ΑΠΟΚΛΕΙΟΜΑΙ ΚΑΙ ΤΡΕΛΑΙΝΟΜΑΙ (brains totally damaged)

Λοιπόν εμείς οι φαντάροι όταν κάποιος σε κρατάει στη τσίτα και σε χώνει συνέχεια αυτό το ονομάζουμε τέντωμα. Αυτόν που κάνει αυτό το πράγμα, τον αποκαλούμε, όπως άλλωστε κ όλοι εσείς εκεί έξω, μουνόπανο. Αυτό που έχω κάνει εγώ όμως για να συνδυάσω αυτά τα δύο και να περιγράψω εκείνον που συνομωτεί για να το πάθεις εσύ όλο αυτό στη θέση κάποιου άλλου, είναι να εφεύρω τον όρο ΤΕΝΤΟΠΑΝΟ, ή ΤΕΝΤΟΛΕΛΕΣ.

O τεντολελές που είναι κ το λιγότερο προφανές από πού βγαίνει σαν λέξη (εντούτοις όμως δεν παύει να αποτελεί το απαύγασμα σοφίας αυτών που σκέφτομαι στο στρατό- τα υπόλοιπα είναι σπαρακτικά δίστιχα που φτύνω σα να μου χει κάτσει βρώμικη χλέπα στο λαιμό την ώρα που κάνω σκοπιά : η ψυχή μου πάει στον άδη παραγάδι στο πηγάδι-σαρδέλες φλόκος λες να είμαι στόκος- δώς μου το φιλί σου μα να σκουπιστείς θυμήσου - άμα βγάλω το χακί είμαι ντούρος στο καβλί- συνέταιρος κ υπέρτερος στον έρωτα ελεύθερος- θα τη κάνω μαντραπήδα για να ξελασκάρει η βίδα- πλησίασε τα κάγκελα να σου σκιστούν τα βάρδουλα- κ άλλα τέτοια παρεμφερή) είναι μια λέξη που ανάγεται στα υστεροβυζαντινά χρόνια όταν ο Κωσταντίνος ο Μονομάχος αποφάσισε να κάνει δωράκι τα έξοδα του μεγαλύτερου μοναστηριού στο Νησί της Μαστίχας, κ βάζοντας βαθειά το χέρι στην τσέπη έχτισε τη Νέα Μονή Χίου.

Τότε λοιπόν πρώτος και καλύτερος ήρθε να καλογερέψει στο ιστορικό αυτό μοναστήρι ο μοναχός Λευτεράκης ο Λίλιουμ ένας γλυκύτατος τεμπελάκος της εποχής που έμελλε έκτοτε να σημαδέψει την πορεία του μοναστηριού συγκεντρώνοντας όλο το χαραμοφάηκο ρεμπετασκέρ του βορειοανατολικού αιγαίου και παραλίων μικρασίας. Ο Λευτεράκης ο Λίλιουμ, ήταν ένα καλογέρι ονόματι Ελευθέριος ΚαβλοκοντοζυγώνειΦυλαχτείτε που έτυχε να έχει αδυναμία στα λουλουδάκια εκείνα που ονομάζονται λίλιουμ, τα ξέρετε. Του άρεσε να τη ξαπλάρει σε μια αιώρα σ'ένα περιβόλι και να τα μυρίζει αναπολώντας το Αϊβαλί την πατρίδα του όπου τότε μόλις είχε έρθει το λίλιουμ από κάτι σμυρνιούς ανθοκόμους κ έκανε θραύση μεγάλη στη πιάτσα. Από το πολύ λίλιουμ που μύριζε, του βγήκε το "Λευτεράκης ο Λίλιουμ" κ ο λευτεράκης ο λίλιουμ που χαριν συντομίας λευτεράκης ο λίλιουμ και λευτεράκης ο λίλιουμ, τονε βγάλανε λελέ να τελιώνει η υπόθεση να μη κουράζονται κ αυτοί. Όταν ήρθε μια μέρα ο ίδιος η αυτού μεγαλειότης ο Κωνσταντίνος ο Μονομάχος να επιβλέψει την πρόοδο των εργασιών της επένδυσής του -κόντεψε να μπει μέσα ο άνθρωπος αλλά μέχρι και τις μέρες μας είναι τίγκα στους επισκέπτες γιατί είναι πανέμορφο μοναστήρι κ έχει μέσα και καμιά διακοσαριά-τριακοσαριά κρανία των σφαγιασθέντων της Σφαγής της Χίου τότε που βάφτηκαν κόκκινα τα θαλασσινά νερά όπως λέει ο θρύλος- βλέπει τον Λευτεράκι τον Λίλιουμ να πίνει τον ναργιλέ του κ να μετράει το κομποσχοίνι του κ έκπληκτος τον ρωτάει γιατί δεν είναι στα χωράφια, στο ψωμί, στο φαγητό ή σε κάποια εργασία τέλος πάντων μαζί με τους άλλους καλόγερους - και ο Λευτεράκης ο Λίλιουμ ατάραχος γυρνάει τον κοιτάει και του αποκρίνεται "να δωνά πέρα έστησα την τέντα μα καλέ τηνε βλέπει ο ήλιος και θα τηνε στήσω έδεφτού" και τότε του κότσαρε ο αυτοκράτορας το τσούκλι Λευτεράκης ο Τεντολελές.

Φυσικά αυτά όλα μπορεί όντως να συνέβησαν ή μπορεί και να μη συνέβησαν και να τα ονειρεύτηκα εγώ στη σκοπιά. Αυτό που όμως έχει τελικά σημασία είναι ότι οι περισσότεροι πιστεύουν ότι η λέξη τεντολελές που έχει μεσα της το συνθετικό λελές βγαίνει από το περίφημο "λελέ" όρος που χρησιμοποιείται κατά κόρον στους ακαδημαϊκούς κύκλους στο στράτευμα για να περιγράψει το τέλος της στρατιωτικής θητείας στη ζωή του φαντάρου όταν αυτός δεν μετράει παρά λίγες μέρες μονάχα για να απολυθεί. Εικάζεται δε ότι η λέξη αυτή ήρθε από τη φράση "απολελέ και τρελελέ" που αποτελεί παραφθορά του γνωστού σε όλους μας "απολύομαι και τρελαίνομαι"..
Επίσης αν και όχι αριθμητικά πολλές υπάρχουν βάσιμες γλωσσολογικές ενδείξεις ότι παίζει να προέρχεται από το "λαίουρας" που είναι παραφθορά του "παλαίουρας" που με τη σειρά του είναι παραφθορά του "παλιός"..

