σπάσει μου δείχνει το δόντι του -προσπαθούσα να σε φανταστώ με την παραλλαγή μου λέει, πώς θα είναι ο μαλάκας, να μαι του λέω, δες πως καταντήσαμε μου λέει, γάμησέ τα του λέω, τα χω αφήσει όλα έξω –γιατί εγώ μου λέει, πάει η δουλειά πάνε όλα, τρέχει ο αδερφός μου κ δεν φτάνει, έχει φυράνει το μυαλό μου, πάω να μπω κ δεν μπορώ, λέω απαλαιψιές στους πελάτες είσαι χλωμός ρε – ε ούτε εγω την παλεύω του λεώ, το μυαλό μου το νιώθω ναρκωμένο δεν καταλαβαίνω χριστό τι συμβαίνει κ κάπως έτσι ξαναβρεθήκαμε με τον χαμένο μετά από ένα βράδυ στην ευγένεια εγώ τραβιόμουνα, αυλώνα στο πυροβολικό αυτός, πήγαινε ταμπούρια να κοιμηθεί στο τσακ το ακυρώσαμε το ποτάκι όπως πάντα με τον χαμένο. -Τους βλέπεις ρε μαλάκα ντο ντάδε κ ντο ντάδε ίδιοι είναι, εμείς γιατί αλλάξαμε ρε μαλάκα –γιατί κάπου το πάμε εμείς –κ με τις γκόμενες ρε μαλάκα –δεν είμαστε όπως παλιά ρε μαλάκα – έχουν αλλάξει τα πράγματα φίλε -άσε που δεν υπάρχουν σωστές –κ θες κάτι σωστό πια –βγάλε το λαλά κ θα σε προσκυνάνε εμένα κόντεψε να με παντρευτεί η προηγούμενη –σοβαρά ρε μαλάκα –σοβαρά σου λέω δε στα χω πει –με το στρατό τί έκανες –άσε ρε δεν καταλαβαίνουν οι καργιόλες –αυτό ξαναπές το –πήδα σα να ναι η τελευταία σου φορά πώωωω ρε πούστη μου –τίρεμαλάκα – τί ώραέχειπάει -ξέρωγωκάτσε - η αλληλογραφία του ταξίαρχου!

Ποτέ ξανά Στεκιά στο Μάτι του Μοντεζούμα

Προχθές κατέβηκα στη γιαγιά μου στον πειραιά μετά από μια εξαιρετική περιπέτεια με τη βροχή, κ καθώς με χτύπησε η μελαγχολία του φαντάρου κ έπεσα για ύπνο από τις 9, ναι εγώ απ’ τις 9 -ξύπνησα τέρας αισιοδοξίας μετά από 12 ώρες κ αφού ήπια την ελευθεροτυπία κ δυο σκέτους πήγα να βοηθήσω το θείο μου με τη μετακόμιση. Το προηγούμενο βράδυ είχα μιλήσει με την φ κ μου είχε αποσυμφορήσει το ψυχολογικό κοκομπλόκο γιατί περνάει ΦΜΔ (φρίκη μακράς διάρκειας) (προσοχή: να μην συγχέεται με το ΦΔΜ >>Φύλλο Διακοπής Μισθοτροφοδοσίας) κ μου χει ρίξει η πάρτη της ένα άκυρο εκατό γιγαμπάητ που αργώ να κατεβάσω αλλά τεσπά αυτά είναι δικά μας, κ να μην τα πολυλογώ γιατί κουτουλάω απ’τη νύστα κ αύριο έχω 401 για εξετάσεις, πάω με τον κολλητό στον λέοντα, ένα τσιπουράδικο πίσω απ’τον ηλεκτρικό κ γινόμαστε δαβλιά με μυρωδάτα ξύδια κ μετά τη κάνουμε φίλωνος κ νοτταρά για βόλτα στα παλιά βρωμολημέρια της τρούμπας κ βγαίνοντας άγιο νικόλαο, τραβήξαμε ευθεία πάνω για χατζηκυριάκειο. Τα κάναμε μουνί με αυτοσχέδιες ρίμες που κράζανε όποιον πέρναγε κ αφού ξαναπαίξαμε το πινέηρο σε στυλ uptown-downtown-crosstown με γκομενάκια να χασκογελάνε κ γιαγιάδες να σταυροκοπιούνται τρομαγμένες, καταλήξαμε πασαλιμάνι κ από κει με στάση δυο τσιγάρα μικρολίμανο. Τη χωνόμαστε