Τεντολελές λοιπόν είναι ο πούστης εκείνος που θέλει να λουφάρει γιατί πιστεύει ότι του αξίζει επειδή είναι παλιός αλλά κάποιοι δεν τον αφήνουν γιατί πιθανότατα είναι τόσο μεγάλος παρταλοπάρταλος που θέλουν να τον κάνουν να πήζει μέχρι τελευταίας στιγμής μπας και στρώσει, οπότε αυτός κινεί τεντολελέδικες διαδικασίες για να τεντώσουν εσένα στη θέση του και να κάνεις ανάσταση και κυριακή του πάσχα μέσα στο στρατόπεδο ενώ αυτός το πιθανότερο είναι ότι θα τρώει πατατάκια βλέποντας τηλεόραση, άντε και στη καλύτερη να γίνει δαβλί στα ξύδια με κάνα κολλητό του και μετά να νομίζει ότι παίζει και να μην την έφαγε τη χυλόπιτα ενώ στην πραγματικότητα είχε ζαλιστεί από το πολύ ξύδι και τις τρεις μαλακίες που τράβηξε και έμεινε με την εντύπωση ότι η σερβιτόρα στο "byblos" τον παρακάλαγε να την γαμήσει ενώ εκείνη του έλεγε μαλάκα έτσι και ξεράσεις πάνω μου θα φύγεις με κλωτσιές από το μαγαζί.

Καλή Ανάσταση σε όλους.

Η τουρκική συντηρητική δημοκρατία (conservative democracy)

Ο Yalcin Akdogan, θεωρητικός του τουρκικού ΑKP (Adalet Kalkinma Parti, Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης) σε άρθρο του στην εφημερίδα Yeni Safak στο φύλλο της 18^ης Δεκεμβρίου 2003 σκιαγραφεί την ιδεολογική ταυτότητα του κόμματος που βρίσκεται στην εξουσία κατά την τελευταία πενταετία στη γειτονική μας χώρα. Η σκέψη του ξετυλίγεται διαμέσου μίας αποφατικής πρωτίστως διατύπωσης σχετικά με το τί δεν εκπροσωπεί το AKP, απόπειρα-σημείο των καιρών μίας εποχής που τολμά να αρθρώνει πολιτικό λόγο μετά το τέλος των «μεγάλων αφηγήσεων». Ο λόγος του Αkdogan (Aκντοάν) φέρει εχέγγυα mild επαναστατικότητας καθώς τοποθετεί εαυτόν στο μέσο ενός πολυδιασπασμένου πολιτικού φάσματος όπου αντίβαρο στην πολιτική οπισθοδρόμηση της ιδεολογικής μονομέρειας αποτελούσαν μέχρι πρότινος οι ευρείες και αναποτελεσματικές κυβερνήσεις συνασπισμού. Ο χώρος που καταλαμβάνει το akp τείνει να αποτελέσει στέγαστρο τόσο των ανανεωτικών φιλελεύθερων δυνάμεων που υποστηρίζουν ένα ισλαμικό καπιταλισμό διακριτό μέσα στην πολυμορφία της δυτικής παγκοσμιοποίησης όσο κ των λαϊκών δυνάμεων που τείνουν να περιθωριοποιηθούν από αυτήν αλλά κ από το εντόπιο ισλαμοτουρκικό ισοδύναμό της. Παραθέτω τον λόγο του Ακντοάν όπως τον εντόπισα μέσα στο βιβλίο του δημοσιογράφου Άρη Αμπατζή, Islam light- ο Πολιτικός Αναχρονισμός στην Τουρκία, ελπίζοντας ότι μπορεί να ενδιαφέρει όσους πραγματικά ενδιαφέρονται με το τί διάολο συμβαίνει στην καθ’ημας ανατολή κ με ποιό τρόπο θα προχωρήσουμε αποτελεσματικά στην κατανόηση του Αλλου...

Ευχαριστώ ένα φίλο που με προέτρεψε να σταματήσω να πιστεύω ότι οι «σοβαρές» ντεμέκ απόψεις μου δεν μπορεί να ενδιαφέρουν και άλλους κ ότι δεν είναι απαραίτητο να συμμετέχω στην απαξίωση της μπλογκόσφαιρας γράφοντας μονάχα σε ποιά μαγαζιά συχνάζω τα βράδια.

«Η τουρκική πολιτική, επί πολλά χρόνια, κινήθηκε στον άξονα Αριστεράς-Δεξιάς. Στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκαν έννοιες όπως κέντρο και περιφέρεια. Η πολιτική όμως σήμερα μετατοπίζεται προς ένα νέο άξονα. Η κλασική κεντρώα πολιτική και οι πρωταγωνιστές της χρεωκόπησαν πριν από τις εκλογές του 2002. Έχει όμως χρεωκοπήσει και η περιφέρεια που σε μεγάλο βαθμό ήταν ο ρατσιστικός και θρησκευτικός εθνικισμός. Νικητής των εκλογών δεν ήταν ούτε το κέντρο ούτε η περιφέρεια. Νικητής ήταν το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, που καλεί το κέντρο και την περιφέρεια σε συμβιβασμό. Αυτό που πρέπει να γίνει από εδώ και πέρα είναι να μεταφερθούν προς το κέντρο οι ανάγκες, οι προσδοκίες και τα αιτήματα της περιφέρειας, και να μεταφραστούν στη γλώσσα του κέντρου. Οι εντάσεις του παρελθόντος οφείλονται στην αδυναμία να μεταφραστούν στη γλώσσα του κέντρου τα αιτήματα της περιφέρειας και στην ανατρεπτική στάση της περιφέρειας απέναντι στο κέντρο. Έχει μεγάλη σημασία ο ρόλος που θα αναλάβει το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης στην αποκλιμάκωση της έντασης μεταξύ κέντρου και περιφέρειας. [...] Αυτό που αποσκοπούσε το ΚΔΑ, με την έννοια της συντηρητικής δημοκρατίας, δεν ήταν η διατύπωση ενός νέου ορισμού για τη δημοκρατία, αλλά το άνοιγμα ενός νέου διαδρόμου στην πολιτική. Η διατύπωση της έννοιας αυτής είναι σημαντική και έχει ως στόχο τα εξής: 1. ομαλοποίηση της πολιτικής. Η ένταση που προκαλούν στην τουρκική πολιτική ζωή έννοιες όπως θρησκεία-πολιτική, παράδοση μοντερνισμός, θρησκεία-κράτος, κοινωνία-άτομο, περιορίζει το χώρο της πολιτικής και παράλληλα προκαλεί διάφορα προβλήματα. Με τον όρο συντηρητική δημοκρατία, το ΚΔΑ έχει ως στόχο να επαναδιατυπώσει τις έννοιες αυτές πάνω σε πιο υγιές έδαφος και να αφαιρέσει από αυτές το στοιχείο της έντασης. Για τον σκοπό αυτό προτάσσονται τα στοιχεία του μοντερνισμού που δεν αρνείται την παράδοση, της παγκοσμιότητας που δεν αρνείται το τοπικό στοιχείο, και της αλλαγής που δεν είναι ριζοσπαστική. 2. Η τοποθέτηση της πολιτικής σε πιο ρεαλιστικό έδαφος. Στην τουρκική πολιτική σκηνή έχουν μέχρι σήμερα εμφανιστεί πολιτικές κινήσεις ασαφείς, διφορούμενες και αόριστες, καθώς επίσης και πολιτική φιλολογία που σε σύντομο διάστημα κατάντησε κενή περιεχομένου. Ιδιαίτερα το γεγονός ότι τα κόμματα εξουσίας αποσπάστηκαν από την πολιτική τους ταυτότητα και παραδόθηκαν στη συγκυρία, λόγω πραγματισμού και λαϊκότητας, ενώ ανέπτυξαν φιλολογία και πρακτική που δεν συμβαδίζει με τη φιλοσοφία της πολιτικής, είχε ως αποτέλεσμα τα κόμματα αυτά να περιέλθουν σε κρίση εκπροσώπησης και πολιτικής φιλολογίας. Το γεγονός ότι το ΚΔΑ προσπαθεί να αυτοπροσδιοριστεί πάνω σε συγκεκριμένη διάταξη και συντεταγμένη, παρότι βρίσκκεται στην εξουσία, οφείλεται στο στόχο του να μην έχει τη μοίρα που είχαν τα προηγούμενα κόμματα. 3. Η δημιουργία ανεξάρτητου συντηρητικού κόμματος. Ο συντηρητισμός υπήρξε μία φλέβα στην τουρκική πολιτική σκηνή. Υπήρξε στοιχείο των δεξιών κομμάτων, από το Δημοκρατικό Κόμμα, μέχρι το Κόμμα Δικαιοσύνης και το Κόμμα της Μητέρας Πατρίδας, αλλά και των κομμάτων που αυτοχαρακτηρίστηκαν αριστερά. Το γεγονός, όμως, ότι το ΚΔΑ έχει μετατρέψει το συντηρητισμό σε βασικό κορμό και κινητήρια δύναμη της πολιτικής του, είναι μια νέα κατάσταση. 4. Η προώθηση πολιορκητικού πολιτικού ύφους. Το ΚΔΑ προσδιορίζεται ως σημείο συνάντησης ανθρώπων που προέρχονται από διαφορετικές πολιτικές τάσεις, πάνω σε συγκεκριμένες αξίες και συγκεκριμένο πολιτικό ύφος. Ισχυρίζεται ότι τα κόμματα που ακολούθησαν πολιτική ταυτότητας, προκάλεσαν αδιέξοδο στην τουρκική πολιτική σκηνή και, ως εκ τούτου, τηρεί αποστάσεις από τα κόμματα αυτά. Η διασπαστική πολιτική που τοποθετεί στο επίκεντρο μία και μόνο αντίληψη περί θρησκείας, αίρεσης ή εθνότητας, και κάνει τη διάκριση «εμείς και οι άλλοι», έχει προκαλέσει πόλωση. Σκοπός είναι η άσκηση πολιτικής για το σύνολο της κοινωνίας, και όχι για συγκεκριμένα αιτήματα συγκεκριμένων χώρων. Το πολιτικό ύφος κομμάτων, ιδιαίτερα όπως αυτά της εθνικής ιδέας (Ερμπακάν) και της γραμμής HADEP (το φιλοκουρδικό Κόμμα Λαϊκής Δημοκρατίας), έχει περιθωριοποιήσει τα εν λόγω κόμματα. Αυτό που επιβάλλεται είναι τα αιτήματα περί ταυτότητας να αξιολογούνται με βάση τη γενικότερη προοπτική εκδημοκρατισμού και απελευθέρωσης. Αυτό ακριβώς υπογράμμιζε στην ομιλία που είχε κάνει ο Ερντογάν κατά την ίδρυση του κόμματος, λέγοντας ότι «το κόμμα μας αρνείται να γίνει ένα κόμμα που επιβάλλει ιδεολογία στο έθνος και χρησιμοποιεί, ως υλικό πολιτικής, τις ιερές θρησκευτικές αξίες και τις εθνικότητες». [...]

«Τα κόμματα που ακολούθησαν τη γραμμή του πολιτικού ισλάμ δεν τοποθετούσαν την Τουρκία σε θέση ολοκλήρωσης με το παγκόσμιο σύστημα, ένταξης στην ΕΕ, σε μια θέση χώρας που έχει στραμμένο το πρόσωπό της προς τη Δύση όπως κάνει το ΚΔΑ. Το ΚΔΑ δέχεται την οικονομία της ελεύθερης αγοράς, υπερασπίζεται το λαϊκό χαρακτήρα και τη δημοκρατική δομή του συστήματος και, ως εκ τούτου, βρίσκεται σε διαφορετικό διάδρομο και στην οικονομία και στην πολιτική». [...]