στον ιστιοπλοϊκό γιατί μου χε κάτσει εμένα επειδή είχε πάει την προηγούμενη το βράδυ η σουρτούκα το τριτάκι, και βολτάρουμε από τη μια πόρτα στην άλλη μέσα στη λελεδαρία, την καβουρία, και την γκαγκουρία κ εμένα να μ’ έχει πιάσει χαζόγελο με τα σκυλάδικα να παίζουν 10 η ώρα το βράδυ κ γκόμενες με τιραντέ κ ξώκοιλα ρε φίλε κ στράπλες κ αμπιγιέ κ ότι μαλακία μπορείς να φανταστείς να μιλάνε στο κινητό έξω στο ψωλόκρυο, κ να την έχω καταβρεί γιατί εμείς στην αθήνα πιο μαλάκες δεν μπορεί να είμαστε. -να σου λοιπόν βλέπω τη Βαλέρια Τσαμτσή, την παθογένεια την ίδια, την πιο γλίτσα γκόμενα που έχω γνωρίσει ποτέ μου. Απέξω νορμάλ, από μέσα αρρωστημένη, τέρας ψυχραιμίας κ ολομόναχη, άπλωνε ιστούς για να πιάσει αρσενικά έντομα. Όπα λέω στον κολλητό, στρίψε απ’το μπαρ να μη μας πετύχει, κάνουμε U-turn επιτόπου κ περνώντας στην άλλη λεωφορειολωρίδα του μαγαζιού βλέπω κάτι χέρια να κουνιούνται πέρα δώθε τίμο, τίμο, φώναζε κ τα αρχίδια μας τα δύο. Γαμώ τη ζωή μου γαμώ λέω, πάω κοντά της χαλαρός χαμογελαστός κ προσέχοντας να μην κοιτάω απ’το λαιμό κ κάτω κ αρχίζουμε τα τι κάνεις πως πάει η ζωή σου που βρίσκεσαι κ τέτοια. Λοιπόν να μην τα πολυλογώ, είχα αρχίσει να σαλτάρω με το δήθεν μοιραίο υφάκι της κ το πούστικο διαβολάκι μου που ψιθύριζε να της φτύσω μασημένο φυστίκι στα μαλλιά κ εκεί που πνιγόμουν ανάμεσα στο μυαλό μου κ το βρώμικο το μάτι μου που επέμενε να ψάχνει κενά ανάμεσα στα ρούχα της, βαράει μια πτώση τάσης κ πέφτουν η μουσική κ τα φώτα. Προσοχή: μέχρι πριν από κάνα κάπλ ο γήαρζ θα είχα γίνει λαστιχένιος μίστερ φαντάστικ κ θα είχα απλώσει χέρι, στυλ πρόσεχε μη σε πατήσουν καλό μου κ τέτοια, τώρα όμως σαν υπεύθυνο κ ώριμο αρσενικό που δν ξανατρώει ξαναζεσταμένο φαγητό από μαλακισμένες σερβιτόρες γυρνάω φίλε κ την κάνω λούης σαν τον νινιό στα βαμμένα κόκκινα μαλλιά κ όπου φύγει. Ούτε γεια ούτε τίποτα, έπαιξα δήθεν μπλοκάρισμα από την πολυκοσμία κ όταν ήρθε το ρεύμα είχα ήδη απομακρυνθεί. Ποτέ ξανά Στεκιά Στο Μάτι του Μοντεζούμα. Μα τον αλλάχ δεν περίμενα ότι έχω περάσει σε τέτοιο επίπεδο, θα βάλω φούστα και θα γίνω δερβίσης στη σταμπούλ. Άντε καληνύχτα, κλείνουν τα μάτια μου. Αν θέλετε τη γνώμη μου μην ξαναπατήσετε στον ιστιοπολοϊκό, κ φυσικά ξεχάστε την πισίνα, που δεν έχει πρόβλημα σαν μαγαζί αλλά το δημιουργείτε εσείς όποτε πηγαίνετε ψωνάρες, κ εννοείται με καμία παναγία στη πασαρέλλα εκτός κ αν είστε ανήλικοι, ή δεν μπορείτε να ξεπεράσετε το γεγονός ότι δεν είστε πια. Γενικά, από γκάζι μεριά κ κάτω μονάχα όταν σας πιάνει νοσταλγία για το καλοκαίρι στο χωριό σας. Πάω να τεζάρω στο κρεβάτι μου, είναι το μόνο έπιπλο που μου συμπαραστέκεται.