«Το ΚΔΑ πιστεύοντας ότι το ισλαμικό κίνημα δεν μπορεί να έχει πολιτική συνέχεια, προσπαθεί να τοποθετηθεί στην κεντροδεξιά. Ο σημαντικότερος λόγος της υποχρέωσης αυτής είναι η real politik της Τουρκίας. Αυτή η real politik πηγάζει όχι μόνο από τις ευαισθησίες και τα αντανακλαστικά του κράτους, αλλά και από τις προσδοκίες και τα αιτήματα του λαού. Είναι ξεκάθαρο ότι η λαϊκή βούληση που είχε εκφραστεί στο παρελθόν στις περιπτωσεις του Δημοκρατικού Κόμματος, του Κόμματος Δικαιοσύνης και του Κόμματος Μητέρας Πατρίδας, στις 3 Νοεμβρίου οδήγησε και το ΚΔΑ στην εξουσία. Αυτό όμως δεν είναι μία ισλαμιστική ιαχή. Μπορεί να είναι σωστό ότι ο ισλαμιστικός χώρος παρέχει σημαντική υποστήριξη προς το ΚΔΑ, αλλά πρέπει να υπογραμμιστεί ότι στην πορεία αυτή προτάσσονται συγκυριακά διάφορες παράμετροι, όπως η αναζήτηση πνευματικότητας και ηθικής υπό τη γενική έννοια, οι προσδοκίες γύρω από τις ταυτότητες και τις ελευθερίες, το αίτημα για ευημερία και δικαιοσύνη. Δεν θα ήταν σωστό να ερμηνευτεί η νίκη του ΚΔΑ ως νίκη του ισλαμισμού και της παράδοσης. Ένα καθόλου ευκαταφρόνητο τμήμα της κοινωνίας ζητεί το μοντερνισμό που δεν αποκλείει τις παραδόσεις, τον οικουμενισμό που δεν απορρίπτει το εντόπιο, τον ορθολογισμό που δεν αρνείται το πνεύμα και την αλλαγή που δεν είναι ριζοσπαστική. Το γεγονός ότι το ΚΔΑ έχει πάρει ψήφους από διάφορα κοινωνικά στρώματα, θέτοντας θέματα όπως η ΕΕ , η αλλαγή και οι ελευθερίες, είναι αποτέλεσμα της προσδοκίας αυτής. Μπορούμε να πούμε ότι το ΚΔΑ δεν διακατέχεται από ταση να υπερτιμά κάποια ή κάποιο από τα στρώματα που το έχουν ψηφίσει. Τα προβλήματα όλων των στρωμάτων γίνονται αντικείμενο της πολιτικής, στο βαθμό που είναι επείγοντα και σημαντικά. Η νίκη αυτή μπορεί να ερμηνευτεί και ως υποστήριξη προς έναν, προερχόμενο απο τις παραδόσεις, χαρισματικό ηγέτη, για να μεταφέρει στην πολιτική της λαϊκές αξίες».

Ιερά Τα Πάτρια Τιμήσω

Μη ρωτάς τί μπορεί να κάνει η πατρίδα για σένα, αλλά τί μπορείς να κάνεις εσύ για την πατρίδα... j.f. kennedy μπάρακ ο’μπάμα γιωργάκης παπανδρέου καθιστός βούβαλος κ τα μυαλά στα κάγκελα φιλαράκι μου.
Πρώτη μέρα επιστροφής από 401 γ.σ.ν.α. κ δεν ήμουν υπηρεσία. Σου το φυλάνε ξεγυρισμένο μου πετάει ο ψηλός. Την επομένη με βάλανε γερμανικό στην κτεθ 6-8 2-4 10-12. Το πρωί στην πύλη είχα καθυστερήσει ένα τέταρτο να μπω, ο λοχίας δεν μου τα λες καλά ράδη πήγαινε να πεις ότι έφαγες κίτρινη από μένα ξερωγώ κ την επόμενη θα φας κόκκινη κ ξέρεις τί πάει να πει κόκκινη ξερωγώ κ κάτι τέτοιες παπαριές. Ιερά τα πάτρια τιμήσω κ στη μάπα σου θα χύσω, δύο κάππα δύο κάππα, πάρ’τα φλόκια μου μαλάκα, δεν είπα τίποτα όμως, τουμπεκί ψιλοκομμένο ο ράδης.
Τί να κάνεις πώς να τη παλέψεις, απ’το πρωί να πάει 6 το απόγευμα να πιάσεις πήγαιν’έλα από πλαϊνή πύλη μέχρι κάτω απ’το εστιατόριο, είχε ο Διδάκτωρ τα κλειδιά του Γραφείου μας λέει πάμε ν’αράξουμε εκεί. Βουτάμε φραπέδες κριτσίνια κ συμπράγαλα από καψιμί, τη χωνώμαστε στο Ταχυδρομείο κλειδώνουμε κ την πόρτα, πιάσαμε την πικέτα κ αρχίσαμε τα παράπονα. Mα ν’αλλάξουνε τα νούμερα του θαλαμοφύλακα, να κάνει το τρίτο τρεις ώρες λιγότερο, μα να με βάζουνε ένοπλη υπηρεσία εμένα που μαι γιωτάς με γιώτα καλλιγραφικό κ έχω τις εφτά πληγές του Φαραώ πάνω μου, που με πονάει η μέση μου, που με πονάν τ’αρχίδια μου, που βγάζουμε εφτά ώρες δουλειά κάθε πρωί στο ταχυδρομείο οχτώ με τρεις κ κάνουμε κ υπηρεσίες, που ήρθαμε βίσματα πολύμπριζα να τα χώσουμε στο κώλο τους και θα μας πατήσουνε κάτω τα μουνόπανα οι πάλιουρες – κ να χεις κάθε μέρα τον πάπα φίλιπς να μην εκτεθούμε κ να μην εκτεθούμε, δν είναι τίποτα μόνο να μην εκτεθούμε με τα συστημένα, κ επιπλέον το σεξ απομυζά τις βιταμίνες κ τις πρωτείνες του ανθρώπινου σώματος οπότε αν θες να γίνεις μουτζαχεντίν τουρκοφάγος πρέπει να κόψεις το πολύ γαμήσι.
Βγάζει ο Διδάκτωρ τη λαπτοπιά να γράψει μια αναφορά παραπόνων, βγάζω κ γω μια κόλλα να ξεκινήσω το χρονογράφημα.
Χθες πιάσαμε κοριούς. Ασσύμετρη απειλή με αόρατο εχθρό κ το βράδυ είσαι sitting duck για τα άτιμα τα ξεκωλιασμένα που κάνουν φωλιές στα στρώματα κ άντε τράβα να πετρελαιώσεις για να κοιμηθείς ήσυχος. Το επόμενο πρωί είχε γίνει ο Λόχος Στρατηγείου σαν καταυλισμός τσιγγάνων. Στρώματα αναποδογυρισμένα, κλινοσκεπάσματα πεταμένα, κρεβάτια πασαλειμένα πετρέλαιο, τσαντήρ μαχαλά κ γαμοσταυρίδια. Το πρώτο θύμα είχε πέσει τη νύχτα, μετά τις 10 που τέλειωσε σκοπός μπαίνει στο Λόχο με τα χέρια γεμάτα καντήλες από τα τσιμπήματα. Μέσα σε τρεις ώρες φιλαράκι γίναν έτσι, ποιος είναι όργανο -να μ’ανεβάσει στο στεπ -ξυπνήστε τον-
Θυμήθηκα τον Μπίλυ τον παλιό, καθόμασταν στο καψιμί κ βρίσκαμε κοινούς γνωστούς από χαλάνδρι, κ τον βλέπω να βγάζει μια αλοιφή κ να πασαλείβει τα ζβέρκα του. Μετά κατάλαβα ότι οι κοριοί μας έκαναν βίζιτες από καιρό. Αργότερα όταν τον ξανατσίμπησαν πρέπει να ‘σαι γλυκοαίματος φιλαράκι κ έβγαλε βρώμα ο πρώτος ότι είσαι η καλύτερη πουτάνα στο κουρμπέτι του ‘χα πει καθώς πέρναγε απ’τη σκοπιά. Καλό παιδί ο μπίλυς, μάγκας, πολιτογραφημένος στα βουπού από φοιτητής. (εμένα που δεν κοιμάμαι με δικό μου σεντόνι κ ούτε έχω φέρει σλίπινγκ μπαγκ δεν με τσίμπησαν ακόμη. Σαν το σκυλί στ’αμπέλι θα πας μου χε πεί ο Sixty. Μ’αυτόν μοιάζουμε στη κοψιά, έχουμε ίδιο ύψος αυτός είναι πιο κοντός κ είμαστε κ οι δύο διοπτροφόροι, μας περνάνε για συγγενείς. Την βρήκες τη τουρκάλα σου τελικά –τον ρώτησα μόλις γύρισα με το φύλλο πορείας από 401, είχε γνωρίσει μία φοιτήτρια στο τελωνείο -άσε ρε που να μπλέξω, ούτως ή άλλως θα ξαναφύγει..- όταν μας ρωτάνε αν έχουμε συγγένεια εγώ λέω αυτό προσβάλλει τον sixty -ευγενικός όπως πάντα- αλλά το παλληκάρι δεν πιάνει μία μπροστά στον ράδη, η αλήθεια να γράφεται διότι scripta manent φιλαράκι κ σόρυ κιόλας. Παρεπιπτόντως αν τύχει ποτέ κ το διαβάσεις κάποιοι λένε ότι μαγειρεύεις τις υπηρεσίες μαζί με το Λελεγά, αλλά εγώ σας πάω με χίλια κ τους δύο –σας γλείφω για να ξηγηθείτε).
Που λες ελλάδα-τουρκία μηδεν-μηδέν κ παίρνω εντολή από τον ΝαΜηνΕκτεθούμε παύλα “το σεξ απομυζά τις βιταμίνες κ τις πρωτεϊνες του οργανισμού” να πάρω την αλληλογραφία του ταξίαρχου, οπότε εμείς δεν κάνουμε πολύ σεξ για να μην κάνουμε λάθος με κάνα συστημένο γράμμα κ εκτεθούμε στο ταξίαρχο γιατί η δουλειά δεν είναι δύσκολη απλά να μην εκτεθούμε ειδικά εσεις που έχετε κ πτυχία αλλά ένα λάθος να κάνεις απο κούραση κ θα εκτεθούμε όχι τίποτα άλλο το λέω για να μην εκτεθούμε –οπότε εκτός από τις βιταμίνες κ τις πρωτείνες, επειδή ειδικά το σεξ με τουρκάλες μπορεί να απομυζήσει κ την εθνική σου συνείδηση έτσι κ σε πιάσει ο ταξίαρχος να πηδάς τουρκάλα έχεις στην καλύτερη σαράντα μέρες φυλακή στη χειρότερη στρατοδικείο για λιποταξία ή τουφεκισμό για εσχάτη προδοσία –ανάλογα σε ποιά στάση σας ποιάσουν να το κάνετε.
Κ έτσι κ δεν χρησιμοποιείς προφυλακτικό κ σε πιάσει ο ταξίαρχος, πάει κάηκες φίλε, στο μενού μπαίνει κ σαμποτάζ κ φθορά στρατιωτικού υλικού κ όλα τα σχετικά, αφού ο ελληναράς έχει πουλί για να γαμάει μόνο τους τούρκους κ όχι τις τουρκάλες κ πρέπει να το διατηρούμε σε καλή κατάσταση ωστέ να μπορούμε να εκσπερματώνουμε με ηδονή πάνω από τις χρυσές αλήθειες των βιβλίων του δημοσθένη Βλακόπουλου που είναι κ τα μόνα παρεπιπτόντως που πρέπει να μας επιτρέπουν να διαβάζουμε στον ελληνικό στρατό είδικά εδώ στη χίο που οι τουρκάλες είναι μόνο μερικά χιλιόμετρα από τις ακτές ενώ οι χιώτισσες κάπου χαμένες στο διάστημα με υφάκι κάτι μεταξύ σουλτάνου αμπντούλ χαμίτ του δεύτερου κ πριγκίπησας σοράγια κ πρέπει να πηδήξουμε αναγκαστικά τις δεύτερες όσο δύσκολο κ αν φαίνεται αυτό γιατί θα μείνουμε μόνο εννιά εκατομμύρια μέχρι το 2020 εκ των οποίων οι ελληναράδες-ψωλαράδες θα είναι κάπου στο μισό δηλ 4,5 εκατομμύρια, βγάλε κ τους γκέη μένουμε κάπου στο 1 εκατομμύριο αρσενικά, βγάλε εμένα που θα μαι παντρεμένος μέχρι τότε πάμε στις 999.999 ψωλές, βγάλε γέρους, ανήλικους, ανάπηρους, κ μαλακοκάβληδες, φτάνουμε κάπου στους εξήντα χιλιάδες εκ των οποίων οι 59.700 θα είναι άοπλοι ικανότητας Ι4, οπότε φτάνουμε πάλι στους τριακόσιους του λεωνίδα που με μαθηματική βεβαιότητα τι μας λέει αυτό, ότι πάλι θα νικήσουμε τους τούρκους όπως κάναμε κ με τα μουνιά τους πέρσες. Γι’αυτό μετά φταίω εγώ που κάθομαι κ αναρωτιέμαι γιατί υπηρετώ αφού το ΓΕΣ χρειάζεται μόνο τριακόσιους νοματαίους στην πραγματικότητα κ οι υπόλοιποι πρέπει να πάρουμε απαλλαγή. Το γιατί όμως δεν συμβαίνει αυτό κ ποιά συνωμοσία εξυφαίνεται εναντίον μας θα το μάθετε μόνο μέσα απ’τα βιβλία του Δημοσθένη Βλακόπουλου, σας συνιστώ δε ανεπιφύλακτα το «Οι Τριακόσιοι Καλόγεροι Πολεμιστές του Αγίου Ορους Κ Το Μυστηριώδες Έθιμό Τους Να Κοινωνούν Μέλανα Ζωμό Αντί Άρτου Κ Οίνου Γεγονός Που Αποδεικνύει Την Κρυφή Σχέση Της Αρχαίας Ελλάδας Με Την Ορθοδοξία Όπως Διαμορφωθηκε Στο Ελληνικό Βυζαντιο κ Όχι Κάπου Αλλού Όπως Άλλωστε Συμβαίνει Κ Με Τον Μπακλαβά». (φυσικά εννοείται ότι αν σε πιάσει ο ταξίαρχος να το διαβάζεις εν ώρα υπηρεσίας τη πούτσισες. Επίσης αν μυριστεί ο ταξίαρχος ότι συζητάς εν ώρα υπηρεσίας για κάτι που διάβασες τις ελεύθερες ώρες που δεν έχεις υπηρεσία τότε πάλι καίγεσαι γιατί ο ταξίαρχος ξέρει πολύ καλά ότι ειδικά τα βιβλία του βλακόπουλου δεν περιγράφονται εκτός κ αν πάρεις το βιβλίο κ το πετάξεις έξω κ αρχίζεις να διαβάζεις λέξη προς λέξη την υπερ-νεο-μετα-νεωτερική επιστημονική ορολογία που χρησιμοποιεί) (ΥΓ: είναι μάταιο να νομίζεις ότι θα διαβάσεις βλακόπουλο κ δεν θα σε αντιληφθεί ο ταξίαρχος γιατί ο ταξίαρχος είναι το πνεύμα που κυνηγάει τον τζόνυ ντεπ στην ένατη πύλη κ βρίσκεται μέσα κ γύρω από κάθε βιβλίο προαιώνιας κ ακτίστου αληθείας που αφορά την ανθρωπότητα)
Κάνω να φύγω για να πάρω την αλληλογραφία του ταξίαρχου, χτυπάει τηλέφωνο το σηκώνει ο ΝαΜηνΕκτεθούμε -ράδη για σένα -για μένα? -για σένα -ναι? -κατέβα στο λουσού να μας φέρεις το φιπί και το φιδιμί να το θεωρήσουμε για να πάρεις μια επιστροφή που λένε σου χρωστάνε στη μισθοτροφοδοσία.
Πάω κάτω με το φύλλο πορείας μου κ βρίσκω τον Καίσαρα τον ανθυπολοχαγό, κάτι πάνω από τριάντα κάτι κάτω από σαράντα, σπασαρχίδης με περικεφαλαία, ήθελε τη μανούβρα του, να βρεις τα κουμπιά του. Είσαι ο και λέγεσαι, όνομα πατρός, διεύθυνση κατοικίας, γραμματικές γνώσεις, ξένες γλώσσες, -αγγλικά γαλλικά τούρκικα –ξέρεις καλά τούρκικα-, κόλλησε εκεί αυτός -ε, συννενοούμαι –φρουρές προτίμησης –νομός αττικής –μόνο? –μόνο- (εδώ το χα να πω τί ρωτας ρε νομίζεις δεν τα χω κανονισμένα αλλά τέσπα)
-εντάξει είσαι από μένα, να πας αύριο τις εξετάσεις σου στο στεπ, πρέπει να πάνε εκεί ότι χαρτιά σου δώσανε από αθήνα, πετάγεται κ η λοχίνα που με ζήτησε στο τηλέφωνο να πας κ στη μισθοτροφοδοσία σε ψάχνουν εκεί..
Είχα ήδη πάνω μου κάτι φωτοτυπίες που μ’έστειλε να βγάλω ο ΝαΜηνΕκτεθούμε, το κόβω φορτωμένος με χαρτιά φακέλους υποφακέλους πρωτότυπα κ φωτοτυπίες, να σκαρφαλώσω στα τουρκοβούνια να πάρω 10.80€ που δεν με τάϊζε ο στρατός για οχτώ μέρες κ μου τα χρωστάγανε. Πληρώνομαι κ ντουγρού καψιμί γιατί ήμουνα νηστικός επειδή βαριόμουνα να κατέβω στο λουσού να ψάξω το σάκο μου για ψιλά κ σαβουρώνω ζαμπονό κ μπαγκέτα κ όπως γύριζα ταχυδρομείο μετά από μισή ώρα λούφα –να μη πιω κ ένα νεράκι να πιω να μη κάνω κ ένα δυο τσιγάρα κ μετά άλλα δυο να πάει κάτω ο καπνός από τα πρώτα κ μετά άλλα δυο να πάει κάτω ο καπνός από τα δεύτερα- κ βλέπω που λες να γυροφέρνει μια καναδέζα του στρατού ένα μούτρο μαυριδερό, με πρησμένο μάγουλο, καμπουριαστός με τα χέρια στις τσέπες κ ύφος γαμώ τη ζωή μου γαμώ. -ήταν ο Χαμένος -δεν μιλάω, τον πλησιάζω σκυφτός με κατεβασμένο τζόκεϋ, μπήγω μια φωνή τί κάνεις εδώ ρε ψάρι,–ρε μαλαααάκα εσύ είσαι, δεν σε γνώρισα –κ ο λευτεράκης δεν με γνώρισε, κ ο κωστής έσκασε στο ταχυδρομείο με μπόγο του ναυτικού ούτε αυτός με γνώρισε λέγε ρε μαλάκα τί κάνεις –ήρθα να βγάλω τη μαλακία που χει σπάσει μου δείχνει το δόντι του -προσπαθούσα να σε φανταστώ με την παραλλαγή μου λέει, πώς θα είναι ο μαλάκας, να μαι του λέω, δες πως καταντήσαμε μου λέει, γάμησέ τα του λέω, τα χω αφήσει όλα έξω –γιατί εγώ μου λέει, πάει η δουλειά πάνε όλα, τρέχει ο αδερφός μου κ δεν φτάνει, έχει φυράνει το μυαλό μου, πάω να μπω κ δεν μπορώ, λέω απαλαιψιές στους πελάτες είσαι χλωμός ρε – ε ούτε εγω την παλεύω του λεώ, το μυαλό μου το νιώθω ναρκωμένο δεν καταλαβαίνω χριστό τι συμβαίνει κ κάπως έτσι ξαναβρεθήκαμε με τον χαμένο μετά από ένα βράδυ στην ευγένεια εγώ τραβιόμουνα, αυλώνα στο πυροβολικό αυτός, πήγαινε ταμπούρια να κοιμηθεί στο τσακ το ακυρώσαμε το ποτάκι όπως πάντα με τον χαμένο. -Τους βλέπεις ρε μαλάκα ντο ντάδε κ ντο ντάδε ίδιοι είναι, εμείς γιατί αλλάξαμε ρε μαλάκα –γιατί κάπου το πάμε εμείς –κ με τις γκόμενες ρε μαλάκα –δεν είμαστε όπως παλιά ρε μαλάκα – έχουν αλλάξει τα πράγματα φίλε -άσε που δεν υπάρχουν σωστές –κ θες κάτι σωστό πια –βγάλε το λαλά κ θα σε προσκυνάνε εμένα κόντεψε να με παντρευτεί η προηγούμενη –σοβαρά ρε μαλάκα –σοβαρά σου λέω δε στα χω πει –με το στρατό τί έκανες –άσε ρε δεν καταλαβαίνουν οι καργιόλες –αυτό ξαναπές το –πήδα σα να ναι η τελευταία σου φορά πώωωω ρε πούστη μου –τίρεμαλάκα – τί ώραέχειπάει -ξέρωγωκάτσε - η αλληλογραφία του ταξίαρχου!

Ποτέ ξανά Στεκιά στο Μάτι του Μοντεζούμα

Προχθές κατέβηκα στη γιαγιά μου στον πειραιά μετά από μια εξαιρετική περιπέτεια με τη βροχή, κ καθώς με χτύπησε η μελαγχολία του φαντάρου κ έπεσα για ύπνο από τις 9, ναι εγώ απ’ τις 9 -ξύπνησα τέρας αισιοδοξίας μετά από 12 ώρες κ αφού ήπια την ελευθεροτυπία κ δυο σκέτους πήγα να βοηθήσω το θείο μου με τη μετακόμιση. Το προηγούμενο βράδυ είχα μιλήσει με την φ κ μου είχε αποσυμφορήσει το ψυχολογικό κοκομπλόκο γιατί περνάει ΦΜΔ (φρίκη μακράς διάρκειας) (προσοχή: να μην συγχέεται με το ΦΔΜ >>Φύλλο Διακοπής Μισθοτροφοδοσίας) κ μου χει ρίξει η πάρτη της ένα άκυρο εκατό γιγαμπάητ που αργώ να κατεβάσω αλλά τεσπά αυτά είναι δικά μας, κ να μην τα πολυλογώ γιατί κουτουλάω απ’τη νύστα κ αύριο έχω 401 για εξετάσεις, πάω με τον κολλητό στον λέοντα, ένα τσιπουράδικο πίσω απ’τον ηλεκτρικό κ γινόμαστε δαβλιά με μυρωδάτα ξύδια κ μετά τη κάνουμε φίλωνος κ νοτταρά για βόλτα στα παλιά βρωμολημέρια της τρούμπας κ βγαίνοντας άγιο νικόλαο, τραβήξαμε ευθεία πάνω για χατζηκυριάκειο. Τα κάναμε μουνί με αυτοσχέδιες ρίμες που κράζανε όποιον πέρναγε κ αφού ξαναπαίξαμε το πινέηρο σε στυλ uptown-downtown-crosstown με γκομενάκια να χασκογελάνε κ γιαγιάδες να σταυροκοπιούνται τρομαγμένες, καταλήξαμε πασαλιμάνι κ από κει με στάση δυο τσιγάρα μικρολίμανο. Τη χωνόμαστε στον ιστιοπλοϊκό γιατί μου χε κάτσει εμένα επειδή είχε πάει την προηγούμενη το βράδυ η σουρτούκα το τριτάκι, και βολτάρουμε από τη μια πόρτα στην άλλη μέσα στη λελεδαρία, την καβουρία, και την γκαγκουρία κ εμένα να μ’ έχει πιάσει χαζόγελο με τα σκυλάδικα να παίζουν 10 η ώρα το βράδυ κ γκόμενες με τιραντέ κ ξώκοιλα ρε φίλε κ στράπλες κ αμπιγιέ κ ότι μαλακία μπορείς να φανταστείς να μιλάνε στο κινητό έξω στο ψωλόκρυο, κ να την έχω καταβρεί γιατί εμείς στην αθήνα πιο μαλάκες δεν μπορεί να είμαστε. -να σου λοιπόν βλέπω τη Βαλέρια Τσαμτσή, την παθογένεια την ίδια, την πιο γλίτσα γκόμενα που έχω γνωρίσει ποτέ μου. Απέξω νορμάλ, από μέσα αρρωστημένη, τέρας ψυχραιμίας κ ολομόναχη, άπλωνε ιστούς για να πιάσει αρσενικά έντομα. Όπα λέω στον κολλητό, στρίψε απ’το μπαρ να μη μας πετύχει, κάνουμε U-turn επιτόπου κ περνώντας στην άλλη λεωφορειολωρίδα του μαγαζιού βλέπω κάτι χέρια να κουνιούνται πέρα δώθε τίμο, τίμο, φώναζε κ τα αρχίδια μας τα δύο. Γαμώ τη ζωή μου γαμώ λέω, πάω κοντά της χαλαρός χαμογελαστός κ προσέχοντας να μην κοιτάω απ’το λαιμό κ κάτω κ αρχίζουμε τα τι κάνεις πως πάει η ζωή σου που βρίσκεσαι κ τέτοια. Λοιπόν να μην τα πολυλογώ, είχα αρχίσει να σαλτάρω με το δήθεν μοιραίο υφάκι της κ το πούστικο διαβολάκι μου που ψιθύριζε να της φτύσω μασημένο φυστίκι στα μαλλιά κ εκεί που πνιγόμουν ανάμεσα στο μυαλό μου κ το βρώμικο το μάτι μου που επέμενε να ψάχνει κενά ανάμεσα στα ρούχα της, βαράει μια πτώση τάσης κ πέφτουν η μουσική κ τα φώτα. Προσοχή: μέχρι πριν από κάνα κάπλ ο γήαρζ θα είχα γίνει λαστιχένιος μίστερ φαντάστικ κ θα είχα απλώσει χέρι, στυλ πρόσεχε μη σε πατήσουν καλό μου κ τέτοια, τώρα όμως σαν υπεύθυνο κ ώριμο αρσενικό που δν ξανατρώει ξαναζεσταμένο φαγητό από μαλακισμένες σερβιτόρες γυρνάω φίλε κ την κάνω λούης σαν τον νινιό στα βαμμένα κόκκινα μαλλιά κ όπου φύγει. Ούτε γεια ούτε τίποτα, έπαιξα δήθεν μπλοκάρισμα από την πολυκοσμία κ όταν ήρθε το ρεύμα είχα ήδη απομακρυνθεί. Ποτέ ξανά Στεκιά Στο Μάτι του Μοντεζούμα. Μα τον αλλάχ δεν περίμενα ότι έχω περάσει σε τέτοιο επίπεδο, θα βάλω φούστα και θα γίνω δερβίσης στη σταμπούλ. Άντε καληνύχτα, κλείνουν τα μάτια μου. Αν θέλετε τη γνώμη μου μην ξαναπατήσετε στον ιστιοπολοϊκό, κ φυσικά ξεχάστε την πισίνα, που δεν έχει πρόβλημα σαν μαγαζί αλλά το δημιουργείτε εσείς όποτε πηγαίνετε ψωνάρες, κ εννοείται με καμία παναγία στη πασαρέλλα εκτός κ αν είστε ανήλικοι, ή δεν μπορείτε να ξεπεράσετε το γεγονός ότι δεν είστε πια. Γενικά, από γκάζι μεριά κ κάτω μονάχα όταν σας πιάνει νοσταλγία για το καλοκαίρι στο χωριό σας. Πάω να τεζάρω στο κρεβάτι μου, είναι το μόνο έπιπλο που μου συμπαραστέκεται.

O Λουσιέν

Αδυναμία, κόπωση ψυχοσωματική, μέτριες στύσεις, υπνηλία. Θυμός, ψυχολογικές διεργασίες, παυσίλυπες ουσίες, αναμόχλευση αναμνήσεων, μηνύματα σε πρώην ερωμένες. Αδιαφορία για οικογένεια, φίλους, υποχρεώσεις, τηλέφωνα χτυπάνε χωρίς να απαντιώνται υπό το κριτικό βλέμμα του που ψάχνει γαλήνη μέσα στο διαμερισμα ενώ όλοι κάνουν δουλειές που ο ίδιος αναβάλλει. Νευρικότητα σε συζητήσεις, υποκρισία σοφίας, συγκαλυμμένη έλλειψη απαντήσεων, αδυναμία εκτέλεσης συλλογισμών, παρατήρηση του εαυτού καθώς μιλάει, παράνοια στην πιο απλή κουβέντα, άρνηση ανάληψης κομβικού ρόλου, στόματα και βλέμματα τρέμουν στο θέαμα του αποκαθηλωμένου ιδανικού παρλάτορα που αυτομολεί στην αταλαντοσύνη και τη μετριότητα.

Σύγχυση ιεράρχησης αξιών, παλινωδίες ιδανικών, επιθυμία να αγοράσει αεροβόλο πιστόλι. Βιβλία σε στοίβες, αφημένα στη μέση, σωροί χαρτιών, σκόρπιες σκέψεις, παρατημένο σύγγραμμα. Εγκλωβισμός σε αναγωγικές κλίμακες, ανικανότητα παραγωγής λόγου, μία πυρηνικότητα σκέψης παρατημένη από αδυναμία να παίξει το αιματηρό παιχνίδι της, έργο των μυστών και όχι δικό του. Έλλειψη τεχνικών ικανοτήτων, ασυμβατότητα με το πολιτισμικό μοντέλο, επιθυμία ίδρυσης κινήματος για την ανατροπή του πολιτισμού ως έχει. Αναρχία και νυσταγμένα βλέφαρα, επιστροφή σε μνήμες, γυναίκες παλιές, μια γειτονιά με γέλια παιδιών, φωνές από μακρινά πλάνα σε κάποιες διακοπές, αμμουδερή παραλία σε ξεθωριασμένη φωτό του εβδομήντα, εκείνος δεν είχε γεννηθεί, περίμενε τον σοσιαλισμό πρώτα. Τελικά το μέλλον δεν ήρθε τόσο καλό, ίσως μονάχα για όσους βρίσκουν καλή δουλειά και συντηρούν το σιωπηλό μηχανισμό της κοινωνικής αναπαραγωγής. Αυτός δυσκολεύεται να προσαρμοστεί.

Γεννήθηκε στην ελληνιστική εποχή πλάι σε μέθυσους κατακτητές.

Νιώθει το κάλεσμα της ενσωμάτωσης, τη θερμή αγκαλιά της κοινωνικής ακμής, της γνήσιας και μόνης, της καταξίωσης από τους γύρω του, αργοκλείνει τα μάτια, ελαφρό ηδονικό μειδίαμα, χάνεται στη φαντασιοπληξία όπου έχει εθιστεί...

-ρίγος διαπερνάει τη ραχοκοκκαλιά του, συνάδελφοι δεξιώνονται στο σαλόνι του, αιματηρό βράδυ σε συνοικιακό κινηματογράφο, στάμπα από κόκκινο κρασί, -Ιαμπεκίμ- Ρώσοι δολοφόνοι που σκοτώνουν τους ιδιοκτήτες αγροτόσπιτου στα βόρεια προάστεια το εξήντα, μουρμουρητά νευρικότητας καθώς αποσύρεται στην κουζίνα για να ετοιμάσει το επιδόρπιο, κυνηγηθήκαμε από τη γερασμένη αγρότισσα που νόμιζε ότι ήμασταν οι Ρώσοι ενώ εμείς θέλαμε να μπούμε στην ταβέρνα κόβοντας δρόμο από το αγρόκτημα- κραυγές στη θέα ενός κουζινομάχαιρου που κόβει αρτηρίες και σκίζει σπλάχνα- έχεις νιώσει να σου βυθίζουν κουζινομάχαιρο στα σπλάχνα- σαν εμετός από ξυράφια που χύνεται μέσα σου- σφαγμένοι εξέκιουτιβς πολυεθνικών καθισμένοι σαν τον Ελ Σιντ στις καρέκλες τους- αιματάκι στάζει από τα πηγούνια τους- αυτός αναλύει εταιρικές στρατηγικές σε μαυροπίνακα ανανεωμένος από την απροσδόκητη επιτυχία του γεύματος...
Διακρίνω μία κάμψη της δημιουργικότητάς σας, δραστηριοποιηθείτε κύριοι! Ο χρόνος είναι χρήμα και το χρήμα είναι ψυχές! Θέλω να έχετε μαζέψει τα έντερά σας από το πάτωμα μέχρι τη Δευτέρα! Ωωώπ, εσύ γιατί κουνιέσαι, δεν σε ενδιαφέρουν αυτά που λέω;